«Τιμές αρχηγού κράτους στον αρχηγό του σύμπαντος;»

Τα έθιμα της Μεγάλης Εβδο­μά­δας είναι γλυ­κύ­τατα, ακόμη και για τους άθεους. Εθιμα «ζυμω­μένα» με τη λαϊκή παρά­δοση κάθε τόπου. Θες γιατί έχουν νοσταλ­γικό άρωμα παι­δι­κής ηλικίας όπου όλα ήταν γιορτή, τα και­νούρ­για κάτα­σπρα παπού­τσια σου, η στο­λι­σμένη σου λαμπάδα, θες το στό­λι­σμα του Επι­τα­φίου στο οποίο κάποτε μετεί­χες, η περι­φορά του σε μια ατμό­σφαιρα χαρ­μο­λύ­πης με τα πρόσωπα των πιστών φωτι­σμένα από το φως των κεριών, η εκπλη­κτική ποίηση των θρη­σκευ­τι­κών ύμνων, θες η Άνοιξη που ερχόταν μυρο­βόλα και οργια­στική και μέσα σου.

Ας μου επι­τρα­πεί να πιστεύω πως σε όλα αυτά και στην βαθύ­τερη και φιλο­σο­φική έννοια των ημερών, δεν μπορεί να ανήκει η πρό­σφατη νεο­πλου­τί­στικη συνή­θεια να έρχεται με τιμές …αρχηγού κράτους το Άγιο Φως από τα Ιερο­σό­λυμα!

Ειλι­κρινά, προ­σω­πικά αυτό το « παρου­σιά­στε» σε μια πίστα αερο­δρο­μίου μου χαλάει όλη την μυστα­γω­γία και γλυ­κύ­τητα των υπο­λοί­πων ημερών.

Πάντα είχα τους προ­βλη­μα­τι­σμούς μου και τις αντιρ­ρή­σεις μου μ’ αυτή την παρά­σταση. Πάντα πίστευα πως το «‘ Αγιο και Ανέ­σπερο Φως» δεν έχει ανάγκη ούτε από τελετές ούτε από παρα­στά­σεις.

Και η απορία που εκφρά­στηκε ως τίτλος ενός άρθρου που διάβαζα, απόλυτα εύστοχη: «Τιμές αρχηγού κράτους στον αρχηγό του σύμπα­ντος; …οποιοσ­δή­ποτε θα κατα­λά­βαινε ότι είναι πράγμα βλά­σφημο να υπο­δέ­χε­σαι τον Θεό με τις τιμές που υπο­δέ­χε­σαι π.χ. τον αρχηγό της Μάλτας.»

Μήπως είναι καιρός είναι να στα­μα­τή­σει αυτή η φαν­φα­ρό­νικη σύζευξη της δήθεν θρη­σκευό­με­νης εξου­σίας με την άδολη θρη­σκευ­τική λατρεία του λαού;

Και δεν το λέω για λόγους οικο­νο­μι­κούς που πολλοί επι­κα­λού­νται. Το λέω γιατί δεν την αξίζει καν ούτε η ίδια η μυστα­γω­γία «γένεσης» του Φωτός, με όποιο τρόπο και αν αυτή να τεκταί­νε­ται…

Το μήνυμα που συμ­βο­λί­ζει το ‘ Αγιο Φως της Ανά­στα­σης, είναι η ελπίδα που γεν­νιέ­ται μετά από την δοκι­μα­σία. Είναι μήνυμα ελευ­θε­ρίας για όλους, είτε απο­δέ­χο­νται την ύπαρξη του υπερ­φυ­σι­κού γεγο­νό­τος, είτε εκτι­μούν πως πρό­κει­ται για δοξασία.

Και με την έννοια αυτή, δεν έχει καμιά σχέση με κάθε εκμε­τάλ­λευση.

Πως ζούσαμε μέχρι το 1988, που δεν φέρναμε το Άγιο Φως αερο­πο­ρι­κώς από την Ιερου­σα­λήμ;

Πως έγινε και το υπο­δε­χό­μα­στε σε μια πίστα αερο­δρο­μίου;

Ολη την ιστορία, όπως την απο­τυ­πώ­νει ο Νικόλας Λεο­ντό­που­λος σε ένα ρεπορ­τάζ του στους 4 ΤΡΟΧΟΥΣ: « Η μετα­φορά του Αγίου Φωτός δεν ήταν πάντα υπόθεση της Πολι­τείας, των ενόπλων δυνά­μεων και των σωμάτων ασφα­λείας. Το όχι και τόσο μακρινό 1998, ένας ταξι­διω­τι­κός (πάλι καλά που στην προ­κει­μένη περί­πτωση δεν ήταν… μυστι­κός) πρά­κτο­ρας έπεισε το κράτος να μετα­τρέ­ψει μια θρη­σκευ­τική τελετή σε εθνική παρά­δοση (με το αζη­μί­ωτο για τον πρά­κτορα): ο Ιάκωβος Οικο­νο­μί­δης, ο οποίος φέρει (πλέον) τον τίτλο τιμής του Ανώ­τε­ρου Ταξιάρχη του Πανα­γίου Τάφου, ιδιο­κτή­της ταξι­διω­τι­κού γρα­φείου στην οδό Νίκης 23. Λόγω της σχέσης του με τον τότε Εξαρχο του Πανα­γίου Τάφου στην Αθήνα (και μετέ­πειτα Πατριάρχη) κ. Ειρη­ναίο, ανέλαβε απο­κλει­στικά τη μετα­φορά του Αγίου Φωτός από τα Ιερο­σό­λυμα στην Αθήνα (μαζί, φυσικά, και τη μετα­φορά των καρα­βα­νιών των προ­σκυ­νη­τών). Όλα αυτά μέχρι το 2002, όταν τα ’σπασε με το Πατριαρ­χείο. Τη δόξα του κ. Οικο­νο­μίδη εζήλωσε το ελλη­νικό κράτος, το οποίο απο­φά­σισε να ναυ­λώ­νε­ται ειδικό αερο­σκά­φος της Ολυ­μπια­κής για τη μετα­φορά του Φωτός. Το 1998, λόγω κρίσης στην Ολυ­μπιακή, τη μετα­φορά του Φωτός στην Αθήνα ανέλαβε στρα­τιω­τικό C-130. Σ’ αυτή την περί­σταση φαί­νε­ται να ανά­γε­ται και η απόφαση να του απο­δί­δο­νται (στο… Φως!) τιμές αρχηγού κράτους.»