Ακυρώθηκε η επιβολή ΔΗΦΟΔΩ το έτος 2009!

Με απόφαση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ακυ­ρώ­νε­ται η βεβαί­ωση και η εγγραφή στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους του Δήμου Ρόδου οφειλών σε δημο­τικό φόρο ενός επι­τη­δευ­μα­τία της Ρόδου, του έτους 2009.

Πρό­κει­ται για την πρώτη απόφαση που εκδί­δε­ται από το Διοι­κη­τικό Δικα­στή­ριο της Ρόδου μετά την έκδοση δύο απο­φά­σεων της Ολο­μέ­λειας του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας με την οποία κρίθηκε ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός και έχει εξαι­ρε­τικό ενδια­φέ­ρον το γεγονός ότι κρί­νε­ται ως παρά­νομη η επιβολή του φόρου το έτος 2009 και ακυ­ρώ­νε­ται η βεβαί­ωση και η εγγραφή του προ­σφεύ­γο­ντος στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους του Δήμου Ρόδου, το Νοέμ­βριο του 2011.

Στην απόφαση τονί­ζε­ται μεταξύ άλλων, με ανα­λυ­τική αναφορά στις απο­φά­σεις της Ολο­μέ­λειας του ΣτΕ, ότι η επιβολή του ένδικου φόρου, και μάλιστα πάγια, σε μόνους όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στη Δωδε­κά­νησο υπέρ των ΟΤΑ αυτής αντί­κει­ται στην αρχή της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου και καθιστά εκ του λόγου τούτου ανί­σχυρη τη σχετική ρύθμιση.

Ο προ­σφεύ­γων δρα­στη­ριο­ποιεί­ται οικο­νο­μικά στη Ρόδο. Δυνάμει του άρθρου 60 του ν. 2214/1994, βεβαιώ­θηκε, μεταξύ άλλων, σε βάρος του με την υπ’ αριθ. 2533/17.11.2011 απόφαση του δημάρ­χου Ροδίων, Δημο­τι­κός Φόρος Δωδε­κα­νή­σου (ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.) του έτους 2009, ποσού 2.500,31 ευρώ, και πρό­στιμο σε ποσοστό 60% επί του ανα­λο­γού­ντος ποσού, κατ’ άρθρο 19 του ν. 1080/1980, ύψους 1.500,19 ευρώ, τα οποία ενε­γρά­φη­σαν στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους του Δήμου και γνω­στο­ποι­ή­θη­καν στον προ­σφεύ­γο­ντα διά της υπ’ αριθ. 1108/30.5.2011 ατο­μι­κής ειδο­ποί­η­σης του Δήμου Ρόδου.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι οι αρχές της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου επι­τρέ­πουν δια­φο­ρε­τική φορο­λο­γική μετα­χεί­ριση κατη­γο­ριών φορο­λο­γου­μέ­νων, εφόσον αυτή δικαιο­λο­γεί­ται από τις ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες κάθε κατη­γο­ρίας και ότι ο ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. που επι­βλή­θηκε με το άρθρο 60 του ν. 2214/1994, επι­βλή­θηκε δίχως μελέτη και επί­κληση ειδικών συν­θη­κών δια­φο­ρο­ποί­η­σης της Περι­φέ­ρειας Δωδε­κα­νή­σου έναντι των λοιπών περι­φε­ρειών του κράτους.

Τονί­ζε­ται ακόμη ότι, πλέον, η Δωδε­κά­νη­σος δεν αντι­με­τω­πί­ζε­ται μεμο­νω­μένα, αλλά μαζί με άλλες περιο­χές με τα αυτά χαρα­κτη­ρι­στικά, ενιαία και ότι ούτε από τη φύση του φόρου αυτού ούτε από τις προ­πα­ρα­σκευα­στι­κές εργα­σίες ψήφισης της σχε­τι­κής διά­τα­ξης, ανα­δει­κνύ­ο­νται λόγοι, που να δικαιο­λο­γούν την, καθ’ εξαί­ρεση, επιβολή του φόρου αυτού σε όσους ασκούν οικο­νο­μική δρα­στη­ριό­τητα στην Περι­φέ­ρεια Δωδε­κα­νή­σου, με πάγιο, μάλιστα, τρόπο.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι η επιβολή του ένδικου φόρου αντί­κει­ται στις αρχές της φορο­λο­γι­κής ισό­τη­τας και της καθο­λι­κό­τη­τας του φόρου και ακύρωσε την υπ’ αριθ. 2533/17.11.2011 απόφαση του Δημάρ­χου Ροδίων κατά το μέρος, που αφορά στη βεβαί­ωση και εγγραφή του προ­σφεύ­γο­ντος στους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους του Δήμου του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. και του ανα­λο­γού­ντος προ­στί­μου του έτους 2009.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Γ. Μαυ­ρο­μά­της.