Γερμανικός Τύπος: Ο Πομπέο στηρίζει την Ελλάδα

«Όλοι ενα­ντίον ενός: Γιατί η Τουρκία υπο­χώ­ρησε στη διαμάχη για τo φυσικό αέριο με την Ελλάδα» είναι ο τίτλος ανά­λυ­σης στο Fοcus, την οποία υπο­γρά­φει ο Ρόναλντ Μαϊ­νάρ­ντους, διευ­θυ­ντής του παραρ­τή­μα­τος του Ιδρύ­μα­τος Φρί­ντριχ Νάουμαν των Φιλε­λευ­θέ­ρων στην Κων­στα­ντι­νού­πολη: «Eίναι μια νίκη της διπλω­μα­τίας: Οι δια­ξι­φι­σμοί στο νοτιο­α­να­το­λικό άκρο των αντι­μα­χό­με­νων νατοϊ­κών εταίρων προ­κά­λε­σαν υψηλή ένταση επί μήνες. Τώρα Τουρκία και Ελλάδα θέλουν να δώσουν μια ευκαι­ρία στην πολι­τική. Οι δια­πραγ­μα­τευ­τές και από τις δύο πλευρές θέλουν να συνα­ντη­θούν στην Κων­στα­ντι­νού­πολη για διε­ρευ­νη­τι­κές επαφές. Είναι ένα σημα­ντικό πρώτο βήμα προς τη χαλά­ρωση. Αλλά όχι κάτι παρα­πάνω. Έχουν ξανα­γί­νει επα­νει­λημ­μέ­νως διμε­ρείς δια­βου­λεύ­σεις μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας. Ειδικοί λένε ότι θα είναι ο 61ος γύρος συνο­μι­λιών (…)».

Στη συνέ­χεια ο Ρ. Μαϊ­νάρ­ντους παρα­τη­ρεί: «Το ότι Ελλάδα και Τουρκία προ­σέρ­χο­νται ξανά σε διάλογο, οφεί­λε­ται σε μεγάλο βαθμό στην καγκε­λά­ριο Μέρκελ. Η Άγκελα Μέρκελ ανέ­δειξε τη δια­με­σο­λά­βηση μεταξύ Μητσο­τάκη και Ερντο­γάν σε υπόθεση ηγετών (…) Η χρονική συγκυ­ρία της επι­τυ­χίας δεν είναι τυχαία. Συν­δέ­ε­ται με την έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Το θέμα της Τουρ­κίας θα βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο της ημε­ρή­σιας διά­τα­ξης». Η ευρω­παϊκή διπλω­μα­τία, ανα­φέ­ρει η ανάλυση, υπό τον επι­κε­φα­λής της Ζοζέπ Μπορέλ υπο­γράμ­μισε για ακόμη μια φορά «την πλήρη αλλη­λεγ­γύη σε Ελλάδα και Κύπρο», ενώ στα τέλη Αυγού­στου έθεσε «τελε­σί­γραφο» για τις έρευνες για φυσικό αέριο και απεί­λησε την Άγκυρα με κυρώ­σεις. Όπως σημειώ­νει η ανάλυση: «Όλα αυτά είχαν απο­τέ­λε­σμα. Η Άγκυρα ανα­κοί­νωσε την από­συρση του Oruc Reis από τις θαλάσ­σιες περιο­χές κοντά στα ελλη­νικά νησιά. Το απο­φα­σι­στικό πρώτο βήμα προς την απο­κλι­μά­κωση έγινε. Ταυ­τό­χρονα, το συμ­βι­βα­στικό λεξι­λό­γιο αντι­κα­τέ­στησε τη στρα­τιω­τική ρητο­ρική».

Οι ΗΠΑ επι­στρέ­φουν διπλω­μα­τικά στην Αν. Μεσό­γειο

«Υπάρ­χουν περισ­σό­τε­ρες από μία εξη­γή­σεις για την αλλαγή στάσης της τουρ­κι­κής κυβέρ­νη­σης. Η εκτε­τα­μένη διπλω­μα­τική απο­μό­νωση της Τουρ­κίας είναι μία από αυτές (…) Σπάνια η Άγκυρα ήταν ήταν τόσο μόνη πολι­τικά όσο σε αυτό το ζήτημα. Oι οικο­νο­μι­κοί παρά­γο­ντες παίζουν επίσης ρόλο (…) Άλλος απο­φα­σι­στι­κός παρά­γο­ντας είναι η πίεση των ΗΠΑ, όπως ανα­φέ­ρει ο ειδικός Αμπερίν Ζαμάν στο ειδη­σε­ο­γρα­φικό δίκτυο Al Monitor», σημειώ­νει η ανάλυση και συνε­χί­ζει: «Η Ουά­σιγ­κτον εμφα­νί­στηκε συγκρα­τη­μένη στην Αν.  Μεσό­γειο -τουλάχιστον δημόσια- αφή­νο­ντας το πολι­τικό πεδίο σε άλλους, κυρίως στην καγκε­λά­ριο Μέρκελ. Στο απόγειο της ελλη­νο­τουρ­κι­κής κρίσης, οι ΗΠΑ επι­στρέ­φουν με διπλω­μα­τι­κές τυμπα­νο­κρου­σίες (…) Στην Κύπρο ο Μάικ Πομπέο εξέ­φρασε την ανη­συ­χία του για την τουρ­κική προ­σέγ­γιση στη διαμάχη για το φυσικό αέριο και πήρε κατα­φα­νώς θέση υπέρ της Ελλάδας. Η Ουά­σιγ­κτον είχε προη­γου­μέ­νως άρει το εμπάρ­γκο όπλων, το οποίο ίσχυε εδώ και χρόνια κατά της Κύπρου. Η νέα συμ­μα­χία των ΗΠΑ με Αθήνα και Λευ­κω­σία συνο­δεύ­ε­ται από ανα­φο­ρές στον τουρ­κικό τύπο ότι η Ουά­σιγ­κτον εξε­τά­ζει το ενδε­χό­μενο διά­λυ­σης της αερο­πο­ρι­κής της βάσης στο Iντσιρλίκ και τη μετε­γκα­τά­σταση των μονάδων που βρί­σκο­νται εκεί σε Ελλάδα και Κύπρο».

Τέλος, η ανάλυση υπο­γραμ­μί­ζει ότι «οι εξω­τε­ρι­κοί παρά­γο­ντες θα συνε­χί­σουν να δια­δρα­μα­τί­ζουν σημα­ντικό ρόλο στα ελλη­νο­τουρ­κικά», εννο­ώ­ντας το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και τη Γερ­μα­νία. Ως προς την Σύνοδο Κορυφής ανα­φέ­ρει κλεί­νο­ντας: «Οι αρχηγοί κρατών και κυβερ­νή­σεων θα πρέπει με μεγάλη επι­δε­ξιό­τητα να υπε­ρα­σπι­στούν αφενός τα συμ­φέ­ρο­ντα των κρατών-μελών Ελλάδας και Κύπρου και ταυ­τό­χρονα να μην απο­ξε­νώ­σουν την Τουρκία. Επειδή ένα είναι επίσης σαφές: χωρίς τη συνερ­γα­σία της Τουρ­κίας, η μακρο­πρό­θε­σμη απο­κλι­μά­κωση στην περιοχή είναι αδια­νό­ητη».

SZ: Θα απο­σύ­ρει η Κύπρος το βέτο στη Σύνοδο Κορυφής;

Στην κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής ανα­φέ­ρε­ται και ρεπορ­τάζ της Süddeutsche Zeitung εστιά­ζο­ντας στο διπλω­μα­τικό παρα­σκή­νιο: «Η ατζέντα κυριαρ­χεί­ται από εκρη­κτικά θέματα: ο Μισέλ θέλει να συζη­τη­θούν ενδε­χο­μέ­νως απα­ραί­τη­τες αλλαγές στις σχέσεις με την Κίνα και την Τουρκία. Θα συζη­τη­θεί επίσης η εκλο­γική νοθεία στη Λευ­κο­ρω­σία. Ωστόσο το βασικό πρό­βλημα παρα­μέ­νει: Πώς θα πεισθεί η Κύπρος να απο­σύ­ρει το βέτο της; Η Κύπρος εμπο­δί­ζει εδώ και ένα μήνα τις κυρώ­σεις σε 40 συνερ­γούς του Αλε­ξά­ντερ Λου­κα­σένκο, επειδή συνδέει το θέμα με την επιβολή νέων κυρώ­σεων στην Τουρκία». Όπως παρα­τη­ρεί το ρεπορ­τάζ «οι διπλω­μά­τες δια­μαρ­τύ­ρο­νται “για αυτή την ομηρία”, η οποία κοστί­ζει την αξιο­πι­στία της ΕΕ, ειδικά στην ανα­το­λική Ευρώπη, ωστόσο κανείς δεν τολμά να προ­βλέ­ψει ότι θα σημειω­θεί επι­τυ­χία στο δείπνο της Πέμπτης. Η θέση της Κύπρου περι­γρά­φε­ται “σκληρή”, παρά το ταξίδι του Σαρλ Μισέλ στην περιοχή και τις συνο­μι­λίες Μέρκελ-Αναστασιάδη (…) Πολλά θα εξαρ­τη­θούν από τον τόνο της συζή­τη­σης, η οποία πρέπει να διε­ξα­χθεί “ανοιχτά και χωρίς ταμπού”, ανα­φέ­ρει διπλω­μά­της: ​​η Κύπρος θα πρέπει έπειτα να νιώθει εμπι­στο­σύνη ότι μπορεί να βασι­στεί σε όλους τους εταί­ρους σε περί­πτωση έκτα­κτης ανάγκης».

Το ρεπορ­τάζ παρα­τη­ρεί: «Ωστόσο, στις Βρυ­ξέλ­λες και στο Βερο­λίνο θεωρούν επίσης ότι τα βήματα απο­κλι­μά­κω­σης στην ανα­το­λική Μεσό­γειο, στα οποία συμ­φώ­νησε πρό­σφατα ο Ερντο­γάν, θα αντι­στρέ­φο­νταν αμέσως εάν η ΕΕ επέβαλε περαι­τέρω κυρώ­σεις (…) Οι διπλω­μά­τες εξηγούν ότι ένας συμ­βι­βα­σμός είναι πολύ δύσκο­λος διότι η Κύπρος είναι μια ”single issue country”. H διχο­τό­μηση του νησιού και οι σχέσεις με την Τουρκία είναι τα μόνα που μετράνε: Σχεδόν με όλες τις χώρες μπορείς να κατα­λή­ξεις σε συμ­φω­νία, κάνο­ντας παρα­χω­ρή­σεις κάπου αλλού. Αυτό δεν λει­τουρ­γεί στην περί­πτωση της Κύπρου».

Σύμφωνα με την SZ και «το άλλο ζήτημα, με το οποίο συν­δέ­ε­ται συχνά η Κύπρος είναι δυσά­ρε­στο για την ΕΕ. Πρό­κει­ται για την περί­φημη  „χρυσή βίζα“, δηλαδή το γεγονός ότι περίπου 2,15 εκατομ. ευρώ αρκούν για να αγο­ρά­σει κανείς ιθα­γέ­νεια κράτους-μέλους της ΕΕ. Η Ούρ­σουλα φον ντερ Λάιεν περιέ­γραψε πρό­σφατα την πρα­κτική ως απειλή για το κράτος δικαίου στην ΕΕ. Αλλά οι Βρυ­ξέλ­λες δεν μπορούν εύκολα να στα­μα­τή­σουν το εμπόριο με τις „χρυσές βίζες“: η απόφαση για το ποιος θα γίνει πολίτης ενα­πό­κει­ται σε κάθε κράτος μέλος».

Κλεί­νο­ντας η SZ παρα­τη­ρεί: «Από την πλευρά της κυπρια­κής κυβέρ­νη­σης, υπάρ­χουν καλοί λόγοι για να επι­μεί­νει σε μια σκληρή γραμμή απέ­να­ντι την ΕΕ στη σύγκρουση με την Τουρκία. Η ελπίδα για Επα­νέ­νωση, για την οποία και οι δύο πλευρές(σσ: ελλη­νο­κυ­πριακή και τουρ­κο­κυ­πριακή) ήταν αρκετά ανοι­χτές στο παρελ­θόν, έχει ξεθω­ριά­σει».