Η νησιωτικότητα εξελίσσεται σε «δικαίωμα για λίγους»

• Η Ρόδος συγκα­τα­λέ­γε­ται μεταξύ των ακρι­βό­τε­ρων περιο­χών της χώρας • Η μέση τιμή βασικών προ­ϊ­ό­ντων στα σούπερ μάρκετ και τα καύσιμα παρα­μέ­νουν σταθερά πάνω από τον μέσο όρο της χώρας • Οι φιλαν­θρω­πι­κοί σύλ­λο­γοι του νησιού κατα­γρά­φουν φέτος πρω­το­φανή ζήτηση για βασική επι­σι­τι­στική και κοι­νω­νική στήριξη

Στη Ρόδο παρά τις ισχυρές επι­δό­σεις του καλο­και­ριού στον τομέα του του­ρι­σμού, ένα μεγάλο μέρος των εποχικά εργα­ζο­μέ­νων βρί­σκε­ται αντι­μέ­τωπο με συν­θή­κες οικο­νο­μι­κής πίεσης τον χειμώνα, που δια­φο­ρο­ποιού­νται ουσια­στικά από προη­γού­με­νες χρονιές.

Για πρώτη φορά φέτος συνυ­πάρ­χουν τρεις παρά­γο­ντες που έως σήμερα λει­τουρ­γού­σαν απο­σπα­σμα­τικά, παγιω­μένη ακρί­βεια, περιο­ρι­σμοί στη χρήση των προ­πλη­ρω­μέ­νων καρτών και πρα­κτική αδυ­να­μία αξιο­ποί­η­σης των επι­δο­μά­των.

Η ακρί­βεια στη Ρόδο δεν απο­τε­λεί νέο φαι­νό­μενο ωστόσο, τα τελευ­ταία χρόνια έχει στα­θε­ρο­ποι­η­θεί σε επίπεδα που επι­βα­ρύ­νουν συστη­μα­τικά τα νοι­κο­κυ­ριά. Σύμφωνα με κατα­γρα­φές κόστους ζωής από διε­θνείς πλατ­φόρ­μες (όπως το Numbeo και το Expatistan), το νησί συγκα­τα­λέ­γε­ται πλέον σταθερά μεταξύ των ακρι­βό­τε­ρων περιο­χών της χώρας, με το κόστος βασικών ειδών δια­τρο­φής να υπερ­βαί­νει κατά μέσο όρο 10% έως 12% εκείνο της Αθήνας.

Ενδει­κτικά, οι μέσες τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ της Ρόδου αντι­κα­το­πτρί­ζουν αυτή τη στρέ­βλωση καθώς το φρέσκο γάλα πωλεί­ται κατά μέσο όρο στα 1,95 – 2,15 ευρώ, η δωδε­κάδα των αυγών κινεί­ται στα 5,20 ευρώ, ενώ το ψωμί των 500 γραμ­μα­ρίων βρί­σκε­ται κοντά στα 1,65 – 1,75 ευρώ. Αντί­στοιχα, οι τιμές των καυ­σί­μων παρα­μέ­νουν σταθερά αυξη­μέ­νες κατά 15 έως 22 λεπτά το λίτρο σε σχέση με τον μέσο όρο της χώρας.

Το κόστος μετα­φο­ράς και η νησιω­τι­κό­τητα λει­τουρ­γούν ως μόνιμο επι­βα­ρυ­ντικό πλαίσιο, το οποίο γίνεται εντο­νό­τερο κατά τους χει­με­ρι­νούς μήνες, όταν η του­ρι­στική δρα­στη­ριό­τητα περιο­ρί­ζε­ται.

Σε αυτό το περι­βάλ­λον, τα επι­δό­ματα ανερ­γίας και επο­χι­κής στή­ρι­ξης απο­τε­λού­σαν την τονω­τική ένεση ρευ­στό­τη­τας της χει­με­ρι­νής περιό­δου. Τη φετινή περίοδο, ωστόσο, η εφαρ­μογή του συστή­μα­τος προ­πλη­ρω­μέ­νων καρτών από τη ΔΥΠΑ έχει δημιουρ­γή­σει σοβαρές δυσλει­τουρ­γίες. Στη Ρόδο, χιλιά­δες δικαιού­χοι είτε ανα­μέ­νουν επί μήνες την έγκριση των αιτή­σεών τους είτε δια­θέ­τουν εγκε­κρι­μένα ποσά τα οποία δεν μπορούν να αξιο­ποι­ή­σουν πλήρως.

Η πίεση αυτή γίνεται άμεσα ορατή στην αγορά κατοι­κίας. Στη Ρόδο, το ενοίκιο για ένα μέσο δια­μέ­ρι­σμα δύο δωμα­τίων κυμαί­νε­ται ξεκινά από 500 ευρώ, ποσό που απορ­ροφά σχεδόν ολό­κληρο το μηνιαίο επίδομα ανερ­γίας. Για εργα­ζό­με­νους που δεν έχουν πλήρη πρό­σβαση στα χρήματά τους, η κάλυψη βασικών υπο­χρε­ώ­σεων καθί­στα­ται εξαι­ρε­τικά δύσκολη.

Ο πρό­ε­δρος της ΠΟΕΕΤ, Γιώργος Χότζο­γλου, περι­γρά­φει την κατά­σταση ως καθε­στώς ομηρίας, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι για πρώτη φορά εργα­ζό­με­νοι με εγκε­κρι­μένα επι­δό­ματα βρί­σκο­νται χωρίς ουσια­στική δυνα­τό­τητα χρήσης τους.

Αυτό που δια­φο­ρο­ποιεί τη φετινή περίοδο είναι η ταυ­τό­χρονη εμφά­νιση της ακρί­βειας με ένα σύστημα κατα­βο­λής που δεν εξα­σφα­λί­ζει ρευ­στό­τητα.

Στο ίδιο πλαίσιο, οι φιλαν­θρω­πι­κοί σύλ­λο­γοι του νησιού κατα­γρά­φουν πρω­το­φανή ζήτηση για βασική επι­σι­τι­στική και κοι­νω­νική στήριξη. Εκπρό­σω­ποι κοι­νω­νι­κών δομών ανα­φέ­ρουν ότι ο αριθμός των αιτη­μά­των έχει αυξηθεί σε βαθμό που δεν έχει παρα­τη­ρη­θεί τα προη­γού­μενα χρόνια, με σημα­ντικό μέρος των ωφε­λού­με­νων να προ­έρ­χε­ται από ανθρώ­πους που έως πρό­σφατα δεν είχαν καμία επαφή με δομές αλλη­λεγ­γύης.

Η κατά­σταση έχει ήδη οδη­γή­σει σε κινη­το­ποι­ή­σεις, με την πανελ­λα­δική απεργία της 25ης Φεβρουα­ρίου 2026 να απο­τε­λεί ορόσημο. Οι εργα­ζό­με­νοι ζητούν την άμεση απο­δέ­σμευση των επι­δο­μά­των τους και παρεμ­βά­σεις που να λαμ­βά­νουν υπόψη τις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες της νησιω­τι­κής ζωής.

Η Ρόδος συνε­χί­ζει να συμ­βάλ­λει καθο­ρι­στικά στην εθνική οικο­νο­μία. Ωστόσο, στην Ελλάδα του 2026, η νησιω­τι­κό­τητα κιν­δυ­νεύει να μετα­τρα­πεί σε «δικαί­ωμα για λίγους», αν η πολι­τεία δεν μερι­μνή­σει ώστε η ψηφιακή εξέλιξη να συμ­βα­δί­ζει με την πραγ­μα­τική ανάγκη για επι­βί­ωση.

Η από­σταση ανάμεσα στην εικόνα της ανά­πτυ­ξης και στην καθη­με­ρι­νό­τητα των ανθρώ­πων που τη στη­ρί­ζουν διευ­ρύ­νε­ται, και το επόμενο διά­στημα θα δείξει αν οι παρεμ­βά­σεις που θα απο­φα­σι­στούν επαρ­κούν για να απο­φευ­χθεί η παγίωση μιας κατά­στα­σης με σαφείς κοι­νω­νι­κές επι­πτώ­σεις.