DW: Δηλητηριασμένο το κλίμα στην ΕΕ

Το πολι­τικό κλίμα στην ΕΕ είναι δηλη­τη­ρια­σμένο. Μεταξύ Βερο­λί­νου και Αθήνας. Μεταξύ Αθήνας και ΕΚΤ. Μεταξύ 18 μελών της ευρω­ζώ­νης και της Αθήνας – και το αντί­στροφο.

Η Ευρω­παϊκή Ένωση διο­λι­σθαί­νει προς μια βαριά κρίση, αν δεν βρί­σκε­ται κιόλας μέσα στη δίνη της. Ξαφνικά στους κόλπους αυτού του μονα­δι­κού οικο­δο­μή­μα­τος της ειρήνης ανα­βιώ­νουν εθνικές και μερικές φορές εθνι­κι­στι­κές προ­κα­τα­λή­ψεις.

Ξαφνικά ο τόνος ανάμεσα στα κράτη-μέλη θυμίζει τόνο ανάμεσα σε εχθρούς και όχι σε εταί­ρους, που εδώ και δεκα­ε­τίες συνεν­νο­ού­νται θετικά προ­δια­τε­θει­μέ­νοι οι μεν για τους δε.

Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι και τις προη­γού­με­νες δεκα­ε­τίες χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν τεχνά­σματα στην ευρω­παϊκή δια­πραγ­μα­τευ­τική τράπεζα. Έγιναν παζα­ρέ­ματα.

Το πολι­τικό πόκερ έφθασε μερικές φορές στα άκρα, καθώς η κάθε πλευρά ήλπιζε να δια­σφα­λί­σει το καλύ­τερο για την ίδια.

Στα παι­χνί­δια αυτά πήραν μέρος όλα τα κράτη-μέλη χωρίς εξαί­ρεση. Με μια διαφορά: κανείς δεν προ­σβλή­θηκε, κανείς δεν υβρί­στηκε, δεν εκτο­ξεύ­θη­καν ανοι­χτές και απρο­κά­λυ­πτες απειλές ότι δεν θα τηρη­θούν οι κανόνες και δεν θα γίνουν σεβα­στές οι συμ­φω­νίες.

Η νέα ελλη­νική κυβέρ­νηση όμως, που εξελέγη λόγω των προ­ε­κλο­γι­κών της υπο­σχέ­σεων και στη­ρί­ζε­ται σε μια ισχυρή εντολή, εισή­γαγε αυτόν ακριβώς τον τόνο.

Ένας δεξιός λαϊ­κι­στής ως υπ. Άμυνας απειλεί ότι θα προ­ω­θή­σει στην Ευρώπη μισό εκα­τομ­μύ­ριο πρό­σφυ­γες και θα παρα­βιά­σει έτσι την κοινή ευρω­παϊκή πολι­τική για το άσυλο.

Ο Έλληνας πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας ανοίγει στο δια­πραγ­μα­τευ­τικό πόκερ για την πολι­τική διά­σω­σης του ευρώ ένα νέο μέτωπο ζητώ­ντας από τη Γερ­μα­νία πολε­μι­κές επα­νορ­θώ­σεις. Και η ελλη­νική κυβέρ­νηση κάνει συνεχώς λόγο για την τρόικα και τους Ευρω­παί­ους συμ­μά­χους σαν να πρό­κει­ται για δυνά­μεις κατοχής, αν και στην ουσία πρό­κει­ται για εταί­ρους.

Πρέπει να το πει κανείς ξεκά­θαρα: τα μέλη της ευρω­ζώ­νης θέλουν να βοη­θή­σουν την Ελλάδα. Είναι όμως αυτο­νό­ητο ότι δεν το κάνουν χωρίς προσ­δο­κίες και χωρίς όρους. Η αρχή ότι δεν μπορεί να κατα­πο­λεμά κανείς τα χρέη με νέα χρέη είναι λογική – και βοήθησε την Ισπανία, την Ιρλαν­δία και την Πορ­το­γα­λία.

Να προ­σεγ­γί­σουμε με ρεα­λι­σμό το σήμερα

Εξίσου αδιαμ­φι­σβή­τητο όμως είναι και το εξής: στην Ελλάδα η οικο­νο­μική αυτή αρωγή απέτυχε. Επ’ αυτού η νέα ελλη­νική κυβέρ­νηση έχει δίκιο.

Η Ελλάδα απει­λεί­ται από οικο­νο­μική και κοι­νω­νική χρε­ο­κο­πία, κι ακόμα χει­ρό­τερο: η Ελλάδα συγκλο­νί­ζε­ται από μια κρίση των κρα­τι­κών δομών.

Αυτός όμως δεν είναι λόγος για να κάνει κανείς τη Γερ­μα­νία απο­διο­πο­μπαίο τράγο και να εκμε­ταλ­λευ­θεί στο δια­πραγ­μα­τευ­τικό πόκερ για τακτι­κούς λόγους το ζήτημα των επα­νορ­θώ­σεων για τα γερ­μα­νικά εγκλή­ματα πολέμου.

Δεν υπάρχει αμφι­βο­λία ότι η Γερ­μα­νία έχει την ηθική υπο­χρέ­ωση να απο­ζη­μιώ­σει κυρίως τα επι­ζώ­ντα θύματα της κατοχής. Και οφείλει και μπορεί να εξε­τά­σει, αν στον τομέα αυτόν μπορεί να κάνει περισ­σό­τερα από όσα έχει κάνει μέχρι σήμερα.

Σε νομικό επίπεδο ωστόσο το ζήτημα των επα­νορ­θώ­σεων έχει εξα­ντλη­θεί. Αλλά και στο ζήτημα αυτό το ύφος έχει καθο­ρι­στική σημασία.

Η Γερ­μα­νία μετά το τέλος της δικτα­το­ρίας και στα πλαίσια της ΕΕ στήριξε επα­νει­λημ­μένα την Ελλάδα – όπως το έπραξαν και άλλες χώρες.

Ήρθε η ώρα να επα­νορ­θώ­σουμε το κλίμα και να προ­σεγ­γί­σουμε με ρεα­λι­σμό τα οικο­νο­μικά και πολι­τικά προ­βλή­ματα. Αυτό ισχύει για την Αθήνα, όσο και για άλλες χώρες της ΕΕ.

Αλλιώς η διάλυση της ΕΕ θα γίνει, μετά από 50 χρόνια επι­τυ­χίας, ανα­πό­φευ­κτη – σίγουρα όχι ηθε­λη­μένα, αλλά εξίσου σίγουρα με μοι­ραίες συνέ­πειες.

Πηγή: dw.de