“Για συνέχιση της οικουμενικής πορείας αλήθειας”

Τρα­ντά­χτη­καν τα… μάρ­μα­ρα με την από­φα­ση του πρω­θυ­πουρ­γού της Βρε­τα­νί­ας Ρίσι Σού­νακ να ακυ­ρώ­σει το ρα­ντε­βού του με τον Κυ­ριά­κο Μη­τσο­τά­κη, ενέρ­γεια πρω­το­φα­νή στα δι­πλω­μα­τι­κά χρο­νι­κά της χώρας. Απί­θα­νη προ­σβο­λή για τη χώρα μας. Ακόμα και αν ο Μη­τσο­τά­κης δεν μι­λού­σε για «κλεμ­μέ­να», ακόμα και αν δεν έφερε ως πα­ρά­δειγ­μα την ακρω­τη­ρια­σμέ­νη Μόνα Λίζα, το πι­θα­νό­τε­ρο είναι ο Σού­νακ να αντι­δρού­σε με τον ίδιο τρόπο. Οι ανα­λυ­τές του βρε­τα­νι­κού τύπου θε­ω­ρούν πίσω από την απρέ­πεια κρύ­βε­ται μι­κρο­πο­λι­τι­κή σκο­πι­μό­τη­τα. Οφεί­λε­ται, όπως όλα δεί­χνουν, σε εσω­τε­ρι­κά… παι­χνί­δια στην πο­λι­τι­κή σκηνή της Βρε­τα­νί­ας. Ο δια­με­λι­σμός του Παρ­θε­νώ­να από τον Έλγιν υπήρ­ξε μια πράξη βαν­δα­λι­σμού της επο­χής της αποι­κιο­κρα­τί­ας. Το τε­λευ­ταίο πράγ­μα που θα μπο­ρού­σε να στα­θεί στη λο­γι­κή είναι ότι ο Παρ­θε­νώ­νας ανή­κει στο Λον­δί­νο, ή ότι το πε­ντε­λι­κό μάρ­μα­ρο αξί­ζει τη Βρε­τα­νι­κή μού­χλα της θλι­βε­ρής πα­γκό­σμιας προ­θή­κης κλο­πι­μαί­ων που ονο­μά­ζε­ται Βρε­τα­νι­κό μου­σείο.  Είναι αυ­το­νό­η­το ότι στις μέρες μας τα Γλυ­πτά πρέ­πει να επα­νε­νω­θούν, στο σύ­νο­λό τους, σε μό­νι­μη βάση, χωρίς ανταλ­λάγ­μα­τα ή «εγ­γυ­ή­σεις», στον φυ­σι­κό τους χώρο. Το αί­τη­μα αυτό δεν είναι μόνο εθνι­κό αλλά έχει ση­μα­ντι­κή οι­κου­με­νι­κή διά­στα­ση, στη βάση της εξέ­χου­σας πα­γκό­σμιας αξίας ενός εμ­βλη­μα­τι­κού μνη­μεί­ου πα­γκό­σμιας κλη­ρο­νο­μιάς, του οποί­ου η ακε­ραιό­τη­τα πρέ­πει να απο­κα­τα­στα­θεί με βάση τις θε­με­λιώ­δεις αρχές της UNESCO (τον ισχυ­ρό­τε­ρο θε­σμι­κό υπο­στη­ρι­κτή για την επα­νέ­νω­ση του μνη­μεί­ου). Δεν θα πρέ­πει να πα­ρα­γνω­ρί­ζε­ται ότι στη συ­νεί­δη­ση του ελ­λη­νι­σμού δεν μπο­ρούν να γί­νουν απο­δε­κτές λύ­σεις «δα­νει­σμού», «ανταλ­λα­γής», «πα­ραρ­τή­μα­τος» κ.λπ., που πα­ρα­γρά­φουν τον βαν­δα­λι­σμό του μνη­μεί­ου. Είναι ζή­τη­μα αξιο­πρέ­πειας. Ο Πάπας Φρα­γκί­σκος άνοι­ξε τον δρόμο  για μια ξε­κά­θα­ρη λύση ορι­στι­κής επα­νέ­νω­σης με την άνευ όρων δωρεά των τριών θραυ­σμά­των τα οποία βρί­σκο­νταν στο Βα­τι­κα­νό και ανή­κουν στα γλυ­πτά του Παρ­θε­νώ­να «ως μαρ­τυ­ρία και έν­δει­ξη της επι­θυ­μί­ας για συ­νέ­χι­ση της οι­κου­με­νι­κής πο­ρεί­ας αλή­θειας». Υ.Γ. Τα εύ­ση­μα στους αρ­χη­γούς των κομ­μά­των της αντι­πο­λί­τευ­σης για τη στάση που τή­ρη­σαν στο συ­γκε­κρι­μέ­νο θέμα. Μια στάση εθνι­κή..