Οι όπου γης μπλα-μπλα

Απί­στευτα πράγ­ματα, όλα όσα συμ­βαί­νουν στην τοπική πολι­τική σκηνή και χάθηκαν ανάμεσα σε εκλογές, προ­γραμ­μα­τι­κές και eurogroup. Aπίστευτο επίπεδο λόγου ( σε καμία περί­πτωση πολι­τι­κού) με παρα­λη­ρη­μα­τι­κού τύπου δηλώ­σεις να κάνουν βόλτα ανάμεσα σε δελτία τύπου, τηλε­ο­πτι­κούς και ραδιο­φω­νι­κούς σταθ­μούς, για θέματα που ουδόλως απα­σχο­λούν τους πολίτες.

Γιατί είναι βαθιά νυχτω­μέ­νοι, όσοι θεωρούν ότι στα τόσα δύσκολα της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας θα έρθει να μπει και το άγχος ποιος εκπρο­σω­πεί την Περι­φέ­ρεια στις εκδη­λώ­σεις. Ο χωρικός ή μήπως ο πρό­ε­δρος του περι­φε­ρεια­κού;

Και άραγε ποιος είπε καλά λόγια στο κόμμα για το «καλό παιδί» -πλην εσχάτως παρα­πλα­νη­μένο προ­κει­μέ­νου να τον συμπε­ρι­λά­βουν στα ψηφο­δέλ­τια;

Και δεν το συζητώ πως μια αγωνία μας τρώει, περι­μέ­νο­ντας την «επίθεση» από κάνα δυο άτομα ακόμη.

Εάν δεν ήταν θλιβερά, θα ήταν αστεία όλα αυτά που θυμί­ζουν ασπρό­μαυρη ταινία ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου, με τις γει­τό­νισ­σες να τσα­κώ­νο­νται στην κοινή αυλή και να κου­τσο­μπο­λεύ­ουν η μια την άλλη.

Κάποιοι δεν έχουν κατα­λά­βει ότι υπη­ρε­τούν ΘΕΣΜΟΥΣ, τους οποίους πρώτοι πρέπει να σέβο­νται , εάν θέλουν να τους σέβο­νται και οι πολίτες.

Τα προσωπικά-διαδικαστικά τους ας κλεί­σουν τις πόρτες να τα λύσουν και μην υπο­βαθ­μί­ζουν άλλο την ποιό­τητα του πολι­τι­κού και της πολι­τι­κής.

Αρκετά πια με ανύ­παρ­κτους, τσα­πα­τσού­λη­δες, ημιεγ­γράμ­μα­τους, ανε­πί­λη­πτους της πολι­τι­κής.

Τυφλω­μέ­νοι από την εξουσία που από­χτη­σαν, δεν κατά­λα­βαν ότι η αισθη­τική δεν έχει χαθεί τελείως από την ελλη­νική κοι­νω­νία.

Δεν χρειά­ζε­ται να ανα­φερ­θούν ονόματα. Είναι τοις πάσι γνωστά.

Εχουν κατα­στρέ­ψει τα νεύρα πολλών πολιτών, έχουν εκχυ­δα­ΐ­σει το επικοινωνιακό-μορφωτικό σύμπαν του τόπου.

Κλεί­νουμε τ’ αυτιά μας και προ­τάσ­σουμε την αισθη­τική ζωή, εξάλλου η ζωή μόνο ως αισθη­τικό φαι­νό­μενο έχει νόημα (δικαιώ­νε­ται), έλεγαν κάποιοι παλιό­τε­ροι δια­νοη­τές.

Ας μπούμε μέσα σε τούτο το νόημα. Κι ας τους αφή­σουμε να βολο­δέρ­νουν οι όπου γης μπλα-μπλα. Κάτι καλό θα προ­κύ­ψει, διάολε…