Το ιστορικό κτίριο του Πολυτεχνείου θύμα του γκράφιτι- η εξοικείωση με το χειρότερο

Πριν από λίγα 24ωρα, η όψη του Πολυ­τε­χνείου επί της οδού Στουρ­νάρη καλύ­φθηκε από ένα τερά­στιο γκρά­φιτι. Είναι τόσο μεγάλο, που δεν αφήνει παρά ελά­χι­στα κενά. Είναι τόσο απόλυτο ως προς την πρόθεση, τόσο συμπα­γές ως προς τη στό­χευση, όσο αδύ­να­τον είναι να αφαι­ρε­θεί αν δεν βρεθεί κάποιος να πλη­ρώ­σει για τον καθα­ρι­σμό του κτιρίου.

Βεβαίως, το ιστο­ρικό κτίριο του ΕΜΠ ποτέ δεν ήταν καθαρό. Απλώς, αυτή η παρέμ­βαση, την οποία κάποιοι που αντι­πα­θούν την «αστική στει­ρό­τητα» την εκλαμ­βά­νουν ως εξε­λιγ­μένο δείγμα της street art (διάβασα και τον όρο post-graffiti σκηνή), εκφρά­ζε­ται μέσα από την εξω­στρεφή αυθά­δειά της. Είναι, με άλλα λόγια, μια παρέμ­βαση που, καθώς καλύ­πτει το σύνολο της εξω­τε­ρι­κής όψης επί της οδού Στουρ­νάρα, δηλώνει με επι­θε­τική αυτο­πε­ποί­θηση ότι το γενι­κό­τερο κλίμα παρέχει ηθική νομι­μο­ποί­ηση. Καμία πολι­τική αρχή, καμία πρυ­τα­νεία, καμία τοπική αυτο­διοί­κηση δεν μπόρεσε όχι να επι­λύ­σει το θέμα του συνε­χούς βαν­δα­λι­σμού αλλά να προ­τεί­νει, έστω, μια ρεα­λι­στική προ­σέγ­γιση. Η εκ των προ­τέ­ρων δηλω­μένη ηττο­πά­θεια, αλλά και ο φόβος να εκφρα­στεί από επίσημα χείλη μια ρήξη με την κουλ­τούρα των βαν­δα­λι­σμών και τους υπο­στη­ρι­κτές της, επι­βε­βαιώ­νε­ται και από την απουσία οποιασ­δή­ποτε κίνησης τα τελευ­ταία 24ωρα.

«Είναι έλλειμμα αγωγής και πολι­τι­σμού, καθώς πρό­κει­ται για ένα μνημείο», είπε σε τηλε­φω­νική συνο­μι­λία ο πρύ­τα­νης του ΕΜΠ, Ιωάννης Γκόλιας, ο οποίος, όμως, αρνή­θηκε να κατα­δι­κά­σει τον βαν­δα­λι­σμό του κτιρίου. «Eχω πολλά να κατα­δι­κάσω και δεν θέλω να μπω σε αυτήν τη λογική. Δεν εκφράζω ούτε ευα­ρέ­σκεια, ούτε δυσα­ρέ­σκεια». Ο κ. πρύ­τα­νης απέδωσε αυτήν την «από­σταση» στις αντι­κει­με­νι­κές δυσχέ­ρειες του ιδρύ­μα­τος. «Δεν έχω φύλακες. Από τους 40 έχουν μείνει οι τρεις. Εχουμε πάρει ελά­χι­στους επι­πλέον και τι δεν ακού­σαμε γι’ αυτό. Οσους έχουμε, φυλάνε τον εσω­τε­ρικό χώρο. Δεν έχουν οπτική επαφή με το τι συμ­βαί­νει εξω­τε­ρικά. Το είδα κι εγώ αυτό που συνέβη, αλλά τι θέλετε να κάνω; Να βάλουμε χρήματα και μετά να μην έχουμε να πλη­ρώ­σουμε ούτε τη ΔΕΗ; Προ­σπαθώ να θέσω προ­τε­ραιό­τη­τες. Οπότε, θα μπο­ρούσα να κατα­δι­κάσω αυτό που έγινε, αλλά υπό τις παρού­σες συν­θή­κες δεν μπορώ να το κάνω».Αυτό σημαί­νει ότι θα πρέπει να συνη­θί­σουμε το θέαμα.

Καθη­με­ρινή