Τσίπρας: «Η επίκληση της ηθικής δεν μπορεί να είναι α λα καρτ»

Με σαφείς ανα­φο­ρές στην σημε­ρινή δια­πραγ­μά­τευση η ομιλία Τσίπρα στη Βουλή για την επα­να­σύ­σταση της επι­τρο­πής για τις γερ­μα­νι­κές απο­ζη­μιώ­σεις. Το παρά­δειγμα της συμ­φω­νίας του Λον­δί­νου για τη Γερ­μα­νία και η συζή­τηση περί «ηθικής».

Μιλώ στη σημε­ρινή συζή­τηση γιατί αυτό απο­τε­λεί φόρο τιμής στα θύματα του β’ παγκο­σμίου πολέμου και σε όσους έδωσαν την ζωή τους για την ελευ­θε­ρία των πατρί­δων τους, είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός στην ομιλία του στη Βουλή για την επα­να­σύ­σταση της επι­τρο­πής για τη διεκ­δί­κηση των γερ­μα­νι­κών απο­ζη­μιώ­σεων.

Ποιος μπορεί να προ­χω­ρή­σει μπροστά αφή­νο­ντας ιστο­ρικά χωρίς δικαί­ωση τις θυσίες του λαού του; ανα­ρω­τή­θηκε.

Είναι νωπές ακόμα στις μνήμες του λαού μας οι θυσίες και οι κατα­στρο­φές που προ­κά­λε­σαν οι ναζι­στές.

Και ο γερ­μα­νι­κός λαός υπέφερε από τον ναζισμό και μάλιστα έφτασε σε αυτό το σημείο γιατί ταπει­νώ­θηκε μετά τον πρώτο παγκό­σμιο πόλεμο. Η επιλογή του ρεβαν­σι­σμού πλη­ρώ­θηκε με ένα νέο πόλεμο.

Στην Ευρώπη δεν επι­τρέ­πε­ται να κάνει σήμερα τα ίδια λάθη. Μετά τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο το πάθημα έγινε μάθημα και παρά τα εγκλή­ματα η Γερ­μα­νία ωφε­λή­θηκε και ορθώς με σειρά παρεμ­βά­σεων, με κυριό­τερη τη δια­γραφή του χρέους της το 1953 στο Λονδίνο αλλά και με τα τερά­στια ποσά που εκτα­μιεύ­τη­καν από τους Συμ­μά­χους για την ανα­συ­γκρό­τησή τους.

Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα η επα­νέ­νωση των δυο Γερ­μα­νιών μετά το 1990 δημιούρ­γησε τις πολι­τι­κές και νομικές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την επίλυση του ζητή­μα­τος των απο­ζη­μιώ­σεων αλλά οι κυβερ­νή­σεις της Γερ­μα­νίας επέ­λε­ξαν τη σκληρή γραμμή και τα νομικά τεχνά­σματα.

«Είναι ηθική αυτή η στάση;», ανα­ρω­τή­θηκε

Όταν η Γερ­μα­νία μιλά για τις απο­ζη­μιώ­σεις προς την Ελλάδα επι­κα­λεί­ται την συμ­φω­νία της δεκα­ε­τίας του 1960 οπότε κατέ­βαλε 100 εκατ. μάρκα και η Ελλάδα απο­δέ­χτηκε ότι δεν έχει απο­ζη­μιώ­σεις. Αυτό όμως αφο­ρούσε τα θύματα και όχι τις κατα­στρο­φές και το κατο­χικό δάνειο.

Περι­μέ­νουμε διάλογο από την γερ­μα­νική κυβέρ­νηση για λόγους πολι­τι­κούς αλλά και ηθικούς. Εμείς στην κου­βέ­ντα περί ηθικής δεν επι­λέ­γουμε τη θέση του μαθητή που σκύβει το κεφάλι, ούτε του ηθι­κο­λό­γου που κουνά το δάχτυλο. Επι­λέ­γουμε τη στάση του δια­λό­γου και της δια­πραγ­μά­τευ­σης. «Δεν κάνουμε μαθή­ματα ηθικής αλλά και δεν δεχό­μα­στε από κανέναν μαθή­ματα ηθικής».

Η Ελλάδα θα τηρήσει στο ακέραιο τις υπο­χρε­ώ­σεις της αλλά θα εργα­στεί ώστε να τηρη­θούν και οι υπο­χρε­ώ­σεις των άλλων προς τον ελλη­νικό λαό στο ακέραιο. Όπως δεσμευό­μα­στε να τηρή­σουμε τις υπο­χρε­ώ­σεις μας έτσι και οι άλλοι πρέπει να το κάνουν. Η επί­κληση της ηθικής δεν είναι a la carte.