Η επιστροφή της Ανθής

Η Ανθή Χα­τζη­για­κου­μή είναι μία από τις Ελ­λη­νί­δες παί­κτριες που αγω­νί­ζο­νται στο κο­λε­για­κό πρω­τά­θλη­μα των ΗΠΑ. Φέτος πα­νη­γύ­ρι­σε έναν ακόμη τίτλο, ενώ έζησε ξε­χω­ρι­στές στιγ­μές με το Florida Gulf Coast, που την έκα­ναν να χαρεί, αλλά και να δα­κρύ­σει. Ο λόγος της ανή­κει, λίγο πριν πάρει το δρόμο της επι­στρο­φής για την Ελ­λά­δα…

-Πόσο ση­μα­ντι­κός είναι ο τί­τλος που κα­τα­κτή­σα­τε με το κολ­λέ­γιό σου; Καθώς δεν εί­μα­στε και τόσο εξοι­κειω­μέ­νοι στην Ελ­λά­δα με το πώς λει­τουρ­γεί το NCAAμπο­ρείς να μας πεις δυο λόγια για να γίνει κα­τα­νοη­τό ότι δεν είναι και τόσο εύ­κο­λη υπό­θε­ση ο τί­τλος που πα­νη­γυ­ρί­σα­τε;

«Στο κο­λε­για­κό πρω­τά­θλη­μα, της πρώ­της κα­τη­γο­ρί­ας, υπάρ­χουν πάνω από τρια­κό­σια κο­λέ­για, τα οποία είναι χω­ρι­σμέ­να σε πε­ρι­φέ­ρειες. Μια απο τις πε­ρι­φέ­ρειες είναι και η Atlantic Sun, στην οποία αγω­νί­ζο­νται κο­λέ­για που βρί­σκο­νται σε κο­ντι­νές με τη Φλό­ρι­ντα Πο­λι­τεί­ες. Το πρω­τά­θλη­μά μας ξε­κι­νά­ει από το Δε­κέμ­βριο και τε­λειώ­νει μέσα Μαρ­τί­ου. Αρχές Μαρ­τί­ου ξε­κι­νούν τα πλει οφ και μετά συ­νε­χί­ζου­με με παι­χνί­δια νοκ- αουτ. Οπότε, για να κα­τα­κτή­σει ένα κο­λέ­γιο τον τίτλο, πρέ­πει να πα­ρα­μεί­νει αήτ­τη­το σε αυτά τα παι­χνί­δια. Έτσι κα­τα­φέ­ρα­με και εμείς να κερ­δί­σου­με τον τίτλο φέτος και στη συ­νέ­χεια να μπο­ρέ­σου­με να πά­ρου­με το ει­σι­τή­ριο για την «Τρέλα του Μάρτη» (Μarch Madness), στο οποίο συμ­με­τέ­χουν τα κα­λύ­τε­ρα κο­λέ­για των ΗΠΑ. Όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε, είναι σπου­δαίο να είσαι μέσα σε αυτά τα 65 κο­λέ­για, που τα κα­τα­φέρ­νουν κάθε χρόνο να μπουν στο τουρ­νουά».

-Βί­ω­σες και μια ξε­χω­ρι­στή στιγ­μή με την τιμή που σου έγινε και το εκ­πλη­κτι­κό πανό που είδες στην εξέ­δρα. Το είχαν κα­νο­νί­σει οι γο­νείς σου; Πόσο σε ξάφ­νια­σε;

«Εκεί­νη τη μέρα το κο­λέ­γιό μου βρά­βευ­σε εμένα και τη συ­μπαί­κτρια μου Jenna Cobb ως τε­λειό­φοι­τες. Συ­νή­θως σε αυτή τη βρά­βευ­ση πα­ρα­βρί­σκο­νται όλοι οι γο­νείς των κο­ρι­τσιών. Εμένα δυ­στυ­χώς οι δικοί μου δεν τα κα­τά­φε­ραν να έρ­θουν, οπότε οι fans της ομά­δας έφτια­ξαν ένα πανό με τη φω­το­γρα­φία των γο­νιών μου. Δεν το πε­ρί­με­να κα­θό­λου πως θα αντι­κρί­σω κάτι τέ­τοιο και γι’ αυτό και έκλα­ψα μόλις το είδα».

-Τι είναι αυτό πάνω στο οποίο πι­στεύ­εις ότι βελ­τιώ­θη­κες πε­ρισ­σό­τε­ρο το διά­στη­μα που έμει­νες στη Φλό­ρι­ντα;

«Το κο­λε­για­κό μπά­σκετ είναι πιο γρή­γο­ρο και έχει πιο πολύ επαφή. Οπότε σί­γου­ρα βελ­τιώ­θη­κα σ’ αυτά τα δύο κομ­μά­τια».

-Ποια είναι η συ­νέ­χεια για σένα στο κε­φά­λαιο μπά­σκετ;

«Μετά την απο­φοί­τη­ση μου θα γυ­ρί­σω στην Ελ­λά­δα και θα ξε­κι­νή­σω προ­πο­νή­σεις. Με τη νέα σεζόν θα ήθελα να κλεί­σω σε μία ομάδα και να παίξω επαγ­γελ­μα­τι­κά».

-Είσαι από τα κο­ρί­τσια που έχουν πα­ρου­σία στις «μι­κρές» εθνι­κές ομά­δες. Τι ση­μαί­νει για σένα να φοράς τη φα­νέ­λα της Εθνι­κής τα κα­λο­καί­ρια;

«Είναι τόσο ωραίο συ­ναί­σθη­μα να φοράς την φα­νέ­λα της Εθνι­κής και να παί­ζεις για τη χώρα σου. Και νιώθω πολύ τυ­χε­ρή που ήμουν μέλος της γε­νιάς του ’93. Τα πε­ρισ­σό­τε­ρα κο­ρί­τσια ήμα­σταν μαζί για πάνω από πέντε χρό­νια συ­νε­χό­με­να. Κάθε κα­λο­καί­ρι για ένα μήνα, προ­πο­νή­σεις πρωί από­γευ­μα, όλες με έναν κοινό στόχο! Είχε γίνει μια γλυ­κιά συ­νή­θεια και μου ‘χει λεί­ψει πολύ. Νο­μί­ζω ότι οι εμπει­ρί­ες που έχω με όλες τις μι­κρές εθνι­κές θα μου μεί­νουν αξέ­χα­στες».

-Η Εθνι­κή Γυ­ναι­κών είναι όνει­ρο;

«Φυ­σι­κά και είναι όνει­ρο!»

-Πα­ράλ­λη­λα με το μπά­σκετ παίρ­νεις και το πτυ­χίο σου, σωστά; Τι ακρι­βώς σπού­δα­σες και ποιος είναι ο στό­χος σου και σε αυτόν τον τομέα;

«Θα πάρω το πτυ­χίο μου στα παι­δα­γω­γι­κά. Μου αρέ­σει πάρα πολύ να ασχο­λού­μαι με παι­διά, οπότε στο μέλ­λον και αφού θα έχω τε­λειώ­σει με το μπά­σκετ, θα ήθελα να ασχο­λη­θώ με αυτό».

-Επι­στρέ­φο­ντας στην Ελ­λά­δα τι είναι αυτό που θα κά­νεις πρώτα; Τι σου έχει λεί­ψει πε­ρισ­σό­τε­ρο εκτός από την οι­κο­γέ­νειά σου;

«Μου έχουν λεί­ψει πολλά πράγ­μα­τα!! Εκτός από την οι­κο­γέ­νειά μου, μου έχουν λεί­ψει οι φίλοι μου, το ελ­λη­νι­κό φα­γη­τό, η ελ­λη­νι­κή κουλ­τού­ρα γε­νι­κά. Το πρώτο πράγ­μα που κάνω πάντα όταν επι­στρέ­φω, είναι να τρώω ένα γεύμα φτιαγ­μέ­νο απ τα χε­ρά­κια της μαμάς μου».

-Υπήρ­χαν Έλ­λη­νες κοντά σου στη Φλό­ρι­ντα, υπάρ­χει το ελ­λη­νι­κό στοι­χείο;

«Υπήρ­χαν κά­ποιοι Έλ­λη­νες, αλλά όχι και πάρα πολ­λοί. Όμως ακόμα και αυτοί οι λίγοι που βρί­σκο­νταν εκεί, ήταν πολύ ση­μα­ντι­κοί για μένα. Επί­σης, δυο ώρες μα­κριά από μένα είναι μια πόλη της Tampa που λέ­γε­ται Tarpon Springs και εκεί βρί­σκε­ται το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό Ελ­λή­νων-Αμε­ρι­κά­νων από κάθε άλλη πε­ριο­χή της Αμε­ρι­κής. Οι δρό­μοι εκεί έχουν ελ­λη­νι­κά ονό­μα­τα, όπως επί­σης και τα μα­γα­ζιά».

-Πι­στεύ­εις ότι η πα­ρου­σία στο ΝΒΑ παι­κτών όπως ο Αντε­το­κούν­μπο και ο Πα­πα­νι­κο­λά­ου και στο κο­λε­για­κό η πα­ρου­σία πλέον πολ­λών αθλη­τών και αθλη­τριών από την Ελ­λά­δα, λει­τουρ­γεί ως συν για το ελ­λη­νι­κό μπά­σκετ

«Φυ­σι­κά και ναι! Νο­μί­ζω μόνο συν θα μπο­ρού­σε να είναι αυτό. Ει­δι­κά το NBA πα­ρα­κο­λου­θεί­ται από όλο τον κόσμο, οπότε με αυτόν τον τρόπο προ­βάλ­λε­ται το ελ­λη­νι­κό μπά­σκετ και το πόσο καλή δου­λειά γί­νε­ται στη χώρα μας».