ΑΠΟΨΕΙΣ

Ζούμε την εποχή της απαισιοδοξίας

Τσιαλιαμάνης Βασίλης
2 λεπτά ανάγνωση

Υπάρ­χουν περί­ο­δοι στην ιστορία μιας κοι­νω­νίας που χαρα­κτη­ρί­ζο­νται όχι μόνο από τα γεγο­νότα που τη δια­μορ­φώ­νουν, αλλά κυρίως από το συναί­σθημα που αφήνουν πίσω τους. Η σύγ­χρονη Ελλάδα φαί­νε­ται να διανύει μια τέτοια περίοδο, όπου η απαι­σιο­δο­ξία δεν απο­τε­λεί απλώς μια διάθεση, αλλά μια βαθιά ριζω­μένη πραγ­μα­τι­κό­τητα στην καθη­με­ρι­νό­τητα των πολιτών.

Η δεκα­ε­τής οικο­νο­μική κρίση δεν υπήρξε μόνο μια περί­ο­δος δημο­σιο­νο­μι­κής προ­σαρ­μο­γής. Ήταν μια εμπει­ρία συλ­λο­γι­κού τραύ­μα­τος. Μισθοί και συντά­ξεις μειώ­θη­καν, η ανεργία εκτο­ξεύ­τηκε και η κοι­νω­νική συνοχή δοκι­μά­στηκε σκληρά. Πολλοί ένιωσαν πως οι θυσίες τους δεν οδή­γη­σαν σε ένα ξεκά­θαρο και δίκαιο απο­τέ­λε­σμα. Αντί­θετα, δημιουρ­γή­θηκε η αίσθηση ότι η χώρα λει­τουρ­γούσε ως πεδίο εφαρ­μο­γής πολι­τι­κών που συχνά απο­δεί­χθη­καν ανα­πο­τε­λε­σμα­τι­κές.

Πριν προ­λά­βει η κοι­νω­νία να επου­λώ­σει αυτές τις πληγές, ακο­λού­θησε η υγειο­νο­μική κρίση. Τα περιο­ρι­στικά μέτρα, αν και επι­βε­βλη­μένα υπό συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες, ενί­σχυ­σαν το αίσθημα απο­μό­νω­σης και αβε­βαιό­τη­τας. Η καθη­με­ρι­νό­τητα άλλαξε δρα­στικά και η εμπι­στο­σύνη στους θεσμούς άρχισε να κλο­νί­ζε­ται ακόμα περισ­σό­τερο.

Στη συνέ­χεια, η ενερ­γειακή κρίση και οι διε­θνείς γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις επι­βά­ρυ­ναν περαι­τέρω την ήδη εύθραυ­στη οικο­νο­μική κατά­σταση. Η αύξηση του κόστους ζωής, σε συν­δυα­σμό με μισθούς που δεν ακο­λου­θούν τον ίδιο ρυθμό, έχει οδη­γή­σει πολλές οικο­γέ­νειες σε οικο­νο­μική ασφυξία. Η έννοια της «ακρί­βειας» δεν είναι πια ένας αφη­ρη­μέ­νος όρος, αλλά μια καθη­με­ρινή αγωνία, πώς θα βγει ο μήνας, πώς θα καλυ­φθούν οι βασικές ανάγκες.

Μέσα σε αυτό το περι­βάλ­λον, η απο­κά­λυψη φαι­νο­μέ­νων δια­φθο­ράς εντεί­νει το αίσθημα αδικίας. Όταν οι πολίτες βλέπουν τους θεσμούς να αμφι­σβη­τού­νται, ακόμη και εκεί­νους που παρα­δο­σιακά απο­τε­λού­σαν πυλώνες εμπι­στο­σύ­νης, όπως η δικαιο­σύνη, τότε η απο­γο­ή­τευση μετα­τρέ­πε­ται σε θυμό. Και ο θυμός, όταν δεν βρίσκει διέξοδο, μετα­σχη­μα­τί­ζε­ται σε παραί­τηση.

Ίσως το πιο ανη­συ­χη­τικό στοι­χείο είναι η στάση των νέων ανθρώ­πων. Αντί να απο­τε­λούν φορείς ελπίδας και αλλαγής, πολλοί από αυτούς επι­λέ­γουν τη φυγή. Η μετα­νά­στευση δεν είναι πλέον μόνο οικο­νο­μική επιλογή, αλλά και ψυχο­λο­γική ανάγκη. Είναι μια σιωπηλή δήλωση ότι δεν πιστεύ­ουν πως μπορούν να χτίσουν το μέλλον τους στη χώρα τους. Και αυτή η «διαρροή» ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού στερεί από την Ελλάδα το πιο πολύ­τιμο κεφά­λαιό της.

Ωστόσο, η απαι­σιο­δο­ξία, όσο διάχυτη κι αν είναι, δεν απο­τε­λεί μονό­δρομο. Η ανα­γνώ­ριση της κατά­στα­σης είναι το πρώτο βήμα για την αλλαγή της. Οι κοι­νω­νίες έχουν απο­δεί­ξει ότι μπορούν να ανα­κάμ­ψουν, όταν επεν­δύ­σουν στην εμπι­στο­σύνη, τη δια­φά­νεια και τη συλ­λο­γική προ­σπά­θεια. Το ζητού­μενο δεν είναι να αγνοη­θεί η πραγ­μα­τι­κό­τητα, αλλά να μετα­τρα­πεί σε αφε­τη­ρία για μια νέα πορεία.

Ίσως, τελικά, η εποχή της απαι­σιο­δο­ξίας να είναι και μια περί­ο­δος αφύ­πνι­σης. Ένα σημείο καμπής, όπου η ανάγκη για ουσια­στική αλλαγή γίνεται πιο επι­τα­κτική από ποτέ.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.