ΣτΕ: Συνταγματικός ο νόμος για τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας

Συνταγ­μα­τικό έκρινε τον νόμο που προ­βλέ­πει την επιβολή του Φόρου Ακί­νη­της Περιου­σίας (ΦΑΠ) το ΣτΕ, καθώς δεν θεσπί­ζε­ται αμάχητο τεκ­μή­ριο ο προσ­διο­ρι­σμός της αξίας των ακι­νή­των και οι ιδιο­κτή­τες των ακι­νή­των μπορούν να προ­σφύ­γουν στα Διοι­κη­τικά Δικα­στή­ρια να αμφι­σβη­τή­σουν το ύψος της αντι­κει­με­νι­κής αξίας των ακι­νή­των.

Συγκε­κρι­μένα στάλ­θηκε στο ΣτΕ, με τη δια­δι­κα­σία της πιλο­τι­κής δίκης (Ν. 3900/2010) να κριθεί «το γενι­κό­τε­ρου ενδια­φέ­ρο­ντος ζήτημα» κατά πόσον ο πολίτης «ο υπο­κεί­με­νος σε ΦΑΠ βάσει του άρθρου 32 του νόμου 3842/2010 έχει τη δυνα­τό­τητα να αμφι­σβη­τή­σει με προ­σφυγή του στο Διοι­κη­τικό δικα­στή­ριο το ύψος της αντι­κει­με­νι­κής αξίας του βαρυ­νό­με­νου με τον επίμαχο φόρο ακι­νή­του του, σε αρνη­τική δε περί­πτωση να κριθεί η συνταγ­μα­τι­κό­τητα της δια­τά­ξεως αυτής».

Το Β΄Τμήμα του ΣτΕ ανα­φέ­ρει, ότι «οι δια­τά­ξεις του άρθρου 41 του ν. 1249/1982 δεν είναι αντί­θε­τες με το Σύνταγμα, αφού με αυτές δεν θεσπί­ζε­ται αμάχητο τεκ­μή­ριο προσ­διο­ρι­σμού της αξίας των εν λόγω ακι­νή­των, δεδο­μέ­νου, ότι ο φορο­λο­γού­με­νος δύναται με δική του πρω­το­βου­λία να αποστεί από την εφαρ­μογή του αντι­κει­με­νι­κού τρόπου προσ­διο­ρι­σμού της αγο­ραίας αξίας, ζητώ­ντας από το δικα­στή­ριο, κατά την παρά­γραφο 6 της ως άνω δια­τά­ξεως, τον εκ μέρους του προσ­διο­ρι­σμό της».

Κατ’ ανα­λο­γία, υπο­γραμ­μί­ζε­ται στην απόφαση του ΣτΕ, «και οι δια­τά­ξεις των άρθρων 32 και 34 του ν. 3842/2010, ερμη­νευό­με­νες σε συν­δυα­σμό με εκείνες της εκδο­θεί­σης ΠΟΛ 1225/24/12/2012 από­φα­σης του υφυ­πουρ­γού Οικο­νο­μι­κών, με τις οποίες επίσης παρέ­χε­ται στον φορο­λο­γού­μενο η δυνα­τό­τητα να αμφι­σβη­τή­σει την φορο­λο­γη­τέα αξία ακι­νή­των, όπως έχει προσ­διο­ρι­στεί στο εκκα­θα­ρι­στικό σημείωμα-δήλωση ΦΑΠ βάσει του αντι­κει­με­νι­κού τρόπου προσ­διο­ρι­σμού αγο­ραίας αξίας και, στη συνέ­χεια, να ζητήσει από το δικα­στή­ριο, με προ­σφυγή του κατά της σχε­τι­κής απορ­ρι­πτι­κής πράξης του προϊ­στα­μέ­νου της αρμό­διας ΔΟΥ, τον εκ μέρους του προσ­διο­ρι­σμό της, δεν είναι κατά το μέρος αυτό, αντί­θε­τες με το Σύνταγμα».

Και κατα­λή­γει η απόφαση του ΣτΕ:

«Εφόσον, ο φορο­λο­γού­με­νος ο υπο­κεί­με­νος σε φόρο ακί­νη­της περιου­σίας έχει τη δυνα­τό­τητα, κατά τις δια­τά­ξεις των άρθρων 32 και 34 του ν. 3842/2010, ερμη­νευό­με­νες σε συν­δυα­σμό με εκείνες του άρθρου 4 της κατ’ εξου­σιο­δό­τηση του άρθρου 34 παρά­γρα­φος 6 του νόμου τούτου (ν. 3842/2010) εκδο­θεί­σης ΠΟΛ 1225/24.12.2010 από­φα­σης του υφυ­πουρ­γού Οικο­νο­μι­κών να αμφι­σβη­τή­σει με προ­σφυγή του στο Διοι­κη­τικό Δικα­στή­ριο το ύψος της αντι­κει­με­νι­κής αξίας του βαρυ­νό­με­νου με τον ως άνω φόρο ακι­νή­του του, η ως άνω ρύθμιση δεν αντί­κει­ται στο Σύνταγμα».

Στο Διοι­κη­τικό Πρω­το­δι­κείο Αθηνών είχε προ­σφύ­γει ιδιο­κτή­της ακι­νή­του στο Ψυχικό και στάλ­θηκε (σύμφωνα με την δια­δι­κα­σία του Ν. 3900/2010) να επι­λυ­θεί στο ΣτΕ το επίμαχο νομικό ζήτημα.

Πηγή ΑΠΕ-ΜΠΕ