Απορρίφθηκε αίτηση του ελληνικού δημοσίου

Με απόφαση, που εξέδωσε χθες το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, απορ­ρί­φθηκε η αίτηση του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, κατά ενός δημο­σίου υπαλ­λή­λου, για την ανά­κληση από­φα­σης που υπο­χρέ­ωσε τον ΟΤΕΚ να απο­δέ­χε­ται τις υπη­ρε­σίες του, κατα­βάλ­λο­ντας του το σύνολο των απο­δο­χών του μέχρι εκδό­σεως απο­φά­σεως επί αγωγής του.

Ο υπάλ­λη­λος εργά­στηκε στην Τεχνική Επαγ­γελ­μα­τική Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των Ρόδου, η οποία στη συνέ­χεια μετο­νο­μά­στηκε «Οργα­νι­σμός Του­ρι­στι­κής Εκπαί­δευ­σης και Κατάρ­τι­σης» (Ο.Τ.Ε.Κ.), από 26-10-1984, ως κλη­τή­ρας, δυνάμει δια­δο­χι­κών συμ­βά­σεων ορι­σμέ­νου χρόνου, οι οποίες ανα­νε­ώ­νο­νταν κάθε έτος.

Στη συνέ­χεια, δυνάμει της από 1-12-1999 από­φα­σης του διοι­κη­τι­κού συμ­βου­λίου της Σχολής Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των (Σ.Τ.Ε.) προ­σλή­φθηκε σε αυτήν ως κηπου­ρός, με σχέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου ορι­σμέ­νου χρόνου, για το χρονικό διά­στημα από 1-11-1999 έως 30-6-2000.

Ακο­λού­θως, προ­σε­λή­φθη στην ίδια σχολή, δυνάμει της από 24-7-2002 από­φα­σης του Δ.Σ. αυτής, ως κλη­τή­ρας, κατη­γο­ρίας Υ.Ε., σε προ­σω­πο­παγή θέση ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, ανέλαβε δε υπη­ρε­σία στις 23-9-2002.

Κατόπιν, με τις από 30-5-2005 και 17-6-2005 απο­φά­σεις του Υ.Σ. του Ο.Τ.Ε.Κ., μετα­τά­χθηκε σε ανώτερη κατη­γο­ρία και εντά­χθηκε σε συνι­στώ­μενη προ­σω­πο­παγή θέση ειδι­κό­τη­τας διοι­κη­τι­κού υπαλ­λή­λου, κατη­γο­ρίας Δ.Ε.. Στις 13-11-2012 τέθηκε σε καθε­στώς δια­θε­σι­μό­τη­τας, σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις του Ν. 4093/2012, και την από 21-11-2012 δια­πι­στω­τική πράξη του προ­έ­δρου του Δ.Σ. του Ο.Τ.Ε.Κ., για ένα έτος, με κατα­βολή του 75% των απο­δο­χών του.

Αντι­δρώ­ντας στην απόφαση αυτή άσκησε ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου την από 19-12-2012 αίτησή του, με την οποία ζήτησε, στο  πλαίσιο προ­σω­ρι­νής ρύθ­μι­σης της κατά­στα­σης, να υπο­χρε­ω­θεί ο Ο.Τ.Ε.Κ. να απο­δέ­χε­ται τις υπη­ρε­σίες του, κατα­βάλ­λο­ντας πλήρως τις νόμιμες απο­δο­χές του, μέχρι την έκδοση τελε­σί­δι­κης από­φα­σης επί της κύριας αγωγής του, απει­λού­με­νης σε βάρος του χρη­μα­τι­κής ποινής για κάθε ημέρα μη απο­δο­χής των υπη­ρε­σιών του.

Επίσης, με την ως άνω αίτηση ζήτησε την έκδοση προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής, αίτημα το οποίο έγινε δεκτό.

Επί της παρα­πάνω αιτή­σεως εκδό­θηκε, κατά τη δια­δι­κα­σία των ασφα­λι­στι­κών μέτρων, η με αριθμό 295/2013 απόφαση, την ανά­κληση της οποίας ζήτησε το Ελλη­νικό Δημόσιο, με την οποία έγινε δεκτή η αίτησή του και υπο­χρε­ώ­θηκε το Ελλη­νικό Δημόσιο, να απο­δέ­χε­ται προ­σω­ρινά την προ­ση­κό­ντως προ­σφε­ρό­μενη εργασία του, στην υπη­ρε­σία στην οποία απα­σχο­λείτο,  κατα­βάλ­λο­ντας  πλήρως  το  σύνολο  των  νομίμων απο­δο­χών του, μέχρι την έκδοση ορι­στι­κής από­φα­σης επί της τακτι­κής αγωγής, που όφειλε να ασκήσει εντός προ­θε­σμίας τριάντα ημερών από τη δημο­σί­ευση της από­φα­σης.

Συγκε­κρι­μένα, με την προ­α­να­φε­ρό­μενη απόφαση κρίθηκε ότι οι δια­τά­ξεις του Ν. 4093/2013, με τις οποίες καταρ­γή­θη­καν αυτο­δι­καίως από τη δημο­σί­ευση του, δηλαδή από 12-11-2012, οι θέσεις της κατη­γο­ρίας ΔΕ των ειδι­κο­τή­των Διοι­κη­τι­κού, Διοι­κη­τι­κού – Λογι­στι­κού, Διοι­κη­τι­κού – Οικο­νο­μι­κού και Διοι­κη­τι­κών Γραμ­μα­τέων, των υπαλ­λή­λων με σχέση εργα­σίας ιδιω­τι­κού δικαίου αορί­στου χρόνου, οι οποίοι δεν έχουν προ­σλη­φθεί με δια­γω­νι­σμό ή με δια­δι­κα­σία επι­λο­γής σύμφωνα με προ­κα­θο­ρι­σμένα και αντι­κει­με­νικά κρι­τή­ρια υπό τον έλεγχο ανε­ξάρ­τη­της αρχής ή με ειδικές δια­δι­κα­σίες επι­λο­γής που περι­βάλ­λο­νται με αυξη­μέ­νες εγγυ­ή­σεις δια­φά­νειας και αξιο­κρα­τίας, ρύθμιση η οποία κατα­λαμ­βά­νει και τον συγκε­κρι­μένο υπάλ­ληλο, προ­σβάλ­λουν στον πυρήνα τους συνταγ­μα­τικά δικαιώ­ματα του και παρα­βιά­ζουν τις αρχές της μη διά­κρι­σης, της αντι­κει­με­νι­κό­τη­τας, της αξιο­κρα­τίας και της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, ενώ προ­σβάλ­λουν και την ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια και το δικαί­ωμα εργα­σίας. Με νέα αίτησή του, το Ελλη­νικό Δημόσιο ισχυ­ρί­ζε­ται ότι μετά την έκδοση της άνω από­φα­σης ασφα­λι­στι­κών μέτρων, εκδό­θηκε απόφαση του Υπουρ­γού Διοι­κη­τι­κής Μεταρ­ρύθ­μι­σης και Ηλε­κτρο­νι­κής Δια­κυ­βέρ­νη­σης, δυνάμει της οποίας ο υπάλ­λη­λος μετα­τά­χθηκε στο Α’ Αστυ­νο­μικό Τμήμα Δωδε­κα­νή­σου, δια­τη­ρώ­ντας το βαθμό και το μισθο­λο­γικό κλι­μά­κιο που κατείχε πριν τη θέση του σε δια­θε­σι­μό­τητα και ως εκ τούτου δεδο­μέ­νου ότι από της δημο­σιεύ­σεως της ανωτέρω υπουρ­γι­κής απο­φά­σεως η δια­θε­σι­μό­τητα του έχει αρθεί, η ως άνω απόφαση του Δικα­στη­ρίου είναι πλέον άνευ αντι­κει­μέ­νου και χρήζει ανα­κλή­σεως.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ωστόσο ότι τα ανωτέρω, δεν συνι­στούν μετα­βολή που θα μπο­ρούσε να δικαιο­λο­γή­σει την ανά­κληση της ανωτέρω από­φα­σης, καθόσον η μετά­ταξή του έλαβε χώρα ακριβώς επειδή αυτός τελούσε σε καθε­στώς δια­θε­σι­μό­τη­τας, στο οποίο, όμως, κρίθηκε ότι τέθηκε εσφαλ­μένα.

Ως συνή­γο­ροι του υπαλ­λή­λου παρέ­στη­σαν οι δικη­γό­ροι κ.κ. Ακης Δημη­τριά­δης και Μ. Κόκ­κι­νος.