Επιστολή του ΔΣΡ προς τον υπ. Οικονομικών κ. Χρήστο Σταϊκούρα  

Ο Δι­κη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου απέ­στει­λε επι­στο­λή για το θέμα των δη­μό­σιων κτη­μά­των που διεκ­δι­κεί το Δη­μό­σιο, στον υπουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών κ. Χρή­στο Σταϊ­κού­ρα, τον Υφυ­πουρ­γό Οι­κο­νο­μι­κών κ. Α. Βε­συ­ρό­που­λο , με κοι­νο­ποί­η­ση και στους Βου­λευ­τές της Δω­δε­κα­νή­σου  καθώς και στην Διεύ­θυν­ση Δη­μό­σιας Πε­ριου­σί­ας, στον Δι­κη­γο­ρι­κό Σύλ­λο­γο Αθη­νών, ΣΕΒ και ΣΕΤΕ

Ανα­λυ­τι­κά η επι­στο­λή

 

Αξιό­τι­με κύριε Υπουρ­γέ,

Αξιό­τι­με κύριε Υφυ­πουρ­γέ,

 

Βα­σι­κή αρχή και θε­μέ­λιος λίθος του θε­σμού του Κτη­μα­το­λο­γί­ου, είναι η αρχή της δη­μό­σιας πί­στης των κτη­μα­τι­κών βι­βλί­ων και το τεκ­μή­ριο της ακρι­βεί­ας των κτη­μα­το­λο­γι­κών εγ­γρα­φών. Αυτή η αρχή διέ­πει τόσο την νο­μο­θε­σία του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κα­νο­νι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου (ο οποί­ος ισχύ­ει για τις νή­σους Ρόδο, Κω και Λακί Λέρου), όσο και το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο που ισχύ­ει για τα υπό­λοι­πα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου και όλη την Ελ­λη­νι­κή Επι­κρά­τεια. Εν­νο­εί­ται ότι εάν αμ­φι­σβη­τεί­ται με οποιον­δή­πο­τε τρόπο η δη­μό­σια πίστη των κτη­μα­τι­κών εγ­γρα­φών, τότε δεν υφί­στα­ται η ίδια η ουσία ύπαρ­ξης του θε­σμού.

Όμως τόσο στην Ρόδο όπου υφί­στα­ται ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κα­νο­νι­σμός Δω­δε­κα­νή­σου, όσο και στις υπό­λοι­πες πε­ριο­χές της χώρας που κα­θιε­ρώ­νε­ται το Εθνι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο, πα­ρα­τη­ρού­με ότι το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο αμ­φι­σβη­τεί με υπερ­βάλ­λο­ντα ζήλο τις δη­μό­σιες εγ­γρα­φές του κτη­μα­το­λο­γί­ου, ει­δι­κά τις με­τα­γε­νέ­στε­ρες των αρ­χι­κών και ασκώ­ντας αγω­γές εμπλέ­κει σε δι­κα­στι­κές πε­ρι­πέ­τειες τόσο τις Υπη­ρε­σί­ες  και τα δι­κα­στή­ρια όσο και ιδιαί­τε­ρα τους ιδιώ­τες που τα απέ­κτη­σαν καλή τη πί­στει τα εν λόγω ακί­νη­τα.

Πράγ­μα­τι  το άρθρο 41 του Κτη­μα­το­λο­γι­κού κα­νο­νι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου ανα­φέ­ρει:

«Αγω­γές δεν δύ­να­νται να βλά­ψω­σι τρί­τους οί­τι­νες απέ­κτη­σαν το ακί­νη­το ή δι­καιώ­μα­τα επί τού­των εξ επα­χθούς αιτία και καλή τη πίστη βάση των δε­δο­μέ­νων της κτη­μα­το­λο­γι­κής εγ­γρα­φής της υφι­στά­με­νης πριν η αγωγή αυτή εγερ­θεί και κα­τα­χω­ρη­θεί».

Δη­λα­δή υπέρ του κα­λό­πι­στου τρί­του αγο­ρα­στή ο οποί­ος στή­ρι­ξε την κτήση εμπράγ­μα­του δι­καιώ­μα­τος επί των εγ­γρα­φών του κτη­μα­το­λο­γί­ου, θε­ω­ρού­νται οι εγ­γρα­φές κατά πλά­σμα δι­καί­ου ως αλη­θείς, το δε άρθρο αυτό υλο­ποιεί την αρχή της δη­μό­σιας πί­στης των κτη­μα­τι­κών βι­βλί­ων και απο­τε­λεί τον ακρο­γω­νιαίο λίθο του θε­σμού.

Επί­σης  με το Νόμο 2664 (ΦΕΚ 275/3/12/98) Εθνι­κό κτη­μα­το­λό­γιο και άλλες δια­τά­ξεις προ­βλέ­πε­ται στο άρθρο 13:

Μα­χη­τό τεκ­μή­ριο ακρί­βειας των κτη­μα­το­λο­γι­κών βι­βλί­ων και δη­μό­σια πίστη.

Στην παρ. 3 του άρ­θρου 13 ανα­φέ­ρε­ται ότι:

3. ……Πριν από την ως άνω εγ­γρα­φή της αγω­γής (σημ:εν­νο­εί της διεκ­δι­κη­τι­κής αγω­γής πχ του Δη­μο­σί­ου) τρί­τος απο­κτά εγκύ­ρως δι­καί­ω­μα από τον ανα­κρι­βώς ανα­γρα­φό­με­νο δι­καιού­χο ή τους κα­θο­λι­κούς του δια­δό­χους, εκτός αν στη­ρί­ζει την κτήση του σε χα­ρι­στι­κή αιτία ή την στη­ρί­ζει μεν σε επα­χθή αιτία, είναι όμως κα­κό­πι­στος επει­δή γνω­ρί­ζει είτε από βα­ρειά του αμέ­λεια αγνο­εί την ανα­κρί­βεια της εγ­γρα­φής επί της οποί­ας στη­ρί­χθη­κε. Το βάρος της από­δει­ξης της κακής πί­στης του τρί­του που απέ­κτη­σε από τον ανα­κρι­βώς ανα­γρα­φό­με­νο δι­καιού­χο ή τους κα­θο­λι­κούς του δια­δό­χους, φέρει εκεί­νος που αμ­φι­σβη­τεί την ακρί­βεια της εγ­γρα­φής και το κύρος της κτή­σης από τρίτο.

Με τη διά­τα­ξη αυτή κα­θιε­ρώ­νε­ται η ισχύ­ου­σα πα­ράλ­λη­λα με το τεκ­μή­ριο ακρι­βεί­ας των κτη­μα­το­λο­γι­κών εγ­γρα­φών, αρχή της δη­μο­σί­ας πί­στης του κτη­μα­το­λο­γι­κού βι­βλί­ου, η εγ­γρα­φή στο οποίο τόσο η αρ­χι­κή όσο και οι με­τα­γε­νέ­στε­ρες, δη­μιουρ­γούν τεκ­μή­ριο ένα­ντι όλων ότι ο τρί­τος που έχει συ­ναλ­λα­γεί κα­λό­πι­στα και με επα­χθή αιτία, απέ­κτη­σε πραγ­μα­τι­κά το φε­ρό­με­νο στο κτη­μα­το­λο­γι­κό βι­βλίο με βάση τα δε­δο­μέ­να της προ­ϋ­πάρ­χου­σας εγ­γρα­φής ως απο­κτη­θέν δι­καί­ω­μα. (Πρβλ Εφετ. Δωδ/νήσου 56/2004 από­φα­ση και οι πα­ρα­πο­μπές της ΟΛ. ΑΠ 569/79 ΑΠ 163/85).

Οι εν λόγω κα­λό­πι­στοι αγο­ρα­στές έχουν κα­τα­βά­λει  τους φό­ρους με­τα­βί­βα­σης προς το Δη­μό­σιο, έχουν εκ­δώ­σει οι­κο­δο­μι­κές άδειες, έχουν προ­βεί σε ανε­γέρ­σεις κτι­ρί­ων, βιο­μη­χα­νι­κών, του­ρι­στι­κών και λοι­πών επι­χει­ρή­σε­ων, τα πε­ρισ­σό­τε­ρα δε τού­των είναι υπο­θη­κευ­μέ­να σε Τρά­πε­ζες στις οποί­ες επί­σης ασκού­νται οι εν λόγω αγω­γές από το Δη­μό­σιο.

Το Δη­μό­σιο δη­λα­δή αντί να αξιο­ποιεί την τε­ρά­στια πε­ριου­σία του (όση δεν του είναι ανα­γκαία), εκ­ποιώ­ντας την στον ιδιω­τι­κό τομέα με σκοπό την ανά­πτυ­ξη και την ενί­σχυ­ση των δη­μο­σί­ων εσό­δων, προ­βαί­νει ακρι­βώς στο αντί­θε­το και διεκ­δι­κεί από τους εγ­γε­γραμ­μέ­νους τι­τλού­χους για διά­φο­ρους λό­γους ακί­νη­τα που έχουν ήδη με­τα­γρα­φεί στο Κτη­μα­το­λό­γιο.

Ζη­τού­με την άμεση νο­μο­θε­τι­κή πα­ρέμ­βα­σή σας ώστε να βρε­θεί έστω και συμ­βι­βα­στι­κή λύση, ώστε να δί­δε­ται η δυ­να­τό­τη­τα επί­λυ­σης της όποιας δια­φο­ράς στην βάση κα­τα­βο­λής υπέρ του Δη­μο­σί­ου του 50% της αντι­κει­με­νι­κής αξίας των διεκ­δι­κού­με­νων ακι­νή­των και να δια­κό­πτε­ται κάθε δι­κα­στι­κή δια­δι­κα­σία.

Στο πλαί­σιο αυτό προ­τεί­νου­με την ακό­λου­θη νο­μο­θε­τι­κή διά­τα­ξη:

 

Ρύθ­μι­ση για κα­λό­πι­στους αγο­ρα­στές που στη­ρί­ζουν την κτήση εμπραγ­μά­του δι­καιώ­μα­τος σε δε­δο­μέ­να κτη­μα­το­λο­γι­κών εγ­γρα­φών.

 

Ο απο­κτή­σας από επα­χθή αιτία ακί­νη­το, που στη­ρί­ζει το δι­καί­ω­μά του σε δε­δο­μέ­να κτη­μα­το­λο­γι­κών εγ­γρα­φών (με­τα­γε­γραμ­μέ­νων τί­τλων κτή­σης), ή των εκ­κρε­μού­ντων προς με­τα­γρα­φή, των οποί­ων η εγκυ­ρό­τη­τα στη συ­νέ­χεια – μετά την κτήση του δι­καιώ­μα­τος – αμ­φι­σβη­τή­θη­κε από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, μέσω άσκη­σης αγω­γής, δι­καιού­ται να υπο­βά­λει στην κατά τόπο αρ­μό­δια Υπη­ρε­σία Δη­μό­σιας Πε­ριου­σί­ας αί­τη­ση εξα­γο­ράς του διεκ­δι­κού­με­νου από το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο ακι­νή­του, μέσα σε προ­θε­σμία ενός έτους από την δη­μο­σί­ευ­ση του νόμου, εφό­σον νέ­με­ται αυτό του­λά­χι­στον επί μία δε­κα­ε­τία (10) χωρίς δια­κο­πή μέχρι τη δη­μο­σί­ευ­ση του πα­ρό­ντος νόμου. Την αί­τη­ση αυτή συ­νο­δευό­με­νη από πι­στο­ποι­η­τι­κό του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Γρα­φεί­ου από το οποίο απο­δει­κνύ­ε­ται η ιδιό­τη­τα του τι­τλού­χου, δι­καιού­ται να υπο­βά­λει ο τε­λευ­ταί­ος τι­τλού­χος του ακι­νή­του.

Το ορι­ζό­με­νο τί­μη­μα για την ορι­στι­κή επί­λυ­ση της δια­φο­ράς ορί­ζε­ται στο 1/2 της αντι­κει­με­νι­κής αξίας του ακι­νή­του προσ­διο­ρι­ζό­με­νης κατά το χρόνο υπο­βο­λής της αί­τη­σης.

 

Με εκτί­μη­ση

Ο Πρό­ε­δρος του Δι­κη­γο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου