“Μαμά, τα παιδιά μ’ έχουν για να γελάνε!” (έξι επιστολές που περιγράφουν το bullying)

Χωρίς λόγια ξεδια­λέγω έξι επι­στο­λές από τις πολλές επι­στο­λές που έφτασαν στο email μου στην εφη­με­ρίδα. Τα συμπε­ρά­σματα δικά σας:

1. “Ως πρώην θύμα bullyng λόγω παι­δι­κής παχυ­σαρ­κίας αντι­με­τώ­πισα ξύλο, φτυ­σί­ματα, περι­θω­ριο­ποί­ηση και χρειά­στηκε να κάνω πολλά χρόνια ψυχα­νά­λυση για να μπορέσω να το ξεπε­ράσω. Η απά­ντηση σε αυτή την μάστιγα είναι η εξοι­κεί­ωση των παιδιών μας με κάθε μορφής δια­φο­ρε­τι­κό­τητα. Μόνο η σωστή ενη­μέ­ρωση, η αγάπη κι η παρου­σία του γονιών θα φέρουν την αλλαγή σε αυτό τον ιδιό­τυπο φασισμό που βιώ­νουμε σε όλες τις εκφάν­σεις της ζωής μας!”

2. “Με χτυ­πή­σανε, με προ­πη­λα­κί­σανε, μου κάνανε χυδαί­ους σεξουα­λι­κούς υπαι­νιγ­μούς, με στρι­μώ­ξανε στην τουα­λέτα και μου κατέ­βα­σαν το παντε­λόνι και προ­σπα­θού­σαν να μου σκίσουν την μπλούζα. Το έγκλημά μου; Έχω μεγάλο στήθος κι αυτό πρέπει να το πληρώσω και να γίνω κούρελι;”

3. “Είμαι μάνα ενός 13χρονου αγοριού με επι­πλέον κιλά κι επι­πλέον ευαι­σθη­σίες, αδιά­φορο για σπορ, ομάδες κλπ. Από το Δημο­τικό μέχρι τώρα στο Γυμνά­σιο τρώει κράξιμο και προ­σβο­λές “είσαι βόδι, μπούλης, αδελφή”. Τελευ­ταία δυστυ­χώς το παιδί μου έχει αρχίσει κι αντι­δράει πολύ βίαια. Χτες χτύπησε ένα άλλο παιδί με μια ομπρέλα. Πήγα στο σχολείο αλλά αντι­με­τω­πί­στηκα με αδια­φο­ρία από την καθη­γή­τρια. Είμαι σε απελ­πι­σία. Είμαστε μονο­γο­νεϊκή οικο­γέ­νεια και δεν ξέρω τι να κάνω, ούτε έχω την οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα να στείλω το παιδί σε παι­δο­ψυ­χο­λόγο. Προ­σπαθώ να το βοηθήσω μόνη μου, αλλά δεν είμαι σίγουρη ότι τα κατα­φέρνω. Δεν κοι­μά­μαι πια καθόλου και τρέμω μήπως έχουμε κι εμείς μια τρα­γω­δία σαν αυτές που δια­βά­ζουμε. Τι να κάνω;”

4. “Όλα ξεκι­νάνε από την οικο­γέ­νεια και συνε­χί­ζο­νται από τους εκπαι­δευ­τι­κούς. Η κόρη μου είχε μια συμ­μα­θή­τρια που είχε στήσει ολό­κληρη συμ­μο­ρία και μαζί με την αγέλη της βασα­νί­ζανε τα άλλα παιδιά. Οι γονείς της αντί να την συνε­τί­σουν, καμα­ρώ­νανε ότι η κόρη τους είναι ηγετική φυσιο­γνω­μία. Αντί να την μαζέ­ψουν λοιπόν αυτοί, την μάζεψε μια και καλή η δασκάλα της. Δεν συγ­χω­ρούσε την παρα­μι­κρή αταξία και δεν ήταν καθόλου ανε­κτική στην οποια­δή­ποτε παρα­βα­τική συμπε­ρι­φορά των μαθητών της. Τελικά κατόρ­θωσε να κάνει τον λύκο αρνάκι και τώρα πια έχει εξα­λει­φθεί τελείως το πρό­βλημα. Μακάρι οι εκπαι­δευ­τι­κοί να ενη­με­ρω­θούν με ειδικά σεμι­νά­ρια για να μπορούν να στη­ρί­ξουν τα παιδιά πάντα σε συνερ­γα­σία με τους γονείς.»

5. “Είμαι εκπαι­δευ­τι­κός. Έχω δει άπειρες φορές “παι­δά­κια” να βασα­νί­ζουν τους αδύ­να­μους. Έχω ακούσει άπειρες φορές το “Μην μπλέ­ξεις”. “Άστο , θα περάσει μόνο του”. Όμως όλο αυτοί που το λένε αυτό ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΠΕΡΝΑΕΙ ΜΟΝΟ ΤΟΥ. Απλά δεν κάνουν τη δουλειά τους.

6. “Έχω και εγώ ένα γιο που κατά σύμ­πτωση τον λένε Βαγγέλη .Τα βασα­νι­στή­ρια που έκαναν στον παλι­κάρι από την Κρήτη, με πήγαν μερικά χρόνια πίσω όταν το δικό μου παιδί δεχόταν τον έναν εξευ­τε­λι­σμό μετά τον άλλο, με απο­κο­ρύ­φωμα τον άγριο ξυλο­δαρμό του μέσα στο χώρο του σχο­λείου.

Το έγκλημά του ήταν πως δεν μπο­ρούσε να αντα­πα­ντή­σει στις ύβρεις και στα καψόνια και κρυ­βό­ταν φοβι­σμένο. Το απο­τέ­λε­σμα φυσικά ήταν πως αυτοί απο­θρα­σύ­νο­νταν και η κατά­σταση έγινε εφιαλ­τική.

Εμείς οι γονείς του, από τη μια τον στη­ρί­ζαμε ενώ από την άλλη επι­διώ­καμε να βρει τρόπο να προ­στα­τέ­ψει τον εαυτό του. Έτσι φτάσαμε στον ξυλο­δαρμό, τον εξευ­τε­λι­σμό και την απόλυτη ταπεί­νωση του.

Κάποια στιγμή ο δικός μου Βαγ­γέ­λης, αν και άριστος μαθητής του 18, να μου λέει “Δεν είναι για μένα το σχολείο ,μαμά! Μ’ έχουν για να γελάνε και δεν ξέρω το γιατί”. Τότε πια κατά­λαβα ότι έπρεπε να πάρω στα χέρια μου την υπόθεση και να ΑΠΑΙΤΗΣΩ από το σχολείο το αυτο­νό­ητο: Να προ­στα­τέ­ψει το παιδί μου και ταυ­τό­χρονα να τιμω­ρή­σει τους ενόχους!

Δεν ήταν εύκολο. Χρειά­στηκε να χρη­σι­μο­ποι­ήσω την νομο­θε­σία και να φέρω τους διδά­σκο­ντες αντι­μέ­τω­πους με τις ευθύνες που είτε τις είχαν ξεχάσει είτε αδια­φο­ρού­σαν παντε­λώς. Κι αφού έφερα τον κόσμο τα πάνω κάτω, μόνο και μόνο και μόνο για να εφαρ­μο­στούν τα νόμιμα, τότε μπόρεσε ο δικός μου άγγελος να γυρίσει στο σχολείο ξανά, με το κεφάλι ψηλά!

Κατα­λα­βαί­νετε λοιπόν πως ένιωσα για τον παλι­κάρι που έχει το ίδιο όνομα με τον γιο μου. Εγώ πρόλαβα και βοήθησα το παιδί μου. Οι γονείς του Βαγγέλη Για­κου­μάκη δεν πρό­λα­βαν …Μακάρι το παιδί να ζει γιατί τότε σίγουρα θα έχει τη δεύτερη ευκαι­ρία που του αξίζει. Που αξίζει σε όλους τους ανθρώ­πους.”

ΥΓ. Τα στοι­χεία βρί­σκο­νται στην διάθεση της εφη­με­ρί­δας.

ΕΛΕΝΑ ΑΚΡΙΤΑ

Πηγή Τα ΝΕΑ