A-τυπος και υπογραμμός: Το Πάνθεον των ηρώων του Αιγαίου

Σαν σήμερα 25 χρόνια πριν, οι ήρωες αξιω­μα­τι­κοί του Πολε­μι­κού Ναυ­τι­κού υπο­πλοί­αρ­χοι Χρι­στό­δου­λος Καρα­θα­νά­σης, Έκτορας Για­λο­ψός και ο αρχι­κε­λευ­στής Πανα­γιώ­της Βλα­χά­κος, την μαύρη νύχτα των Ιμίων, τον Γενάρη του 1996, έπεσαν νεκροί σε ώρα υπε­ρά­σπι­σης της ελλη­νι­κής γης, όταν το ελι­κό­πτερο στο οποίο επέ­βαι­ναν και το οποίο βρι­σκό­ταν μεταξύ των βρα­χο­νη­σί­δων Πίτα και Καλό­λι­μνος, ανα­φέ­ρει βλάβη, χάνεται από τα ραντάρ και κατα­πέ­φτει στα παγω­μένα νερά του Αιγαίου. Ο Χρι­στό­δου­λος Καρα­θα­νά­σης ήταν 34 ετών, ο Εκτορας Για­λο­ψός ήταν 30 ετών, ο Πανα­γιώ­της Βλα­χά­κος ήταν 32 ετών.

Εδώ, σε αυτή τη γωνιά του χάρτη, εδώ στην ακρι­τική Ελλάδα, κάθε φορά που εκτυ­λίσ­σο­νται αερο­μα­χίες πάνω από τα νησιά μας, πάνω από τα κεφάλια μας, μνη­μο­νεύ­ουμε τους ήρωες του Αιγαίου, δεν τους ξεχνάμε, με την ευχή να μην θρη­νή­σουμε κι άλλους…

Όπως δεν ξεχνάμε τον υπο­σμη­ναγό Νικόλαο Σιαλμά, τον πρώτο πιλότο που σκο­τώ­θηκε σε αερο­μα­χία με Τούρ­κους τον Ιούνιο του 1992 κοντά στην περιοχή του Αγίου Ευστρα­τίου στην Λήμνο, όταν κλήθηκε να ανα­χαι­τί­σει το ολο­καί­νουρ­γιο τότε από­κτημα «τρίτης γενιάς» της Τουρ­κι­κής αερο­πο­ρίας το F-16C… Ηταν μόλις 27 ετών.

Όπως δεν ξεχνάμε τον ήρωα σμηναγό Κώστα Ηλιάκη. Τον Μάιο του 2006 ο Τούρκος σμη­να­γός Ιμπραήμ Χάλι, ανοιχτά της Καρ­πά­θου και χωρίς καμία προει­δο­ποί­ηση «έριξε» το μαχη­τικό αερο­σκά­φος του, πάνω στη καλύ­πτρα του μαχη­τι­κού αερο­σκά­φους που πετούσε ο Σμη­να­γός Ηλιάκης, με απο­τέ­λε­σμα να τον σκο­τώ­σει ακα­ριαία. Ηταν μόλις 36 ετών.

Όπως δεν ξεχνάμε τον Γιώργο Μπαλ­τα­δώρο, τον πιλότο του Mirage 2000 – 5 που πριν από τρία χρόνια, στις 12.04.2018, έπεσε εννέα μίλια βορειο­α­να­το­λικά της Σκύρου.

Επέ­στρεφε στη βάση του μετά από επι­χεί­ρηση ανα­χαί­τι­σης τουρ­κι­κών μαχη­τι­κών. Η πτώση του, μπορεί να μην σχε­τί­ζε­ται με την ανα­χαί­τιση, όμως ο ήρωας πιλότος έπεσε μαχό­με­νος για την προ­ά­σπιση της εθνικής κυριαρ­χίας και της εδα­φι­κής μας ακε­ραιό­τη­τας.

Δεν ήθελαν να γίνουν ήρωες, ήθελαν να επι­στρέ­ψουν στα σπίτια τους, στις οικο­γέ­νειές τους, στους φίλους τους, στην καθη­με­ρι­νό­τητά τους…

Δεν ήθελαν να περά­σουν στο «Πάνθεον των Ηρώων» της Ελλάδας, κι όμως από την μια στιγμή στην άλλη πέρασαν στην αιω­νιό­τητα, μαχό­με­νοι για την πατρίδα τους, για τα σύνορά μας, για τα νησιά μας, για εμάς.

Οι ήρωες του Αιγαίου, εκτέ­λε­σαν το καθήκον τους με απο­φα­σι­στι­κό­τητα και αυτα­πάρ­νηση. Δικό μας καθήκον είναι να μην τους ξεχνούμε. Του ανδρειω­μέ­νου ο θάνατος, θάνατος δε λογιέ­ται…

“….Και χωρίς τα φτερά δε φοβάμαι

το γαλάζιο ζεστή αγκαλιά

στα ψηλά τα βουνά να κοι­μά­μαι

στο Αιγαίο να δίνω φιλιά.

Λευ­τε­ριά στους ανέμους ζητάω

έχω πάψει να είμαι θνητός

ανε­βαίνω ψηλά κι αγαπάω

δίχως σώμα χρυσός αετός…”

(Ηλιος Θεός, Βασίλης Σκουλάς)