Τα χέρια

Τα συγκλο­νι­στικά στιγ­μιό­τυπα ανθρώ­πων που περι­μέ­νουν, στρι­μώ­χνο­νται, σπρώ­χνο­νται και υπο­μέ­νουν, προ­κει­μέ­νου να προ­λά­βουν δωρεάν προ­ϊ­ό­ντα από τους παρα­γω­γούς λαϊκών αγορών, κόβουν την ανάσα. Συνέ­χεια του Σαξές Στόρυ… Εμεινα ώρα να κοιτώ μια από τις πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κές φωτο­γρα­φίες. Ένα γερα­μένο πρόσωπο να κρατά σφιχτά στα χέρια του μια σακούλα με πορ­το­κά­λια. ‘Εβλεπα τις χαρα­κιές του χρόνου στο πρόσωπό του, τον τρόμο, τα κλειστά μάτια, την έκφραση σαν ικεσία στο Θεό, την αγωνία του για την διάσωση της σακού­λας που ήρθε στα χέρια του ως ανάσα ζωής. Σκέ­φτηκα, πως αυτή θα δημο­σιεύσω σ’ αυτό το σχόλιο. Εμβλη­μα­τική, της Ελλάδας που υπο­φέ­ρει. Το μετά­νιωσα, βλέ­πο­ντας την να κάνει τον γύρο του δια­δι­κτύου, τον γύρο του κόσμου μέσω του πρα­κτο­ρείου Reuters . Το μετά­νιωσα και ντρά­πηκα. Ντρά­πηκα που την χρη­σι­μο­ποί­ησα στην δια­δι­κτυακή έκδοση της εφη­με­ρί­δας, να συνο­δεύ­σει αυτή τη θλιβερή είδηση εκείνης της ημέρας. Προ­σπαθώ να έρθω στη θέση του , σκέ­φτο­μαι εάν ήταν ο πατέρας μου , πόσο ευά­λω­τος θα ήταν εκείνη την ώρα, πόσο απρο­στά­τευ­τος. Ο φακός έχει αδυ­να­μία σε απελ­πι­σμένα πρόσωπα. Αυτοί που κου­βα­λούν κάμερες και φακούς, που κάνουν ρεπορ­τάζ και τείνουν μικρό­φωνα, ξέρουν πως οι πρω­τα­γω­νι­στές τους δεν θα αντι­δρά­σουν. Η ανάγκη για μια σακούλα φρούτα, για ένα πιάτο φαγητό, έχει μετα­τρέ­ψει και τα τελευ­ταία ψήγματα αξιο­πρέ­πειας , σε λεπτο­μέ­ρειες…. Ας μείνω σε μια πιο ανώδυνη, αλλά το ίδιο ντρο­πια­στική εικόνα. Στα χέρια. Που δεν απλώ­νο­νται για να χαϊ­δέ­ψουν και ν’ αγκα­λιά­σουν. Στα χέρια που απλώ­νο­νται σε μια άνιση μάχη, για μια σακούλα φρούτα. Με κερ­δι­σμέ­νους αυτούς που βρέ­θη­καν πιο κοντά στο φορτηγό που τα μοίραζε. Αυτούς που είχαν πιο μακριά χέρια ή ήταν πιο νέοι…