«Αυτός ο τόπος έχει ανάγκη από αλλαγή νοοτροπίας»

«Προ­σω­πι­κά, πί­στευα και θα πι­στεύω στον άν­θρω­πο!» Αυτό δη­λώ­νει σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο γνω­στός συ­μπο­λί­της μας, δι­κη­γό­ρος κ. Μι­χά­λης Κόκ­κι­νος, εκτι­μώ­ντας πως αυτός ο τόπος έχει ανά­γκη από αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας όχι μόνο για να κάνει βή­μα­τα μπρο­στά, αλλά για να αλ­λά­ξει επι­τέ­λους και ου­σια­στι­κά πολλά πράγ­μα­τα.

«Η εξου­σία πρέ­πει να κα­τέ­βει κάτω, στους αν­θρώ­πους που βιώ­νουν τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα – Μέχρι τώρα, η σιωπή μας ήταν γε­μά­τη κραυ­γές. Ήρθε η ώρα να ακου­στεί!» ανα­φέ­ρει, κα­λώ­ντας για αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας και αντι­με­τώ­πι­σης των κοι­νω­νι­κών μας θε­μά­των.

Ακόμη, μι­λά­ει για την κα­τά­στα­ση όπως αυτή έχει δια­μορ­φω­θεί στον ερ­γα­σια­κό, ασφα­λι­στι­κό και συ­ντα­ξιο­δο­τι­κό τομέα με τη συ­νε­χή κα­τα­στρα­τή­γη­ση των δι­καιω­μά­των που ενώ κερ­δή­θη­καν με σκλη­ρούς αγώ­νες και μάχες, τώρα κα­ταρ­ρέ­ουν μέρα με τη μέρα, βυ­θί­ζο­ντας ολό­κλη­ρη την κοι­νω­νία στην απο­γο­ή­τευ­ση.

• Κύριε Κόκ­κι­νε, να ξε­κι­νή­σου­με από τα ερ­γα­σια­κά. Μετά τα μνη­μό­νια πα­ρα­κο­λου­θού­με να κα­τα­στρα­τη­γού­νται συ­νε­χώς, κε­κτη­μέ­να ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα ετών και φαί­νε­ται πως έρ­χο­νται κι άλλα. Τε­λι­κά, τι μας πε­ρι­μέ­νει κατά την άποψή σας;

Είναι αλή­θεια ότι τα μνη­μό­νια και οι συμ­φω­νί­ες που έκανε το ελ­λη­νι­κό κρά­τος, έδω­σαν τη δυ­να­τό­τη­τα να κα­τα­στρα­τη­γη­θούν ου­σια­στι­κά ή να απε­μπο­λή­σουν αξίες και δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων, όχι μόνο των Ελ­λή­νων αλλά αυτά που κερ­δί­σα­με μέσα από πα­γκό­σμιους και πα­νευ­ρω­παϊ­κούς αγώ­νες από την εποχή του με­σο­πο­λέ­μου ακόμη. Κα­τα­στρα­τη­γού­νται συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις, ατο­μι­κές συμ­βά­σεις ερ­γα­σί­ας και γε­νι­κό­τε­ρα ένα ερ­γα­σια­κό δί­καιο το οποίο κι εγώ προ­σω­πι­κά και οι συ­νά­δελ­φοί μου, βλέ­που­με να αλ­λά­ζει κα­θη­με­ρι­νά. Το πρό­βλη­μα είναι ότι από τη θλι­βε­ρή δε­κα­ε­τία των μνη­μο­νί­ων κι έπει­τα, αυτό το τοπίο αλ­λά­ζει προς το χει­ρό­τε­ρο. Είναι αλή­θεια πως όλοι εμείς που υπε­ρα­σπι­ζό­μα­στε τα δι­καιώ­μα­τα ερ­γα­ζο­μέ­νων (ενί­ο­τε και ερ­γο­δο­τών, αφού ούτε κι εκεί είναι κα­λύ­τε­ρο το πε­ρι­βάλ­λον) τε­λι­κά βρι­σκό­μα­στε με λι­γό­τε­ρα όπλα. Υπάρ­χει όμως μια αξιο­κρα­τι­κή δι­καιο­σύ­νη, που ευ­τυ­χώς κα­τα­λα­βαί­νει το γε­νι­κό­τε­ρο πλαί­σιο της κοι­νω­νί­ας και μπο­ρεί όχι μόνο από το γράμ­μα και το πνεύ­μα του Νόμου, αλλά και από την κα­τά­στα­ση της κοι­νω­νί­ας να ει­σπράτ­τει το τι συμ­βαί­νει και να απο­δί­δει δι­καιο­σύ­νη. Όμως, ξέ­ρε­τε, είναι θλι­βε­ρό στις μέρες μας να μι­λά­με γι’ αυτό ενώ θα έπρε­πε να υπάρ­χει ένα ισχυ­ρό νο­μι­κό πλαί­σιο που θα προ­στα­τεύ­ει τις ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων. Μι­λά­με για ερ­γα­σια­κές σχέ­σεις που κερ­δή­θη­καν με αγώ­νες, με κόπο και με αίμα, πολλά χρό­νια κι ερ­χό­μα­στε σή­με­ρα να μι­λά­με για τα αυ­το­νό­η­τα, τα οποία διεκ­δι­κού­με. Κι εδώ, τί­θε­ται ένα θέμα δη­μο­κρα­τί­ας: κατά την άποψή μου, σε αυτό το ση­μείο, το πο­λι­τι­κό μας σύ­στη­μα, πά­σχει από έλ­λειμ­μα δη­μο­κρα­τί­ας. Και σε αυτό φταί­με όλοι. Όταν μι­λά­με για δη­μο­κρα­τι­κό πο­λί­τευ­μα, οφεί­λου­με να ενι­σχύ­σου­με τις δομές μας, να συ­ντο­νι­στού­με μέσα από συν­δι­κά­τα, συλ­λό­γους κ.λπ. ώστε να ακου­στεί η φωνή μας και να μην αφή­νου­με την τύχη μας στα χέρια των άλλων. Γιατί τε­λι­κά, συμ­βαί­νει το οξύ­μω­ρο: ενώ βρι­σκό­μα­στε στο 2021 (σε λίγο οδεύ­ου­με προς το 2022) γυ­ρί­ζου­με σχε­δόν 100 χρό­νια πίσω (!) Όταν σε άλλες επο­χές κα­το­χυ­ρώ­νο­νταν ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα, ερ­χό­μα­στε σή­με­ρα να δια­πι­στώ­σου­με ότι τα χά­νου­με μέσα από τα χέρια μας. Αυτό είναι θλι­βε­ρό…

• Να σας ρω­τή­σω για τους ερ­γα­ζό­με­νους επο­χι­κούς και μη που πα­λεύ­ουν να βρουν δου­λειά, να κολ­λή­σουν έν­ση­μα αλλά φο­βού­νται ότι στο τέλος είτε δεν θα πά­ρουν ποτέ σύ­ντα­ξη (με την δια­μορ­φω­θεί­σα κα­τά­στα­ση) είτε θα ερ­γά­ζο­νται πολλά χρό­νια, για να πά­ρουν πολύ μι­κρό­τε­ρη σύ­ντα­ξη από όση θα έπρε­πε. Αυτό απο­γοη­τεύ­ει και τους νέους αλλά γί­νε­ται και αιτία να στρέ­φο­νται σε άλλες μορ­φές ερ­γα­σί­ας, όπως η μαύρη, η ανα­σφά­λι­στη κ.λπ. Πώς το σχο­λιά­ζε­τε;

Θα σας το πω με ένα απλό πα­ρά­δειγ­μα: κά­πο­τε με ρώ­τη­σαν τα παι­διά μου «τι είναι σύ­ντα­ξη» και τους απά­ντη­σα: «είναι κάτι που ο πα­τέ­ρας σας, δεν θα πάρει ποτέ» (!) Και όμως, αυτή είναι η αλή­θεια και αφορά πολύ κόσμο. Θεωρώ ότι όλα αυτά που συ­νέ­βη­σαν στην χώρα μας, μας έφε­ραν σε ένα ση­μείο να λέμε ότι δεν υπάρ­χει φως στο τού­νελ εάν συ­νε­χι­στεί αυτή η κα­τά­στα­ση. Πρό­κει­ται για ένα με­γά­λο ζή­τη­μα με τε­ρά­στιες κοι­νω­νι­κές δια­στά­σεις το οποίο ο κα­θέ­νας που ανε­βαί­νει στην εξου­σία, πρέ­πει να απο­φα­σί­σει να το κοι­τά­ξει σο­βα­ρά. Όπως είπα και προη­γου­μέ­νως, πρέ­πει να αρ­χί­σου­με να διεκ­δι­κού­με τα δι­καιώ­μα­τά μας και να μην τα αφή­νου­με στην τύχη τους. Αυτό το σύ­στη­μα είναι πραγ­μα­τι­κά άδικο, είναι θλι­βε­ρό το ότι φτά­σα­με μέχρι εδώ αλλά σε κάθε πε­ρί­πτω­ση έχει απο­γοη­τεύ­σει τους ερ­γα­ζό­με­νους σε όλους τους κλά­δους, που ζουν σε μια κοι­νω­νία η οποία αγω­νί­ζε­ται να επι­βιώ­σει. Εκτι­μώ ότι πρέ­πει να γίνει μια δί­καιη ανα­προ­σαρ­μο­γή τόσο για κεί­νους που έχουν βγει σε σύ­ντα­ξη όσο και για τους νέους που πα­λεύ­ουν για το μέλ­λον τους.

• Να αλ­λά­ξου­με θέμα και κλίμα. Είστε πο­λι­τι­κό ον με πα­ρου­σία στα κοινά του τόπου μας. Θα σας κάνω μια πολύ απλή ερώ­τη­ση: πώς βλέ­πε­τε την Ρόδο αυτή τη στιγ­μή και τι θα έπρε­πε να αλ­λά­ξει κατά τη γνώμη σας;

Προ­σω­πι­κά, θα ήθελα όλοι οι συ­μπο­λί­τες μας να είναι πο­λι­τι­κά όντα. Να σκέ­φτο­νται πο­λι­τι­κά και να συμ­με­τέ­χουν σε δια­δι­κα­σί­ες, καθώς όλοι νια­ζό­μα­στε για το αύριο του τόπου μας, τον οποίο αγα­πά­με.

Το αύριο του τόπου μας όμως, ξε­κι­νά­ει από το σπίτι μας, τη γει­το­νιά μας, την κοι­νό­τη­τά μας, το νησί μας κ.ο.κ. Θα ήθελα να υπάρ­χει πιο δυ­να­μι­κή ευαι­σθη­το­ποί­η­ση. Αυτό, απο­τε­λεί βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση για πιο δυ­να­μι­κή συμ­με­το­χή.

Δια­τη­ρώ την πε­ποί­θη­ση ότι δεν κά­νουν οι κα­ρέ­κλες και οι θέ­σεις εξου­σί­ας τους αν­θρώ­πους, αλλά το αντί­θε­το. Για να γί­νουν όλα αυτά πρέ­πει να αλ­λά­ξει η νο­ο­τρο­πία –και αυτό αφορά γε­νι­κό­τε­ρα τη χώρα μας.

Προ­σω­πι­κά, πί­στευα, πι­στεύω και θα πι­στεύω στον άν­θρω­πο! Σε αυτό τον τόπο γεν­νη­θή­κα­με, με­γα­λώ­σα­με και γα­λου­χη­θή­κα­με με αξίες και αρχές, για τις οποί­ες δεν πρέ­πει σε καμία πε­ρί­πτω­ση να αδια­φο­ρή­σου­με.

Δεν απο­τε­λεί μόνον ζή­τη­μα ατο­μι­κής ευ­θύ­νης αλλά και μια δυ­να­τό­τη­τα του κα­θε­νός από εμάς να σκε­φτεί ότι πρέ­πει να διεκ­δι­κή­σει κάτι κα­λύ­τε­ρο για την γει­το­νιά του, για την κοι­νό­τη­τά του, για τον τόπο του και για το αύριο των παι­διών του.

• Δη­λα­δή θε­ω­ρεί­τε ότι πρέ­πει να αλ­λά­ξου­με τρόπο σκέ­ψης και αντι­με­τώ­πι­σης σε ορι­σμέ­να θέ­μα­τα;

Νο­μί­ζω ότι αυτός ο τρό­πος σκέ­ψης υπάρ­χει, αλλά πρέ­πει να γίνει πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, να πάρει σάρκα και οστά. Εάν όλοι μας λει­τουρ­γή­σου­με σαν μια ομάδα, θα μπο­ρέ­σου­με να γί­νου­με πιο δυ­να­τοί. Αυτό θεωρώ ότι θα είναι το έναυ­σμα για να αφυ­πνι­στούν συ­νει­δή­σεις, να προ­κλη­θούν δρά­σεις και να γί­νουν κι­νή­σεις. Το νόημα, αν θέ­λε­τε είναι ακρι­βώς αυτό: το σύ­στη­μα έχει πε­ριο­ρι­στεί σε λί­γους, με απο­τέ­λε­σμα να μην δί­δο­νται λύ­σεις στα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα της κοι­νω­νί­ας.

Η εξου­σία πρέ­πει να κα­τέ­βει κάτω, στους αν­θρώ­πους που βιώ­νουν τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα. Εκτι­μώ πως ήρθε η ώρα, να ενω­θού­με όλοι –ανε­ξαι­ρέ­τως- για να πά­ρου­με τις τύχες στα χέρια μας –μέσα από ορ­γα­νώ­σεις, συλ­λό­γους κ.λπ. για μια σειρά από θέ­μα­τα ου­σί­ας που μας απα­σχο­λούν.

Η Ρόδος είναι η εσχα­τιά της Ευ­ρώ­πης αλλά με την έν­νοια της γρο­θιάς και της πολύ-πο­λι­τι­σμι­κής δύ­να­μης που δίνει τα φώτα της σε ολό­κλη­ρο τον κόσμο. Επι­τέ­λους, πρέ­πει να τε­λειώ­σει αυτό το πα­ρα­μύ­θι ότι «δεν μι­λά­με». Μέχρι τώρα, η σιωπή μας ήταν γε­μά­τη κραυ­γές. Ήρθε η ώρα να ακου­στεί!