Kική Τσακίρη: Ο άνισος αγώνας του διαφορετικού!

Κα­τέ­βη­κα ως υπο­ψή­φια με το Πο­τά­μι στα Δω­δε­κά­νη­σα, αγνο­ώ­ντας τo “πού πας χωρίς πόδια χέρια φωνή;”. Πί­στε­ψα και πι­στεύω ότι ο κα­θέ­νας πρέ­πει να πα­λεύ­ει με ό,τι έχει για τα πι­στεύω του. Εγώ είχα δυο μάτια σαν ερ­γα­λείο προ­ε­κλο­γι­κού αγώνα. Μ’ αυτά έστει­λα τα μη­νύ­μα­τα σε φί­λους μου στο facebook και μοι­ρά­σα­με 200 φυλ­λά­δια. Αντί­θε­τα είχα και γρα­φειο­κρα­τι­κά εμπό­δια του νόμου, μη ανα­γνώ­ρι­ση ηλε­κτρο­νι­κής υπο­γρα­φής, (νο­μί­ζω θα ‘μαι πα­νελ­λα­δι­κά η μόνη υπο­ψή­φια που χρειά­σθη­κε ει­δι­κό πλη­ρε­ξού­σιο για ν’ απο­δεί­ξει πως δεν είναι ελέ­φα­ντας), δυ­σκο­λί­ες με­τα­κί­νη­σης λόγω έλ­λει­ψης ρα­μπών σε χώ­ρους συ­νά­θροι­σης, πα­ράλ­λη­λα με τις δυ­σκο­λί­ες νο­ση­λευ­τι­κής φρο­ντί­δας που έχω, και υπό κα­νο­νι­κές συν­θή­κες, θα ‘πρεπε να ‘μαι σ’ ένα κρε­βά­τι εντα­τι­κής.

Αν και η Αρ­χί­πο­λη εμπι­στεύ­τη­κε άλ­λους υπο­ψή­φιους κι όχι το σπλά­χνο της, 1232 Δω­δε­κα­νή­σιοι εμπι­στεύ­τη­καν την ψυχή και το μυαλό μου και πέ­τυ­χα την πρω­τιά στο Πο­τά­μι. Μου ‘δωσαν δύ­να­μη να συ­νε­χί­ζω να αγω­νί­ζο­μαι για την αξιο­πρέ­πεια μας, μαζί με τους νέους μου συ­ντρό­φους στο Πο­τά­μι, που πι­στέψ­τε με, είναι εξαι­ρε­τι­κοί άν­θρω­ποι. Άμε­σος στό­χος η τρο­πο­ποί­η­ση νο­μο­σχέ­διου του νέου κα­νο­νι­σμού πα­ρο­χών υγεί­ας του ΕΟΠΥΥ ώστε να συ­μπε­ρι­λά­βει την νο­ση­λεία κατ’ οίκον, θε­σμός που λει­τουρ­γεί εδώ και χρό­νια, σ’ άλλες Ευ­ρω­παϊ­κές χώρες.

1232 ευ­χα­ρι­στώ Δω­δε­κά­νη­σα!