WSJ: Τι θα συμβεί αν η Ελλάδα βγει από το ευρώ;

Στο τι πρό­κει­ται εν­δε­χο­μέ­νως να συμ­βεί εάν η Ελ­λά­δα επι­στρέ­ψει στη δραχ­μή, ανα­φέ­ρε­ται άρθρο του Ρί­τσαρντ Μπάρ­γου­ελ (οι­κο­νο­μο­λό­γος στην Royal Bank of Scotland) στη Wall Street Journal, με τίτλο: «Η ευ­ρω­ζώ­νη χωρίς την Ελ­λά­δα».

Όπως υπο­στη­ρί­ζει, «το Grexit θα έχει ευ­ρύ­τα­τες συ­νέ­πειες για την ευ­ρω­ζώ­νη, απο­δυ­να­μώ­νο­ντας ορι­σμέ­νες πτυ­χές από τους δε­σμούς που συν­δέ­ουν το ενιαίο νό­μι­σμα, ενώ θα ενι­σχύ­σουν άλλες».

Σύμ­φω­να με τον αρ­θρο­γρά­φο, «η τε­λευ­ταία εκ­δο­χή θα κυ­ριαρ­χή­σει, μειώ­νο­ντας την πι­θα­νό­τη­τα ότι και άλλες χώρες θα απο­χω­ρή­σουν από το ευρώ. Εάν η Ελ­λά­δα απο­χω­ρή­σει από την ευ­ρω­ζώ­νη, αυτό θα μπο­ρού­σε να δη­μιουρ­γή­σει μια σειρά από προη­γού­με­να που εν­δέ­χε­ται να επη­ρε­ά­σουν το πώς οι πο­λί­τες ψη­φί­ζουν και πως οι πο­λι­τι­κοί συ­μπε­ρι­φέ­ρο­νται στην Ευ­ρώ­πη».

Με­τα­ξύ άλλων, δια­τυ­πώ­νει και την άποψη ότι «αν οι Έλ­λη­νες επι­λέ­ξουν την έξοδο από το ευρώ με δη­μο­ψή­φι­σμα, θα στεί­λουν ένα ισχυ­ρό μή­νυ­μα ότι οι πο­λί­τες και όχι οι κε­ντρι­κοί τρα­πε­ζί­τες και οι πο­λι­τι­κοί στη Φραν­κφούρ­τη, στις Βρυ­ξέλ­λες και στο Βε­ρο­λί­νο κρα­τούν το πε­πρω­μέ­νο του ευρώ στα χέρια τους. Αλλά, αν είναι οι Έλ­λη­νες πο­λι­τι­κοί να πά­ρουν την από­φα­ση περί εξό­δου, βάσει της εκλο­γι­κής εντο­λής που έλα­βαν και όχι δη­μο­ψη­φί­σμα­τος, αυτό θα μπο­ρού­σε να κάνει τους ψη­φο­φό­ρους σε άλλες χώρες να σκε­φτούν σο­βα­ρά πριν ψη­φί­σουν πο­λι­τι­κούς που είναι κατά της λι­τό­τη­τας».

Στη συ­νέ­χεια, επι­ση­μαί­νει ότι «θα είναι ένα μά­θη­μα για τους πο­λι­τι­κούς σχε­τι­κά με τους κιν­δύ­νους της πα­ρα­κιν­δυ­νευ­μέ­νης πο­λι­τι­κής, ει­δι­κά αν ένα Grexit συμ­βεί σχε­δόν από ατύ­χη­μα. Αν τα προ­βλή­μα­τα χρη­μα­το­δό­τη­σης που αντι­με­τω­πί­ζει η κυ­βέρ­νη­ση και οι τρά­πε­ζες κλι­μα­κω­θούν και οδη­γη­θούν εκτός ελέγ­χου, τότε θα ενερ­γο­ποι­η­θούν έλεγ­χοι κε­φα­λαί­ων, κα­θι­στώ­ντας την προ­σφυ­γή στις κάλ­πες, είτε με κοι­νο­βου­λευ­τι­κές εκλο­γές ή δη­μο­ψή­φι­σμα, πολύ πι­θα­νή. Οι πο­λι­τι­κοί σε χώρες με μι­κρό­τε­ρες οι­κο­νο­μί­ες θα είναι στο μέλ­λον πιο θε­τι­κοί στο να κα­τα­λή­ξουν σε συμ­φω­νία με τους πι­στω­τές και οι πο­λι­τι­κοί στις πι­στώ­τριες χώρες θα είναι πιο δε­κτι­κοί στο να πα­ρέ­χουν κα­λύ­τε­ρους όρους, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της ελά­φρυν­σης του χρέ­ους. Ούτως ή άλλως, η Ελ­λά­δα είναι σχε­δόν βέ­βαιο ότι θα κη­ρύ­ξει πτώ­χευ­ση μόλις απο­χω­ρή­σει από το ευρώ».

Στο άρθρο το­νί­ζε­ται επί­σης ότι «το Grexit θα λύσει την αβε­βαιό­τη­τα για το πώς μπο­ρεί μια χώρα να απο­χω­ρή­σει από το ευρώ, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα προη­γού­με­νο που κα­νείς δεν θα θέλει να επα­να­λά­βει, από τη στιγ­μή που θα συ­νε­πά­γε­ται και την έξοδο από την ΕΕ. Εάν, όμως, η Ελ­λά­δα ανα­κάμ­ψει οι­κο­νο­μι­κά μετά από το Grexit, θα έχει δη­μιουρ­γή­σει ένα οι­κο­νο­μι­κό προη­γού­με­νο, κά­νο­ντας πολύ πιο δύ­σκο­λο το να πεί­σουν άλλες χώρες να πα­ρα­μεί­νουν στο ευρώ».

Ο αρ­θρο­γρά­φος υπο­γραμ­μί­ζει ότι «οι βρα­χυ­πρό­θε­σμες προ­ο­πτι­κές της ελ­λη­νι­κής οι­κο­νο­μί­ας μετά το Grexit θα είναι οδυ­νη­ρές. Θα υπάρ­ξουν, όμως και δύο ση­μα­ντι­κές με­σο­πρό­θε­σμες συ­νέ­πειες. Η ευ­ρω­ζώ­νη μετά το Grexit θα ήταν πιο ευά­λω­τη σε κερ­δο­σκο­πι­κές επι­θέ­σεις στο ευρώ, όπως συ­νέ­βη το 2012. Αυτό θα απο­θαρ­ρύ­νει τους επεν­δυ­τές και θα υπάρ­ξει φυγή κε­φα­λαί­ων. Το πιο ισχυ­ρό ερ­γα­λείο πο­λι­τι­κής της ΕΚΤ, το πρό­γραμ­μα πο­σο­τι­κής χα­λά­ρω­σής της, δεν έχει σχε­δια­στεί για να ασχο­λη­θεί με αυτό το πρό­βλη­μα, και δεν μπο­ρεί να στα­θε­ρο­ποιεί τις αγο­ρές σε μια μελ­λο­ντι­κή κρίση. Το πρό­γραμ­μα αγο­ράς κρα­τι­κών ομο­λό­γων μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί μόνο για να σώσει τις χώρες που δε­σμεύ­ο­νται να ασκή­σουν πο­λι­τι­κή λι­τό­τη­τας και με­ταρ­ρυθ­μί­σε­ων».

Επί­σης, ανα­φέ­ρει ότι «θα πρέ­πει να πε­ρι­μέ­νου­με μια πο­λι­τι­κή απά­ντη­ση για την κα­τα­πο­λέ­μη­ση των δυ­νά­με­ων εκεί­νων που απει­λούν να δια­λύ­σουν την ευ­ρω­ζώ­νη. Το Grexit θα μπο­ρού­σε τε­λι­κά να φέρει την Ένωση πιο κοντά, σε μια δη­μο­σιο­νο­μι­κή ένωση και κοινή έκ­δο­ση ομο­λό­γων, που θα πη­γαί­νουν χέρι-χέρι με δε­σμευ­τι­κές και αξιό­πι­στες δε­σμεύ­σεις σχε­τι­κά με τις διαρ­θρω­τι­κές με­ταρ­ρυθ­μί­σεις που θα βοη­θή­σουν στο να με­τα­τρέ­ψουν την ευ­ρω­ζώ­νη σε μία βέλ­τι­στη και πολύ πιο στα­θε­ρή νο­μι­σμα­τι­κή ένωση».

Κα­τα­λή­γο­ντας, επι­ση­μαί­νει ότι «όλα τα ανω­τέ­ρω θα πα­ρα­μεί­νουν μια υπο­θε­τι­κή συ­ζή­τη­ση αν η Ελ­λά­δα κα­τα­λή­ξει σε συμ­φω­νία με τους πι­στω­τές της και απο­τρα­πεί η έξο­δος από την ευ­ρω­ζώ­νη. Αλλά, οι συ­νε­τοί πο­λι­τι­κοί και επεν­δυ­τές θα πρέ­πει να δια­θέ­σουν λίγο χρόνο εξε­τά­ζο­ντας το πώς θα απα­ντού­σαν σε ορι­σμέ­να από τα ερω­τή­μα­τα που ένα Grexit θα μπο­ρού­σε να εγεί­ρει».