Ιστορική μνήμη

Άκουσα πάλι να λέγεται (ενόψει Εθνικής Επε­τείου) ότι τα σύγ­χρονα παιδιά δεν ενδια­φέ­ρο­νται για την Ιστορία, κάτι που νομίζω πως μάλλον σημαί­νει ότι δεν τα παρα­κι­νούμε με το σωστό τρόπο να την αγα­πή­σουν. Θυμή­θηκα λοιπόν τα όσα είχε γράψει στον εγγονό του, μεταξύ άλλων, ο Ουμπέρτο Έκο για την ανα­γκαιό­τητα της ιστο­ρι­κής μνήμης και παρα­θέτω ένα από­σπα­σμα από τις πολλές πολύ­τι­μες παραι­νέ­σεις που περιέ­χει το γράμμα του, με τη βεβαιό­τητα ότι ενδια­φέ­ρουν όλους μας. Λέει:

«…Έπειτα, υπάρχει η ιστο­ρική μνήμη, αυτή που δεν αφορά τα γεγο­νότα της ζωής σου ή τα  πράγ­ματα που έχεις δια­βά­σει, αλλά αυτά που συνέ­βη­σαν πριν ακόμη γεν­νη­θείς. Σήμερα, αν πας σε ένα κινη­μα­το­γράφο, θα πρέπει να μπεις μέσα μια συγκε­κρι­μένη ώρα, όταν αρχίζει η ταινία, και όταν η προβολή ξεκινά, είναι σαν κάποιος να σε παίρνει από το χέρι και να σου λέει τι συμ­βαί­νει. Στα χρόνια μου, μπο­ρούσε κανείς να μπει στην αίθουσα του κινη­μα­το­γρά­φου οποια­δή­ποτε στιγμή, θέλω να πω στο μέσο της προ­βο­λής. Έμπαινε τη στιγμή που συνέ­βαι­ναν ορι­σμένα πράγ­ματα και προ­σπα­θούσε να κατα­λά­βει τι είχε προη­γη­θεί. Αργό­τερα, όταν η ταινία ξανάρ­χιζε, μπο­ρούσε να δια­πι­στώ­σει αν είχε κατα­λά­βει σωστά την υπόθεση, εκτός του ότι, αν η ταινία είχε ενδια­φέ­ρον, μπο­ρούσε να μείνει και να την ξαναδεί. Λοιπόν, η ζωή είναι σαν μια ταινία της δικής μου εποχής. Όλοι ερχό­μα­στε στη ζωή όταν πολλά πράγ­ματα έχουν ήδη συμβεί πριν εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες χρόνια, και είναι σημα­ντικό να μάθουμε τι έχει συμβεί πριν εμείς γεν­νη­θούμε. Αυτό είναι ανα­γκαίο, για να κατα­νο­ή­σουμε καλύ­τερα γιατί σήμερα συμ­βαί­νουν πολλά νέα πράγ­ματα…»