Κόστος

Αρκετοί επι­στή­μο­νες προει­δο­ποί­η­σαν έγκαιρα για αυτό που ερχόταν, αλλά η κυβέρ­νηση δεν ήθελε να χαλάσει το εορ­τα­στικό κλίμα της αγοράς. Είναι προ­φα­νές ότι πρόταξε το οικο­νο­μικό κόστος όχι μόνο για δημο­σιο­νο­μι­κούς λόγους, αλλά και για πολι­τι­κούς, παρότι, αν χαθεί ο έλεγχος, το κόστος για την οικο­νο­μία μπορεί να είναι μεγα­λύ­τερο. Το περιέ­γραψε ο κ. Σαρη­γιάν­νης, εξη­γώ­ντας  πως πολλές φορές το οικο­νο­μικό κόστος της μη λήψης μέτρων είναι ισάξιο ή και μεγα­λύ­τερο από αυτό της λήψης μέτρων «Κατα­λα­βαίνω όλη τη λογική περί ψυχο­λο­γι­κής πίεσης, περί ανάγκης να λει­τουρ­γή­σει η αγορά, αλλά από ένα σημείο και μετά, θα πρέπει να επι­λέ­ξουμε και το τελικό κόστος.Το υγειο­νο­μικό κόστος έχει και κόστος οικο­νο­μικό, το οποίο έχει να κάνει και με την περί­θαλψη, με τις απώ­λειες εργα­τι­κών ημερών και με απώ­λειες ποιό­τη­τας ζωής που και αυτή απο­τι­μά­ται, γιατί όταν χάσεις κάποια πράγ­ματα, ανα­γκά­ζε­σαι οικο­νο­μικά να προ­σπα­θή­σεις να τα ανα­πλη­ρώ­σεις», επι­ση­μαί­νει και συμπλη­ρώ­νει: «Οπότε αν τα δούμε στο σύνολό τους, το οικο­νο­μικό κόστος της μη λήψης μέτρων κατά τη γνώμη μου είναι συγκρί­σιμο για να μην πω ότι ξεπερνά το οικο­νο­μικό κόστος της λήψης μέτρων. Απλώς το ένα είναι απο­λε­σθέν κέρδος και το άλλο είναι κόστος. Και επειδή το κόστος πολλές φορές δια­μοι­ρά­ζε­ται στην κοι­νω­νία και όχι μόνο στον επι­χει­ρη­μα­τία, είναι μια επιλογή από ένα σημείο κι έπειτα το πού θα πάει το κόστος: θα πάει στον επι­χει­ρη­μα­τία ή θα πάει στην κοι­νω­νία».