Mε χρησικτησία χάθηκε το μισό σπίτι γνωστού επιχειρηματία!

Μια πραγ­μα­τικά απί­στευτη υπόθεση απάτης με χρη­σι­κτη­σία και αγο­ρα­πω­λη­σία ενός τμή­μα­τος ενιαίας κατοι­κίας στη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου, ανα­μέ­νε­ται να απα­σχο­λή­σει μετά τα ποινικά και τα αστικά δικα­στή­ρια.

Γνωστός επι­χει­ρη­μα­τίας, από τους πλέον επι­τυ­χη­μέ­νους στο είδος του στο νησί, δια­πί­στωσε συγκε­κρι­μένα ότι η κατοι­κία στην οποία μεγά­λωσε και την οποία άρχισε να επι­σκευά­ζει μετά το θάνατο της μητέρας του, βρι­σκό­ταν σε δύο μερίδες, ουσια­στικά χωρι­ζό­ταν από αυτές και ότι είχε πωληθεί από 4 άτομα που συνήρ­γη­σαν προ­κει­μέ­νου να χρη­σι­δε­σπό­σουν την μισή!!!

To ιστο­ρικό της υπό­θε­σης σύμφωνα με την αγωγή έχει ως εξής:

Ο πατέρας του ενά­γο­ντος, άρχισε να αγο­ρά­ζει από το 1959 μερίδια εξ αδιαι­ρέ­του της όμορης με την επίδικη μερίδα που χρη­σι­δε­σπό­στηκε, μέχρι το 1962 οπότε και αγόρασε από τους αρχι­κούς τιτλού­χους και τους δια­δό­χους αυτών συνο­λικά  ποσοστά 14480/17280 εξ αδιαι­ρέ­του επί του ακι­νή­του, που αντι­στοι­χούν σε δύο ορόφους 30 τ.μ. περίπου και  που νόμιμα μετα­γρά­φτη­καν στα βιβλία του Κτη­μα­το­λο­γίου Ρόδου.

Είχε όμως την πεποί­θηση ότι έχει αγο­ρά­σει μία ενιαία κατοι­κία 71 τ.μ., η οποία στην πραγ­μα­τι­κό­τητα  αντι­στοι­χούσε  σε δύο μερίδες, γεγονός που ο ίδιος δεν έμαθε ποτέ, ενώ ο γιός του το διε­πί­στωσε πρό­σφατα.

Το οίκημα αυτό χρη­σι­μο­ποιούσε η οικο­γέ­νεια του και ο ίδιος ως κύρια κατοι­κία τους, από το έτος 1959.

Πρό­κει­ται για ένα ενιαίο διώροφο  ακίνητο συνο­λι­κής επι­φά­νειας 71 τ.μ., που το ισόγειο με τον πρώτο όροφο επι­κοι­νω­νεί με εσω­τε­ρική ξύλινη σκάλα,    έχει πρό­σβαση σε δύο δρόμους,  δια­θέ­τει  μία κουζίνα, μία τουα­λέτα, ένα ρολόι για το νερό, έναν πίνακα της ΔΕΗ για το ρεύμα και δύο εισό­δους.

Το 1974 ο πατέρας του, παρό­ντων των μελών της οικο­γε­νείας, του δώρισε άτυπα το οίκημα.

Το 1985, έφυγε από το σπίτι εγκα­θι­στά­με­νος σε άλλη οικία και παρα­χώ­ρησε τη χρήση του οική­μα­τος  στη μητέρα του ώστε να διαβιεί εκεί.

Δύο χρόνια περίπου μετά το θάνατο της μητέρας του το 2005,  και συγκε­κρι­μένα το Μάρτιο του 2007, ξεκί­νησε να κάνει γενική επι­σκευή εσω­τε­ρικά στην ενιαία οικία.

Πριν την έναρξη των οικο­δο­μι­κών αυτών εργα­σιών στην οικία ζήτησε και έλαβε σχετική έγκριση από την 4η Εφορεία Βυζα­ντι­νών Αρχαιο­τή­των.

Οι εργα­σίες διε­κό­πη­σαν το 2008 εξ αιτίας σοβαρών προ­βλη­μά­των υγείας του για να ξεκι­νή­σουν και πάλι περί τα μέσα του 2011.

Ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος με  την  από 26-08-2008 αγωγή χρη­σι­κτη­σίας ενα­ντίον των λοιπών (που δικά­στη­καν ως αγνώ­στου δια­μο­νής), περι­γρά­φει  με ασύ­στολα ψεύδη μια φαντα­στική  κατά­σταση.

Ο πρώτος των ενα­γο­μέ­νων εξα­πά­τησε  το Δικα­στή­ριο ψευ­δό­με­νος ότι δήθεν ο πατέρας του, αγόρασε ολό­κληρο το επίδικο ακίνητο έναντι 1000 δραχμών, από τους λοιπούς ενα­γό­με­νους (τρίτη, τέταρτη και πέμπτη) και ότι δήθεν εγκα­τα­στά­θηκε άμεσα σε αυτό. Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι δήθεν το χρη­σι­μο­ποιούσε  ως οικία δική του και της οικο­γέ­νειάς του μέχρι το 1981 οπότε και του το δώρησε  δήθεν ο πατέρας του και ισχυ­ρί­στηκε ότι δήθεν  ολό­κληρο το επίδικο ακίνητο  το χρη­σι­μο­ποιούσε  και το εξου­σί­αζε από το έτος 1981 μέχρι 26 Αυγού­στου 2008.

Παρου­σί­ασε και μάρτυρα που κατέ­θεσε ότι το συντη­ρούσε και έκανε εργα­σίες σ’ αυτό παρότι μάλιστα εκεί ζούσε μέχρι το 2005 η μητέρα του ενά­γο­ντος!

Το αρμόδιο Δικα­στή­ριο παρα­πλα­νή­θηκε και  εξέδωσε την απόφαση, που ανα­γνώ­ρισε τον δεύτερο ενα­γό­μενο «ότι συμπλη­ρώ­θηκε στο πρόσωπο του» και σε βάρος των λοιπών ενα­γο­μέ­νων, ήτοι τρίτης, τέταρ­της και πέμπτης αυτών ο νόμιμος χρόνος χρη­σι­κτη­σίας.

Ενα­ντίον του δεύ­τε­ρου ενα­γό­με­νου και του μάρτυρα του κατέ­θεσε σχετική έγκληση και κατα­δι­κά­σθη­καν σε ποινή φυλά­κι­σης 18 μηνών ο καθένας για την διά­πραξη των  εγκλη­μά­των της απάτης ιδιαί­τερα μεγάλης αξίας, της  ηθικής αυτουρ­γίας σε ψευ­δορ­κία και της διά­θε­σης προ­ϊ­ό­ντος εγκλή­μα­τος.

Στις 2 Φεβρουα­ρίου 2012 το ακίνητό (μέρος της οικίας του) περι­ήλθε με αγο­ρα­πω­λη­σία από τον δεύτερο ενα­γό­μενο στην πρώτη ενα­γό­μενη, η οποία αφού προη­γου­μέ­νως αν και είχε εξε­τά­σει το ακίνητο προ­χώ­ρησε σε σύναψη σύμ­βα­σης πώλησης και μετα­βί­βα­σης με τον πρώτο των ενα­γο­μέ­νων.

Ο ενάγων δια­τεί­νε­ται ότι η «αγο­ρά­στρια», γνώριζε εξ’ αρχής ότι το «ακίνητο» που αγόραζε ήταν προϊόν απάτης, ότι  επρό­κειτο για τμήμα οική­μα­τος και όχι για ολό­κληρο οίκημα, γνώριζε την δια­πρα­χθείσα σε βάρος του απάτη από τον δεύτερο των ενα­γο­μέ­νων, γνώριζε ότι είναι αδύνατο να χρη­σι­δε­σπό­σει κανείς μόνο σε ένα σαλόνι και ένα υπνο­δω­μά­τιο που ανήκουν σε ενιαίο οίκημα, και προ πάντων είχε δια­πι­στώ­σει ευθύς εξ αρχής όχι μόνο ότι οι οικο­δο­μι­κές εργα­σίες που βρι­σκό­ταν σε εξέλιξη ήταν ενιαίες, αφο­ρού­σαν ένα αυτο­τε­λές οίκημα και όχι δήθεν μεμο­νω­μένα οική­ματα, αλλά ότι το οίκημα αυτό ήταν δικό του.

Την υπόθεση χει­ρί­ζε­ται ο δικη­γό­ρος κ. Μιχάλης Τεχνί­της.