Γ. Μιχαΐλοβιτς: «Την Κάρπαθο την θεωρώ και δικό μου νησί»

Η ζωή του στην Ελ­λά­δα ξε­κι­νά­ει το 1994, όταν απο­φα­σί­ζει να φύγει από την πα­τρί­δα του την  Γιου­γκο­σλα­βία που  δο­κι­μα­ζό­ταν από τους Να­τοϊ­κούς βομ­βαρ­δι­σμούς. Γεν­νη­μέ­νος στο Μαυ­ρο­βού­νιο και με­γα­λω­μέ­νος στη Βοσ­νία, ο Jovan Mihajlovic ένιω­θε ξένος στον ίδιο του τον τόπο, καθώς  η σκλη­ρή επί­θε­ση των δυ­νά­με­ων κα­τα­στο­λής του ΝΑΤΟ έκανε την ζωή του εκεί  πιο δύ­σκο­λη από ποτέ. Από­φοι­τος  του Τμή­μα­τος Φυ­σι­κής  Αγω­γής στο Πα­νε­πι­στή­μιο  του Βε­λι­γρα­δί­ου με ση­μα­ντι­κή εμπει­ρία στον χώρο του πο­δο­σφαί­ρου και της προ­πό­νη­σης στη χώρα του, σί­γου­ρα  δεν θα μπο­ρού­σε να φα­ντα­στεί ποτέ την με­τα­κό­μι­σή του  στην Ελ­λά­δα.

«Η πρό­τα­ση από την  Ελ­λά­δα ήταν πραγ­μα­τι­κά ελ­πί­δα φωτός και συ­γκε­κρι­μέ­να από τον Ηρα­κλή Λάρ­δου, όταν μου προ­τά­θη­κε   να ανα­λά­βω την προ­πό­νη­ση της Ακα­δη­μί­ας της ομά­δας.  Έχω μόνο τα κα­λύ­τε­ρα να θυ­μά­μαι από την πα­νέ­μορ­φη Λάρδο και την ομάδα της.  Ήταν η πρώτη φορά  που δού­λευα σε μία ξένη χώρα  αλλά και για τα παι­διά ήταν οπωσ­δή­πο­τε πρω­τό­γνω­ρο να προ­πο­νού­νται από ξένο προ­πο­νη­τή».

Στην Κάρ­πα­θο έρ­χε­ται ακρι­βώς πριν από δε­κα­ε­πτά χρό­νια το 1996 όταν  του ζη­τή­θη­κε να συ­νερ­γα­στεί με την ομάδα του «Πο­σει­δώ­να»:  « Το 1996 ήρθα στην όμορ­φη Κάρ­πα­θο για να ανα­λά­βω την προ­πό­νη­ση του «Πο­σει­δώ­να». Πρώ­τος στό­χος ήταν η ομάδα και κάθε Κυ­ρια­κή προ­πο­νού­σα­με, αμέ­σως μόλις ερ­χό­μα­σταν από Ρόδο , τα παι­διά του νη­σιού. Και αξί­ζει να σας πω, ότι μπο­ρεί να ήταν τότε μόνο μία φορά την εβδο­μά­δα, αλλά σί­γου­ρα γι­νό­ταν εκ­πλη­κτι­κή δου­λειά».

Η συ­νερ­γα­σία με  τον « Πο­σει­δώ­να» λήγει « από­το­μα»   το 1997 και για αυτό το γε­γο­νός αρ­κεί­ται να δη­λώ­σει:  «Έφυγα πι­κρα­μέ­νος … Και δεν είναι ότι διε­κό­πη η σχέση μου με τον «Πο­σει­δώ­να». Είναι λο­γι­κό να συμ­βεί σε οποια­δή­πο­τε μορφή συ­νερ­γα­σί­ας . Είναι ο τρό­πος που συμ­βαί­νει».

Φεύ­γο­ντας από την Κάρ­πα­θο , με­τα­βαί­νει στην  Αθήνα  έχο­ντας στο μυαλό του να φύγει από την Ελ­λά­δα: « Πραγ­μα­τι­κά, ήθελα να επι­στρέ­ψω στην Γιου­γκο­σλα­βία. Τα πράγ­μα­τα όμως ήρθαν με τέ­τοιο  τρόπο – εντε­λώς τυ­χαία- να μου γί­νουν προ­τά­σεις και να ξε­κι­νή­σει ένας  κύ­κλος  συ­νερ­γα­σιών, όπως προ­πο­νη­τής τερ­μα­το­φύ­λα­κα  στον Ολυ­μπια­κό , στην ΑΕΚ  και σε πολ­λές άλλες ομά­δες … Εν­νο­εί­ται ότι απο­κό­μι­σα σπου­δαί­ες εμπει­ρί­ες».

Και από την Αθήνα, ξανά στην Κάρ­πα­θο: «Και από την Αθήνα με κα­λούν ξανά στην Κάρ­πα­θο- μετά από δε­κα­ε­πτά χρό­νια –  και συ­γκε­κρι­μέ­να από τον «Απόλ­λω­να»  Βω­λά­δας  που μου ζή­τη­σαν να  ανα­λά­βω την ομάδα.  Έχω επί­σης να θυ­μά­μαι τα κα­λύ­τε­ρα και από αυτή τη συ­νερ­γα­σία από όλους τους παί­κτες και φυ­σι­κά από τον Πρό­ε­δρο τον κ. Πέτρο Βαρ­δα­ού­λη».

Και από τον Απόλ­λω­να Βω­λά­δας, η διοί­κη­ση του « Πο­σει­δώ­να» τον καλεί να επι­στρέ­ψει ανα­λαμ­βά­νο­ντας την Ακα­δη­μία Πο­δο­σφαί­ρου: «Απο­δέ­χτη­κα με χαρά την πρό­τα­ση του  «Πο­σει­δώ­να» ως επαγ­γελ­μα­τί­ας προ­πο­νη­τής,  για να ορ­γα­νώ­σω την Σχολή πο­δο­σφαί­ρου  του και θέλω να ξε­κα­θα­ρί­σω  ότι δεν ήρθα στο νησί για να «κλέψω» το ψωμί και τα λεφτά κά­ποιων άλλων…  Είμαι πάνω από όλα επαγ­γελ­μα­τί­ας και  οποια­δή­πο­τε πρό­τα­ση είναι ευ­πρόσ­δε­κτη».

Συ­νε­πώς, η  ορ­γά­νω­ση της Σχο­λής πο­δο­σφαί­ρου ξε­κί­νη­σε εδώ και τέσ­σε­ρις μήνες πε­ρί­που και για αυτό ο προ­πο­νη­τής μας λέει: «Λόγω δικής μου θε­ω­ρί­ας, θεωρώ πιο εύ­στο­χη  τη λέξη Σχο­λείο Πο­δο­σφαί­ρου, αντί Ακα­δη­μία. Γιατί πραγ­μα­τι­κά είναι σχο­λείο, αφού στό­χος μας δεν είναι μόνο να με­τα­δώ­σου­με στα παι­διά τις τε­χνι­κές του πο­δο­σφαί­ρου, αλλά και να καλ­λιερ­γή­σου­με την προ­σω­πι­κό­τη­τά τους. Για αυτό, ο προ­πο­νη­τής πρέ­πει να έχει υπο­μο­νή και  επι­μο­νή και να είναι κοντά στα παι­διά. Γιατί πρω­ταρ­χι­κό ρόλο ακόμη και στο πο­δό­σφαι­ρο, παί­ζει η προ­σω­πι­κό­τη­τα. Αγα­πά­με τα παι­διά στην Ακα­δη­μία και πάνω από όλα τα σε­βό­μα­στε. Και λυ­πά­μαι, γιατί ενώ τον  πε­ρα­σμέ­νο μήνα στην Ρόδο  με την ομάδα των εφή­βων πε­τύ­χα­με μέσα σε τρεις  μέρες , τρεις νίκες, που ήταν πραγ­μα­τι­κά με­γά­λη επι­τυ­χία των παι­διών, κά­ποιοι σχο­λί­α­σαν – εξαι­τί­ας κά­ποιων τραυ­μα­τι­σμών – ότι δεν προ­σέ­ξα­με τα παι­διά…. Αυτά τα πράγ­μα­τα είναι απα­ρά­δε­κτα και πρέ­πει να ξε­φύ­γου­με από αυτή  τη λαν­θα­σμέ­νη  νο­ο­τρο­πία… Ευ­τυ­χώς, έχω πάρα πολύ κα­λούς και ικα­νούς συ­νερ­γά­τες όπως τον  κ.  Κώστα Μι­κρο­πα­ντρε­μέ­νο ο οποί­ος σπού­δα­σε Φυ­σι­κή Αγωγή στην Αμε­ρι­κή, τον κ. Γιάν­νη Σπανό, ο οποί­ος έχει απο­κτή­σει το δί­πλω­μα “C” UEFA και θέλω να πι­στεύω, ότι θα έχου­με κά­ποια στιγ­μή και τον κ. Γιάν­νη Μαρ­γα­ρί­τη στο προ­πο­νη­τι­κό  team, αφού  έχει και αυτός το δί­πλω­μα  “C” UEFA. Είναι σί­γου­ρο, ότι ο « Πο­σει­δώ­νας «δεν θα έχει ποτέ έλ­λει­ψη από  προ­πο­νη­τές Ακα­δη­μιών».

Για το αν υπάρ­χουν παι­διά με πο­δο­σφαι­ρι­κό μέλ­λον, ο Mihajlovic Jovan υπο­γραμ­μί­ζει « Πολ­λοί είναι οι γο­νείς  που  με ρω­τά­νε για αυτό και απα­ντώ ότι το 10% είναι τα­λέ­ντο και τα υπό­λοι­πα όλα πολύ δου­λειά».

Μήπως όμως για να γίνει ακόμη κα­λύ­τε­ρη δου­λειά χρειά­ζε­ται και κα­ταλ­λη­λό­τε­ρη  υπο­δο­μή Το ερώ­τη­μα σαφώς και  είναι ρη­το­ρι­κό και την απά­ντη­ση την δίνει ο  ίδιος ο προ­πο­νη­τής :      « Αυτή τη στιγ­μή λει­τουρ­γεί η Ακα­δη­μία του « Πο­σει­δώ­να» με 160 παι­διά! Έχου­με τμή­μα­τα pro junior,  junior, προ- παι­δι­κό, παι­δι­κό,  εφη­βι­κό αλλά και γυ­ναι­κεία ομάδα από 5 έως 25 ετών!  Να σας πω ότι είμαι ευ­τυ­χής, γιατί προ­πο­νώ και παι­διά στην Όλυ­μπο και Δια­φά­νι κάθε Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο. Δου­λεύ­ου­με με φο­βε­ρή δύ­να­μη. επί­πε­δο και όρεξη αλλά θα θέ­λα­με η προ­πό­νη­ση όλων των τμη­μά­των να γί­νε­ται στο Γή­πε­δο Πη­γα­δί­ων,  με την προ­ϋ­πό­θε­ση να «ντυ­θεί»  με χλο­ο­τά­πη­τα και να απο­κτή­σει και τον κα­τάλ­λη­λο φω­τι­σμό. Δυ­στυ­χώς, το 5 επί 5 είναι κα­τάλ­λη­λο μόνο για τε­χνι­κές ασκή­σεις όχι για την διε­ξα­γω­γή αγώ­νων πο­δο­σφαί­ρου των τμη­μά­των. Είναι ανα­γκαίο λοι­πόν, να γί­νουν στο Γή­πε­δο Πη­γα­δί­ων όσα προ­α­νέ­φε­ρα για τα οποία ο Πρό­ε­δρος και τα μέλη του Δ. Σ. του «Πο­σει­δώ­να»  κά­νουν με­γά­λο αγώνα.     Αν υλο­ποι­η­θούν, σας δια­βε­βαιώ­νω ότι η Ακα­δη­μία της Καρ­πά­θου θα γίνει μία  από τις κα­λύ­τε­ρες!».

Ο Jovan Μihajlovic πέ­ρα­σε από πολ­λές Ακα­δη­μί­ες και με­γά­λων ομά­δων μά­λι­στα.  Η πο­ρεία σαφώς δεν ήταν πάντα εύ­κο­λη  και για αυτό δεν είναι τυ­χαία η φράση με την οποία κλεί­νει ο ίδιος τη συ­νέ­ντευ­ξη μας :

«Κα­νέ­νας δεν μπο­ρεί να με πλη­γώ­σει όσο μπορώ να τον συγ­χω­ρή­σω».

(Δη­μο­τι­κό Ρα­διό­φω­νο Καρ­πά­θου)