Αναστοχασμός

Εάν μέτρο για το επίπεδο πολι­τι­σμού μίας κοι­νω­νίας είναι ο τρόπος με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζει όσους δεν μπορούν να υπε­ρα­σπι­στούν τον εαυτόν τους, τότε οι απο­κα­λύ­ψεις που έκανε πρό­σφατα η υφυ­πουρ­γός Εργα­σίας Δόμνα Μιχαη­λί­δου, για όσα συνέ­βαι­ναν σε ορφα­νο­τρο­φείο κατα­δει­κνύ­ουν το μέγεθος της ηθικής κατά­πτω­σης που μας περι­στοι­χί­ζει. Οχι μόνον όπως καταγ­γέλ­λε­ται, γιατί άνθρω­ποι οι οποίοι ήταν υπεύ­θυ­νοι με την επι­μέ­λεια μικρών παιδιών επι­δί­δο­νταν σε κάθε λογής βιαιο­πρα­γίες ενα­ντίον των μικρών αγοριών και παρέ­με­ναν απαθείς για τα περι­στα­τικά σεξουα­λι­κής κακο­ποί­η­σής τους, αλλά -και ενδε­χο­μέ­νως κυριότερα- επειδή εκείνοι οι οποίοι ήταν εκ του νόμου αρμό­διοι με την επο­πτεία τους, η διοί­κηση του συγκε­κρι­μέ­νου ιδρύ­μα­τος, γνώ­ρι­ζαν και παρέ­με­ναν άπραγοι. Παιδιά που τα πήραμε από τραγικά περι­βάλ­λο­ντα για να τους ζεστά­νουμε την ψυχή και τελικά τα απο­τε­λειώ­νουμε. Υπο­χρε­ω­τι­κός  ο ανα­στο­χα­σμός μας, έναντι του τρόπου με τον οποίο η ελλη­νική πολι­τεία αντι­με­τω­πί­ζει φαι­νό­μενα που μας πάνε πίσω στην εποχή του Ολιβερ Τουίστ…