Η πολύχρονη φιλοζωική δράση μιας Γερμανίδας στην Κάλυμνο

Βρέθηκε για δια­κο­πές στην Κάλυμνο πριν από δεκα­πέ­ντε χρόνια και αφού περι­η­γή­θηκε αρκετά στην Ελλάδα, επέ­στρεψε για να εγκα­τα­στα­θεί μόνιμα. Στην επιλογή της, εκείνο που έπαιξε καθο­ρι­στικό παρά­γο­ντα, ήταν η απουσία από το νησί ενός φορέα που να ασχο­λεί­ται με τα πάμπολλα περι­στα­τικά παρα­τη­μέ­νων και εξα­θλιω­μέ­νων σκύλων που συνά­ντησε. Η 74χρονη, σήμερα, Γερ­μα­νίδα Ute Trowell το 2001 αγόρασε ένα σπίτι στο Άργος «τότε στην περιοχή υπήρχαν μόνο βοσκοί» μας λέει η ίδια.

Μόνιμοι συγκά­τοι­κοί της όλα αυτά τα χρόνια εκα­το­ντά­δες σκύλοι και διάφορα άλλα ζώα που περι­συλ­λέ­γει από τους δρόμους του νησιού και που κάτοι­κοι, είτε της ζητούν τη βοήθεια και συν­δρομή της για την φρο­ντίδα τους (πρό­σφατα περιέ­θαλψε μια έγκυο σκυ­λί­τσα που τρι­γυρ­νούσε στον εμπο­ρικό δρόμο της Πόθιας και σήμερα φιλο­ξε­νεί την ίδια και τα οκτώ κου­τα­βά­κια της), είτε τα εγκα­τα­λεί­πουν έξω από την πόρτα της.

Η Ute δεν έχει γυρίσει την πλάτη σε κανένα ζώο. Αντι­θέ­τως πρω­ταρ­χική της μέριμνα απο­τε­λούν τα άρρωστα, χτυ­πη­μένα και ηλι­κιω­μένα ζώα, αυτά για τα οποία δύσκολα βρί­σκε­ται ένα σπίτι για να φιλο­ξε­νη­θούν, λόγω της ιδιαί­τε­ρης φρο­ντί­δας που χρήζουν.

Από το 2001 μέχρι σήμερα έχει σώσει συνο­λικά 400 ζώα στέλ­νο­ντάς τα για υιο­θε­σία στο εξω­τε­ρικό ακο­λου­θώ­ντας μια πολύ αυστηρή δια­δι­κα­σία όσον αφορά στην επιλογή των ανθρώ­πων που εκδη­λώ­νουν ενδια­φέ­ρον να απο­κτή­σουν ένα κατοι­κί­διο. Η Ute τους περνά από συνέ­ντευξη μέσω ίντερ­νετ, τους βάζει να υπο­γρά­ψουν διάφορα έγγραφα προ­κει­μέ­νου να εξα­σφα­λί­σει την καλη ποιό­τητα ζωής του ζώου, ενώ στην Γερ­μα­νία στέλνει φίλους της να ελέγ­ξουν προη­γου­μέ­νως το περι­βάλ­λον του ενδια­φε­ρό­με­νου.

Και για να προ­λά­βει όσους θα σπεύ­σουν να κάνουν λόγο για μια κερ­δο­φόρα ενα­σχό­ληση, η ίδια υπογραμμίζει- και το βεβαιώ­νει και η κτη­νί­α­τρος με την οποία συνερ­γά­ζε­ται κ. Βάσω Λάμπα- πως όλα τα ζώα που φιλο­ξε­νεί τα στει­ρώ­νει, τα εμβο­λιά­ζει, τα τσι­πά­ρει, τα απο­πα­ρα­σι­τώ­νει και τα ταϊζει για όσο καιρό τα παρα­μέ­νουν στο χώρο της. Και έχει τύχει να φιλο­ξε­νή­σει ζώο περισ­σό­τερο και από δυο χρόνια ώσπου να βρεθεί κάποιο σπίτι για να μείνουν. Όλα αυτά χρειά­ζο­νται πολλά περισ­σό­τερα χρήματα απ’ όσα καλεί­ται να πλη­ρώ­σει κάποιος που θα υιο­θε­τή­σει ένα ζώο.

Αρκεί να ανα­φέ­ρουμε πως τα πρώτα έξι περίπου χρόνια που δεν υπήρχαν κτη­νια­τρεία στην Κάλυμνο η Ute πήγαινε όσο συχνά χρειά­ζο­νταν στην γει­το­νική Λέρο και στην Κω για να παρά­σχει στα ζώα της ιατρική φρο­ντίδα, ενώ φίλοι της κτη­νί­α­τροι ταξί­δευαν για το σκοπό αυτό από το εξω­τε­ρικό στην Κάλυμνο.

Όλα αυτά τα χρόνια η Ute προ­σφέ­ρει τις εθε­λο­ντι­κές υπη­ρε­σίες της στα ζώα που την έχουν ανάγκη στο νησί αθόρυβα χωρίς να ζητά τη βοήθεια ή τη συν­δρομή κανενός, παρά το προ­χω­ρη­μένο της ηλικίας της. Τελευ­ταία όμως –όπως η ίδια μας λέει με μεγάλο παράπονο- κάποιοι κάνουν δύσκολη τη ζωή της, προ­κα­λώ­ντας δολιο­φθο­ρές στο σπίτι της και στον περι­βάλ­λο­ντα χώρο του, ανα­στα­τώ­νο­ντας με τις ενέρ­γειές τους τα ζώα που φιλο­ξε­νεί. Όχι επειδή ενο­χλού­νται από αυτα, αφού κάθε βράδυ όλα τους κοι­μού­νται στο εσω­τε­ρικό του σπιτιού.

Η ίδια πιστεύει ότι στόχος τους είναι να την εξα­να­γκά­σουν να φύγει από την περιοχή, προ­κα­λώ­ντας σημα­ντικά προ­βλή­ματα στην ούτως ή άλλως δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητά της λόγω της πολύ­ω­ρης ενα­σχό­λη­σής της με τη φρο­ντίδα των δεκάδων ζώων (μας ανάφερε πλήθος περι­στα­τι­κών που συμ­βαί­νουν καθη­με­ρινά).

Μια ηλι­κιω­μένη γυναίκα, ξένης υπη­κο­ό­τη­τας ζει στο νησί τα τελευ­ταία δεκα­τέσ­σερα χρόνια και το μόνο που κάνει είναι να βοηθά ανυ­πε­ρά­σπι­στα και εγκα­τα­λε­λειμ­μένα ζώα. Με δυο λόγια προ­σφέ­ρει στον τόπο, χωρίς να ζητά κανένα αντάλ­λαγμα. Και εισπράτ­τει αυτού του είδους τις συμπε­ρι­φο­ρές. Όταν την ίδια ώρα το μονα­δικό κατα­φύ­γιο ζώων που υπήρχε στο Καντούνι έχει κλείσει μετά από ασφα­λι­στικά μέτρα που κατέ­θε­σαν περί­οι­κοι, ενώ ο πλη­θυ­σμός των αδέ­σπο­των ζώων που καθη­με­ρινά κυκλο­φο­ρούν σε όλη την Κάλυμνο αυξά­νε­ται συνεχώς.

Επι­λέ­ξαμε να αναρ­τή­σουμε σήμερα το συγκε­κρι­μένο ρεπορ­τάζ, ημέρα πανελ­λα­δι­κής δια­μαρ­τυ­ρίας σε Αθήνα και Θεσ­σα­λο­νίκη από φιλο­ζω­ι­κούς φορείς, φωνά­ζο­ντας όλοι μαζί ένα ηχηρό «όχι» στη βαναυ­σό­τητα των ζώων. Σε μια ελλη­νική κοι­νω­νία η οποία σε επίπεδο στοι­χειώ­δους φιλο­ζω­ι­κής αγωγής είναι ακόμα λίγο μετά το μεσαί­ωνα, παρ’ όλες τις, με αυτα­πάρ­νηση, κινη­το­ποι­ή­σεις των απα­ντα­χού φιλό­ζωων. Αρνού­μα­στε ακόμα –όπως πολύ σωστά έχει γραφεί και επι­ση­μαν­θεί -να αντι­με­τω­πί­σουμε εκείνον που κακο­ποιεί ένα ζώο, ως ένα δυνάμει δια­τα­ραγ­μένο και δυνά­μενο και για άλλες βαναυ­σό­τη­τες άτομο, που θα έχρηζε και ψυχια­τρι­κής παρα­κο­λού­θη­σης.

Η φιλόζωη Γερ­μα­νίδα Ute ζήτησε τη βοήθειά μας κι εμείς κοι­νο­ποιούμε το θέμα της για να έχουν γνώση οι τοπικές αρχές, οι φορείς, οι κάτοι­κοι του νησιού γενι­κό­τερα. Για να πάψει επι­τέ­λους η φιλο­ζω­ική συνεί­δηση να θεω­ρεί­ται μια γρα­φι­κό­τητα.

Για να συνει­δη­το­ποι­ή­σουμε όλοι μας πως «τα ζώα έχουν δικαί­ωμα στη ζωή, την ευζωία και την ελευ­θε­ρία. Γιατί πονάνε, αισθά­νο­νται, σκέ­φτο­νται όπως κι εμείς. Γιατί μοι­ρά­ζο­νται τον ίδιο πλανήτη με εμάς».

kalymnosola.wordpress.com