Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Με στάσεις εργα­σίας των απλή­ρω­των εδώ και δύο μήνες ηθο­ποιών του, «γιορ­τά­ζει» το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, η δεύτερη κρατική σκηνή της χώρας, τη σημε­ρινή (27/3) Παγκό­σμια Μέρα Θεάτρου, με το μήνυμα φέτος να υπο­γρά­φει ο πολωνός σκη­νο­θέ­της Κριστόφ Βαρ­λι­κόφ­σκι.

Ο εορ­τα­σμός της Παγκό­σμιας Ημέρας Θεάτρου καθιε­ρώ­θηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστι­τούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορ­τά­ζε­ται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκό­σμια θεα­τρική κοι­νό­τητα.

Το Εκτε­λε­στικό Συμ­βού­λιο του Δ.Ι.Θ. επι­λέ­γει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς ανα­γνω­ρι­σμένη προ­σω­πι­κό­τητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο δια­βά­ζε­ται σε όλα τα θέατρα και μετα­δί­δε­ται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο. Φέτος το μήνυμα έγραψε ο Πολωνός σκη­νο­θέ­της Krzysztof Warlikowski.

Το μήνυμα της Παγκό­σμιας Ημέρας Θεάτρου δια­βά­ζε­ται σε κάθε θέατρο πριν από την παρά­σταση της 27ης Μαρτίου.

Ειδικά στο ΚΘΒΕ το μήνυμα της Παγκό­σμιας Μέρας θεάτρου δια­βά­στηκε μια μέρα νωρί­τερα – την Πέμπτη πριν από την πρε­μιέρα του Τσε­χω­φι­κού «Γλάρου» στο θέατρο της Εται­ρείας Μακε­δο­νι­κών Σπουδών, καθώς οι απλή­ρω­τοι επί δίμηνο ηθο­ποιοί, θα πραγ­μα­το­ποι­ή­σουν στάσεις εργα­σίας αύριο, ματαιώ­νο­ντας κάθε θεα­τρική πράξη στο ΚΘΒΕ.

Γεν­νη­μέ­νος στην Πολωνία το 1962 ο Κριστόφ Βαρ­λι­κόφ­σκι είναι σήμερα ένας από τους πιο προ­βε­βλη­μέ­νους σκη­νο­θέ­τες της γενιάς του. Από το 2008 είναι καλ­λι­τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του Nowy Teatr (New Theater) στη Βαρ­σο­βία.

Στο μήνυμά του, όπως μετα­δί­δει το Αθη­ναϊκό Πρα­κτο­ρείο, ο ίδιος ανα­φέ­ρει μεταξύ άλλων:

«Οι αλη­θι­νοί δάσκα­λοι του θεάτρου συχνά απα­ντώ­νται εκτός σκηνής. Και γενικώς δεν δεί­χνουν κανένα ενδια­φέ­ρον για το θέατρο ως μηχα­νι­σμό αντι­γρα­φής συμ­βά­σεων ή ανα­πα­ρα­γω­γής κοι­νο­τυ­πιών.

Επι­κε­ντρώ­νο­νται περισ­σό­τερο στην πηγή της παρόρ­μη­σης, τα πραγ­μα­τικά ζωογόνα ρεύματα που τείνουν να υπερ­βούν τις θεα­τρι­κές αίθου­σες και τα πλήθη που είναι δια­τε­θει­μένα να αντι­γρά­ψουν έναν οποιο­δή­ποτε κόσμο.

Αντι­γρά­φουμε αντί να δημιουρ­γούμε κόσμους που να εστιά­ζουν ή και να εξαρ­τώ­νται από τον διάλογο με το κοινό και τα υπο­δό­ρια συναι­σθή­ματά του. Ενώ στην πραγ­μα­τι­κό­τητα τίποτα δεν μπορεί να απο­κα­λύ­ψει καλύ­τερα από το θέατρο τα κρυμ­μένα πάθη».