Αχτίδα φωτός από το Πρωτοδικείο Αθηνών για δανειολήπτες σε ελβετικό φράγκο

Μία δια­φο­ρε­τική απόφαση που τάσ­σε­ται υπερ της μειο­ψη­φίας των Αρε­ο­πα­γι­τών για την υπόθεση των δανειο­λη­πτών σε ελβε­τικό φράγκο, εξέδωσε το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο της Αθήνας. Το δικα­στή­ριο, κατά πλειο­ψη­φία με ψήφους 2 έναντι 1, δια­φώ­νησε με την απόφαση της πλειο­ψη­φίας του Αρείου Πάγου που είχε δικαιώ­σει τις τρά­πε­ζες για συναφή υπόθεση, δημιουρ­γώ­ντας νομικό ρήγμα…

Πριν από μερι­κούς μήνες το ανώτατο δικα­στή­ριο είχε απο­φαν­θεί ότι ο όρος των δανεια­κών συμ­βά­σεων για απο­πλη­ρωμή σε ευρώ ή ελβε­τικό φράγκο με βάση την τρέ­χουσα ισο­τι­μία είναι δηλω­τι­κός όρος και ως εκ τούτου δεν υπό­κει­ται σε έλεγχο κατα­χρη­στι­κό­τη­τας και  με αυτό το σκε­πτικό είχε απορ­ρί­ψει την αίτηση αναί­ρε­σης δανειο­λή­πτριας.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Αθηνών, με την απόφαση του δεν συμ­φώ­νησε με την αρε­ο­πα­γί­τικη απόφαση και ανέβαλε την έκδοση από­φα­σης του, στέλ­νο­ντας μια σειρά από ερω­τή­ματα  στο Δικα­στή­ριο της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, ερω­τή­ματα που αφορούν τη λήψη δανείων σε ελβε­τικό φράγκο.

Μάλιστα, το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο σημειώ­νει στην απόφασή του ότι έχει τη γνώμη  ότι τα Ελλη­νικά δικα­στή­ρια μπορούν να προβούν σε έλεγχο κατα­χρη­στι­κό­τη­τας και ρητρών, οι οποίες απηχούν νομο­θε­τι­κές ή κανο­νι­στι­κές δια­τά­ξεις ανα­γκα­στι­κού (και ενδο­τι­κού) δικαίου. «Νησίδα ελπίδας για όλους τους δανειο­λή­πτες, των οποίων οι προσ­δο­κίες δικαί­ω­σης είχαν εξα­νε­μι­στεί μετά την απόφαση 4/2019 της Ολο­μέ­λειας του Αρείου Πάγου», χαρα­κτη­ρί­ζει την απόφαση του του Πρω­το­δι­κείου Αθηνών ο πλη­ρε­ξού­σιος δικη­γό­ρος του δανειο­λή­πτη Βασίλης Ηλ. Κοντο­γιάν­νης.

Τα ερω­τή­ματα προς το Δικα­στή­ριο της Ε.Ε.

Τα προ­δι­κα­στικά ερω­τή­ματα του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών προς το Δικα­στή­ριο της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης (ΔΕΕ) είναι τα εξής:

Κατά την έννοια του άρθρου 8 της Οδηγίας 93/13/ΕΚ που προ­βλέ­πει δυνα­τό­τητα των κρατών μελών να θεσπί­ζουν αυστη­ρό­τε­ρες δια­τά­ξεις για να εξα­σφα­λί­ζε­ται μεγα­λύ­τερη προ­στα­σία του κατα­να­λωτή, μπορεί ένα κράτος μέλος να μην ενσω­μα­τώ­σει στο εθνικό δίκαιο το άρθρο 1 παρ. 2 της Οδηγίας 93/13/ΕΚ και να επι­τρέ­ψει τον δικα­στικό έλεγχο και ρητρών που απηχούν νομο­θε­τι­κές ή κανο­νι­στι­κές δια­τά­ξεις ανα­γκα­στι­κού ή ενδο­τι­κού δικαίου;

Είναι δυνατόν να θεω­ρη­θεί ότι το άρθρο 1 παρά­γρα­φος 2 εδ. α και β της Οδηγίας 93/13/ΕΚ αν και δεν εισήλθε ρητά στο Ελλη­νικό δίκαιο εισήλθε έμμεσα σύμφωνα με το περιε­χό­μενο των άρθρων 3 παρά­γρα­φος 1 και 4 παρά­γρα­φος 1 της ανωτέρω Οδηγίας, όπως αυτό μετα­φέρ­θηκε στην διάταξη του άρθρου 6 παρ. 2 του Ν. 22541/1994;

Στην έννοια των κατα­χρη­στι­κών όρων και του εύρους τους όπως αυτοί ορί­ζο­νται στις δια­τά­ξεις των άρθρων 3 παρά­γρα­φος 1 και 4 παρά­γρα­φος 1 της Οδηγίας 93/13 περιέ­χε­ται η εξαί­ρεση του άρθρου 1 παρά­γρα­φος 2 εδ. α και β της οδηγίας 93/13;

Κατα­λαμ­βά­νε­ται από τον έλεγχο της κατα­χρη­στι­κό­τη­τας γενικού όρου συναλ­λα­γής κατά τις δια­τά­ξεις της Οδηγίας 93/13/ΕΚ, ο όρος σε πιστω­τική σύμβαση που συνά­πτει κατα­να­λω­τής με πιστω­τικό ίδρυμα, ο οποίος απο­δί­δει το περιε­χό­μενο κανόνα ενδο­τι­κού δικαίου του κράτους μέλους, εφόσον ο σχε­τι­κός όρος δεν απο­τέ­λεσε αντι­κεί­μενο χωρι­στής δια­πραγ­μά­τευ­σης;

Πηγή: ethnos.gr