ΕΣΕΕ: Ζητεί «επιτήρηση» στους λογαριασμούς οφειλετών

Η ΕΣΕΕ με επι­στολή της προς το Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών τίθεται θετικά στο ζήτημα της επι­τή­ρη­σης και όχι της δέσμευ­σης των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών ενώ επα­να­φέ­ρει το θέμα της επι­βρά­βευ­σης των συνεπών φορο­λο­γου­μέ­νων.

Όπως ανα­φέ­ρει σε σχετική ανα­κοί­νωση, «η εξυ­γί­ανση του φορο­λο­γι­κού συστή­μα­τος μέσω της θέσπι­σης δίκαιων/αμε­ρό­λη­πτων δια­τά­ξεων που θα λαμ­βά­νουν υπόψη τη φορο­δο­τική ικα­νό­τητα και τις μετα­βο­λές που έχουν επέλθει στα περιου­σιακά στοι­χεία αλλά και στην επαγ­γελ­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα των υπό­χρεων, απο­τε­λούσε και συνε­χί­ζει να συνιστά πάγια θέση της Ελλη­νι­κής Συνο­μο­σπον­δίας Εμπο­ρίου και Επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Βασική προ­ϋ­πό­θεση, η ικα­νο­ποί­ηση της οποίας θα επι­τρέ­ψει το μετα­σχη­μα­τι­σμό του ισχύ­ο­ντος πλαι­σίου σε έναν μηχα­νι­σμό δίκαιης ανα­δια­νο­μής του εισο­δή­μα­τος και απο­νο­μής φορο­λο­γι­κής δικαιο­σύ­νης, απο­τε­λεί η αδιά­λει­πτη προ­σπά­θεια συστη­μα­τι­κής και συντο­νι­σμέ­νης πάταξης της φορο­δια­φυ­γής.

Με βάση τα όσα ανα­φέρ­θη­καν παρα­πάνω, η πρό­σφατη απόφαση της Γενικής Γραμ­μα­τείας Δημο­σίων Εσόδων (πολ. 1038_2015), μπορεί να δράσει ευερ­γε­τικά στον υφι­στά­μενο τρόπο λει­τουρ­γίας της Αγοράς. Πρό­κει­ται για την ελα­στι­κο­ποί­ηση του υφι­στά­με­νου πλαι­σίου δέσμευ­σης των τρα­πε­ζι­κών λογα­ρια­σμών φυσικών και νομικών προ­σώ­πων, στις περι­πτώ­σεις που οι κάτοχοι των λογα­ρια­σμών αυτών εμπλέ­κο­νται σε υπο­θέ­σεις φορο­δια­φυ­γής και οι οποίοι αφορούν μισθο­δο­σία, απο­ζη­μιώ­σεις απο­λύ­σεων, εφάπαξ, κοι­νω­νικά επι­δό­ματα και λοιπές παροχές.

Ο έντονα τιμω­ρη­τι­κός χαρα­κτή­ρας που διέπει τις ισχύ­ου­σες δια­τά­ξεις συνέ­βαλε στον «στραγ­γα­λι­σμό» κάθε προ­σπά­θειας διευ­θέ­τη­σης των εκκρε­μου­σών υπο­θέ­σεων και στην ουσία λει­τουρ­γούσε ως αντι­κί­νη­τρο ανά­λη­ψης οποιασ­δή­ποτε επι­χει­ρη­μα­τι­κής πρω­το­βου­λίας. Κύριο γνώ­ρι­σμα των νέων τρο­πο­ποι­η­τι­κών παρεμ­βά­σεων απο­τε­λεί η άρση του αδιε­ξό­δου στο οποίο οδη­γού­νταν πολλοί επι­τη­δευ­μα­τίες, με βάση τις προη­γού­με­νες δια­τά­ξεις, εξαι­τίας της τάσης αφαί­μα­ξης της παρα­μι­κρής, έστω πρό­σκαι­ρης ρευ­στό­τη­τας που πιθανόν διέ­θε­ταν οι επι­χει­ρη­μα­τίες.

Το στοι­χείο όμως που χρήζει ιδιαί­τε­ρης ανα­φο­ράς εστιά­ζε­ται στην πρόθεση από­δο­σης/απο­νο­μής κοι­νω­νι­κής δικαιο­σύ­νης που απο­τυ­πώ­νε­ται στις νέες ρυθ­μί­σεις, καθώς επι­διώ­κε­ται η άρση προ­βλη­μά­των που προ­κα­λού­νταν στις μισθο­δο­σίες (μισθο­λο­γι­κές απο­λα­βές) χιλιά­δων εργα­ζο­μέ­νων, στις παροχές των Ταμείων προς τους ασφα­λι­σμέ­νους τους και στους δικαιού­χους λήψης κοι­νω­νι­κών επι­δο­μά­των.

Έχει πλέον κατα­στεί σαφές πως η θέσπιση νομο­θε­τι­κών παρεμ­βά­σεων που δια­κρί­νο­νται από τον κοντό­φθαλμο, αυστηρό και περιο­ρι­σμέ­νης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας χαρα­κτήρα τους, πρέπει να αντι­κα­τα­στα­θεί με την υιο­θέ­τηση πρα­κτι­κών που απο­βλέ­πουν στη διευ­θέ­τηση πλη­θώ­ρας ζητη­μά­των που άπτο­νται της καθη­με­ρι­νό­τη­τας χιλιά­δων ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών. Προ­σφά­τως ληφθεί­σες απο­φά­σεις που προ­έ­βλε­παν την ανα­στολή ΑΦΜ σε περι­πτώ­σεις φορο­δια­φυ­γής και ισο­δυ­να­μού­σαν με “ξαφνικό θάνατο” επι­χει­ρή­σεων, όχι μόνο στε­ρού­σαν από το Δημόσιο δυνη­τικά έσοδα (φόρους και πρό­στιμα από παρα­βά­σεις) αλλά δια­κα­τέ­χο­νταν από τον ορι­ζό­ντιο και ιδιαι­τέ­ρως άδικο χαρα­κτήρα τους.

Η βελ­τί­ωση των συν­θη­κών δια­σφά­λι­σης της εύρυθ­μης λει­τουρ­γίας της Αγοράς, δεν επέρ­χε­ται με ευχο­λό­για και «άστοχες» παρεμ­βά­σεις, αλλά με ενδε­λεχή ανάλυση των υφι­στά­με­νων δεδο­μέ­νων και μέσω της προ­ώ­θη­σης εποι­κο­δο­μη­τι­κού δια­λό­γου μεταξύ της φορο­λο­γι­κής διοί­κη­σης και των παρα­γω­γι­κών φορέων.

Φυσικά, οι φορο­λο­γι­κές υπη­ρε­σίες του Κράτους θα πρέπει να συνε­χί­σουν ακά­θε­κτες και χωρίς προ­σκόμ­ματα το έργο που επι­τε­λούν, διε­νερ­γώ­ντας ελέγ­χους και επι­βάλ­λο­ντας ποινές σε όσες περι­πτώ­σεις που παρα­τη­ρού­νται ατα­σθα­λίες και παρα­βά­σεις. Βασική επι­δί­ωξη του επι­χει­ρη­μα­τι­κού κόσμου είναι η συνερ­γα­σία με τις δημο­σιο­νο­μι­κές/φορο­λο­γι­κές αρχές, προ­κει­μέ­νου να απο­φεύ­γε­ται η λήψη ορι­ζό­ντιων/εξι­σω­τι­κών τιμω­ρη­τι­κών μέτρων, τα οποία αδυ­να­τούν να δια­κρί­νουν την εσκεμ­μένη φορο­δια­φυγή από ακού­σιες παρα­λεί­ψεις ή τη δια­πι­στω­μένη αδυ­να­μία των επι­τη­δευ­μα­τιών, ελέω των συνε­πειών της οικο­νο­μι­κής κρίσης, να αντα­πο­κρι­θούν στις συμ­βα­τι­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις.

Προς αυτή την κατεύ­θυνση, η άρση μέτρων ανα­γκα­στι­κής είσπρα­ξης (εις χείρας τρίτων), τα οποία δρούσαν ανα­σταλ­τικά τόσο στην προ­σπά­θεια ανά­πτυ­ξης του εγχώ­ριου «επι­χει­ρείν» όσο και στην τόνωση της κατα­να­λω­τι­κής δαπάνης, απο­τε­λεί ένα πρώτο δείγμα ανα­θε­ώ­ρη­σης της ακο­λου­θού­με­νης μέχρι πρό­τι­νος πολι­τι­κής. Στο ίδιο πνεύμα ανα­μόρ­φω­σης του υφι­στά­με­νου πλαι­σίου, κινού­νται τόσο οι προ­ω­θού­με­νες δια­τά­ξεις που θα δίνουν τη δυνα­τό­τητα πρό­σβα­σης των ελεγ­κτών της Γενικής Γραμ­μα­τείας Δημο­σίων Εσόδων στα δάνεια και τα χρη­μα­τι­στη­ριακά προ­ϊ­ό­ντα που απο­κτούν οι φορο­λο­γού­με­νοι, όσο και η κατάρ­τιση του περιου­σιο­λο­γίου έως τον Ιούνιο του 2016. Ειδι­κό­τερα και σύμφωνα με τους στόχους της ΓΓΔΕ που περι­γρά­φο­νται στο Επι­χει­ρη­σιακό Σχέδιο για το 2015, τη φετινή χρονιά θα πρέπει να βεβαιω­θούν έσοδα πάνω από 2,6 δισ. ευρώ από τον έλεγχο των μεγάλων επι­χει­ρή­σεων, 1,74 δισ. ευρώ από πλήρεις και μερι­κούς φορο­λο­γι­κούς ελέγ­χους, ενώ θα πρέπει να εισπρα­χθούν 1,7 δισ. ευρώ από παλαιά ληξι­πρό­θε­σμα χρέη.

Ευελ­πι­στούμε πως η επι­δει­κνύ­ουσα διαλ­λα­κτι­κό­τητα της πολι­τι­κής ηγεσίας να τύχει ανά­λο­γης συνέ­χειας, καθώς απο­τε­λεί αδήριτη ανάγκη η εγκα­θί­δρυση και λει­τουρ­γία ενός φορο­λο­γι­κού μηχα­νι­σμού “επι­τη­ρητή” και όχι “τιμωρού” προς τις επι­χει­ρή­σεις και δη τις μικρο­με­σαίες.

Τέλος η ΕΣΕΕ, με την ευκαι­ρία των θετικών ανα­φο­ρών του Υπουρ­γείου για την επι­βρά­βευση των συνεπών φορο­λο­γου­μέ­νων, θεωρεί ότι το ζήτημα χρήζει συστη­μα­τι­κής και άμεσης προ­σέγ­γι­σης για την επιλογή των καταλ­λη­λό­τε­ρων μέτρων προς μια τέτοια κατεύ­θυνση. Στο πλαίσιο αυτό θα θέλαμε να επα­νέλ­θουμε στην πρόταση της αυτό­μα­της περαί­ω­σης των δηλώ­σεων και τον χαρα­κτη­ρι­σμό τους ως ειλι­κρι­νών είτε της παροχής ασυλίας τακτι­κών ετήσιων ελέγχων. Τόσο η ελλη­νική κοι­νω­νία όσο και ειδι­κό­τερα ο επι­χει­ρη­μα­τι­κός κόσμος έχει πλέον υιο­θε­τή­σει την ανα­γκαιό­τητα εμπέ­δω­σης μιας συνε­πούς φορο­λο­γι­κής συνεί­δη­σης.»