Κρις Αλαχούζος: Ο μετανάστης από την Κάλυμνο που έγινε ο πρώτος Ελληνας δήμαρχος της Αμερικής μιλά στην “δ”

Συ­νέ­ντευ­ξη

στη Μαίρη Φώτη

Ο πρώ­τος Ελ­λη­νας δή­μαρ­χος, πρώ­της γε­νιάς, της Αμε­ρι­κής είναι Κα­λυ­μνια­κής κα­τα­γω­γής. Πρό­κει­ται για τον Chris Alahouzos (Χρυ­σό­στο­μος Αλα­χού­ζος) ο οποί­ος εξε­λέ­γη δή­μαρ­χος το 2016 στο «ελ­λη­νι­κό χωριό» της Αμε­ρι­κής, το Tarpon Springs.

Συ­να­ντή­σα­με τον κ. Chris Alahouzos στην Χάλκη, την οποία επι­σκέ­φθη­κε έπει­τα από πρό­σκλη­ση του δη­μάρ­χου του νη­σιού κ. Μ. Πα­τρού, πριν με­τα­βεί στην ιδιαί­τε­ρη πα­τρί­δα του, την Κά­λυ­μνο, από την οποία «δεν έφυγε ποτέ», όπως λέει.

Στην συ­νέ­ντευ­ξή του σή­με­ρα στην «δη­μο­κρα­τι­κή», ανα­φέ­ρε­ται στις συν­θή­κες που ανά­γκα­σαν την οι­κο­γέ­νειά του να εγκα­τα­λεί­ψει την Ελ­λά­δα, για το πώς μετά από μια πολύ επι­τυ­χη­μέ­νη επαγ­γελ­μα­τι­κή κα­ριέ­ρα ασχο­λή­θη­κε με την πο­λι­τι­κή αλλά και πώς νιώ­θει για την νέα γενιά με­τα­να­στών που ανα­ζη­τά κα­λύ­τε­ρη τύχη στο εξω­τε­ρι­κό.

Συ­γκρα­τεί με δυ­σκο­λία τα δά­κρυα όταν μιλά για την ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση της Ελ­λά­δας και ση­μειώ­νει πως «δεν της αξί­ζει αυτό που περνά», χρη­σι­μο­ποιεί σκλη­ρή γλώσ­σα για τους Ελ­λη­νες πο­λι­τι­κούς και πε­ρι­μέ­νει κά­ποιος από αυ­τούς να ανα­λά­βει το «πο­λι­τι­κό κό­στος» για να βγά­λει την χώρα από το αδιέ­ξο­δο.

• Πώς βρε­θή­κα­τε στην Αμε­ρι­κή;

Το 1966 πή­γα­με ως με­τα­νά­στες στην Αμε­ρι­κή, ο πα­τέ­ρας μου εγώ και ο αδελ­φός μου. 0 πα­τέ­ρας μου πήγε ως σφουγ­γα­ράς κι εμείς έπρε­πε να ακο­λου­θή­σου­με λόγω της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης που υπήρ­χε τότε στην Ελ­λά­δα. Και εκεί μεί­να­με… Η υπό­σχε­ση που μου είχε δώσει τότε ο πα­τέ­ρας μου είναι ότι θα πάμε για με­ρι­κά χρό­νια, θα δου­λέ­ψου­με και θα επι­στρέ­ψου­με. Μέσα μου ήξερα ότι αυτό δεν θα γι­νό­ταν. Πού θα πή­γαι­νε ένα παιδί 13 ετών να δου­λέ­ψει για να μα­ζέ­ψει λεφτά και να ξε­χρε­ώ­σου­με για να μπο­ρέ­σου­με να γυ­ρί­σου­με πίσω;

• Μέχρι τα 13 σας χρό­νια ζού­σα­τε στην Κά­λυ­μνο;

Ναι. Στην Αμε­ρι­κή, συ­νέ­χι­σα το σχο­λείο και πα­ράλ­λη­λα δού­λευα τα βρά­δια, 40 ώρες την εβδο­μά­δα, σε ένα εστια­τό­ριο, όπου όλοι μέσα ήταν Χαλ­κί­τες.

• Θέ­λα­τε να επι­στρέ­ψε­τε στην Ελ­λά­δα;

Πάντα ήθελα να γυ­ρί­σω, διότι δεν ήταν δική μου θέ­λη­ση να φύγω. Ποτέ δεν ήθελα να φύγω από την Ελ­λά­δα. Αλλά… μα­θαί­νεις να ζεις όπου κι αν είσαι. Η ζωή συνεxίστη­κε, τε­λεί­ω­σα το Γυ­μνά­σιο και μετά το Λύ­κειο. Παρ’όλο που ήμουν καλός μα­θη­τής, τότε δι­δό­ταν μια υπο­τρο­φία μόνο σε έναν μα­θη­τή για όλο το Λύ­κειο. Όπως κα­τα­λα­βαί­νε­τε δεν θα έδι­δαν την υπο­τρο­φία σε έναν με­τα­νά­στη… Ηξερα ότι τα οι­κο­νο­μι­κά της οι­κο­γέ­νειας δεν ήταν αρ­κε­τά για να πάω στο Πα­νε­πι­στή­μιο και τότε απο­φά­σι­σα να εντα­χθώ στο στρα­τό. Υπη­ρέ­τη­σα στους πε­ζο­ναύ­τες (U.S. Marines) και τε­λειώ­νο­ντας την θη­τεία μου είχα την δυ­να­τό­τη­τα να σπου­δά­σω, διότι το αμε­ρι­κα­νι­κό κρά­τος κα­λύ­πτει τα έξοδα στους στρα­τιώ­τες που θέ­λουν να φοι­τή­σουν στο Πα­νε­πι­στή­μιο, αρκεί να έχουν κα­λούς βαθ­μούς.

• Οπότε μετά πή­γα­τε στο Πα­νε­πι­στή­μιο;

Ναι. Ξε­κί­νη­σα να δου­λεύω σε μια με­γά­λη εται­ρεία και πα­ράλ­λη­λα με την πο­ρεία των σπου­δών μου και ανα­λό­γως με τα πτυ­χία μου στην διάρ­κεια των ετών, έπαιρ­να προ­α­γω­γές. Εφτα­σα λοι­πόν, στο ανώ­τε­ρο επί­πε­δο της εται­ρεί­ας, δεν υπήρ­χε με­γα­λύ­τε­ρη θέση να προ­α­χθώ.

• Με μία τόσο επι­τυ­χη­μέ­νη επαγ­γελ­μα­τι­κή πο­ρεία, πώς προ­έ­κυ­ψε η ενα­σχό­λη­ση με τα κοινά;

Πριν από πε­ρί­που 20 χρό­νια, ο πα­τέ­ρας μου ήταν ο πρό­ε­δρος των Κα­λυ­μνί­ων στην Αμε­ρι­κή. Ηταν ένας άν­θρω­πος που δεν είχε τε­λειώ­σει ούτε το δη­μο­τι­κό σχο­λείο, ήταν σφουγ­γα­ράς. Εκανε με­γά­λες προ­σπά­θειες να κρα­τή­σει ενω­μέ­νη την κα­λυ­μνια­κή κοι­νό­τη­τα. Πολ­λές φορές, όταν μετά το γρα­φείο επι­σκε­πτό­μουν τους γο­νείς μου, μου ζη­τού­σε την άποψή μου για διά­φο­ρα θέ­μα­τα της κα­λυ­μνια­κής κοι­νό­τη­τας και ταυ­τό­χρο­να τον βοη­θού­σα με τα θέ­μα­τα της γρα­φειο­κρα­τί­ας. Μια μέρα μου λέει «τώρα που εσύ φτιά­χτη­κες πρέ­πει να βοη­θή­σεις τους Κα­λύ­μνιους, πρέ­πει να κά­νου­με κάτι, να έχου­με μια βάση». Είναι δύ­σκο­λο να πεις «όχι» στον πα­τέ­ρα σου. Του είπα, λοι­πόν, ότι θα προ­σπα­θή­σω αλλά μόλις ολο­κλη­ρώ­σω αυτό που έπρε­πε να κάνω, θα απο­χω­ρή­σω. Και συμ­φώ­νη­σε. Τότε, αγο­ρά­σα­με το «Κα­λυ­μνια­κό Σπίτι», το οποίο όχι μόνο ξε­χρέ­ω­σα αλλά έμει­ναν και 28.000 δο­λά­ρια από­θε­μα στο τα­μείο. Μετά είπα στον πα­τέ­ρα μου, «ok τώρα έγι­ναν αυτό που θέ­λα­με, οι Κα­λύ­μνιοι απέ­κτη­σαν στέγη. Η απο­στο­λή μου έχει τε­λειώ­σει». Όμως, τότε πολ­λοί πα­τριώ­τες, με προ­σέγ­γι­σαν και μου ζή­τη­σαν να θέσω υπο­ψη­φιό­τη­τα για δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος. Εγώ, για να είμαι ει­λι­κρι­νής, δεν είχα τέ­τοιο σκοπό διότι ακόμα η επαγ­γελ­μα­τι­κή μου πο­ρεία ήταν σε άνοδο. Οι άν­θρω­ποι αυτοί όμως επέ­με­ναν και μου είπαν ότι θα μπο­ρού­σα να κα­τα­φέ­ρω και τα δύο πα­ράλ­λη­λα, επι­ση­μαί­νο­ντάς μου μά­λι­στα ότι «το χρω­στάω στο Τάρ­πον Σπριγκς», με έφε­ραν στο φι­λό­τι­μο… Κάπως έτσι έθεσα υπο­ψη­φιό­τη­τα για δη­μο­τι­κός σύμ­βου­λος, έτρε­ξα μόνος μου διότι εκεί οι δη­μο­τι­κοί σύμ­βου­λοι είναι ανε­ξάρ­τη­τοι, δεν είναι όπως εδώ που είναι ομάδα. Εθεσα λοι­πόν υπο­ψη­φιό­τη­τα και κέρ­δι­σα. Υπη­ρέ­τη­σα για τρία χρό­νια, έθεσα ξανά υπο­ψη­φιό­τη­τα εξε­λέ­γην με πο­σο­στό 72% και διε­τέ­λε­σα αντι­δή­μαρ­χος. Τότε λοι­πόν, επει­δή ήθελα να βοη­θή­σω την πόλη μου, ανα­κοί­νω­σα ότι την επό­με­νη φορά θα έθετα υπο­ψη­φιό­τη­τα για δή­μαρ­χος. Κι αυτό έγινε.

• Είστε ο πρώ­τος Ελ­λη­νας δή­μαρ­χος, πρώ­της γε­νιάς, σε όλη την Αμε­ρι­κή. Είναι μια με­γά­λη κα­τά­κτη­ση, για ένα παιδί που έφυγε από την Κά­λυ­μνο 13 ετών, διότι ο σφουγ­γα­ράς πα­τέ­ρας του έπρε­πε να πάει να δου­λέ­ψει για να ζήσει την οι­κο­γέ­νειά του.

Εγώ πι­στεύω ότι κά­ποιος έπρε­πε απλώς να κάνει αυτή την ερ­γα­σία και ήμουν εγώ ο κα­τάλ­λη­λος για να την φέρει εις πέρας.

• Πόσοι Ελ­λη­νες ζουν στο Τάρ­πον Σπρινγκς;

Το πο­σο­στό των Ελ­λή­νων εκεί είναι το 11,8% του πλη­θυ­σμού. Στο Τάρ­πονγκ Σπρινγκς ζουν 24.795 άν­θρω­ποι.

• Δω­δε­κα­νη­σια­κής κα­τα­γω­γής οι πε­ρισ­σό­τε­ροι;

Ναι, είναι Κα­λύ­μνιοι, Χαλ­κί­τες και Συ­μια­κοί οι πε­ρισ­σό­τε­ροι. Τώρα με πας σε ένα πολύ ση­μα­ντι­κό θέμα. Τον ελ­λη­νι­κό χα­ρα­κτή­ρα του Τάρ­πον Σπρινγκς, την δια­τή­ρη­ση των ηθών και εθί­μων μας, τον χρω­στά­με στους Ελ­λη­νες που έφτα­σαν εκεί από τα τρία αυτά νησιά. Εφε­ραν την σπογ­γα­λιεία, την οι­κο­γέ­νεια, την θρη­σκεία… Η θρη­σκεία παί­ζει ση­μα­ντι­κό ρόλο στη ζωή μας. Με υπε­ρη­φά­νεια θέλω αν πω ότι έχου­με μια από τις πιο όμορ­φες εκ­κλη­σί­ες της Αμε­ρι­κής. Είναι ο Αγιος Νι­κό­λα­ος και δεν είναι τυ­χαίο, αφού πρό­κει­ται για την προ­στά­τη των ναυ­τι­κών. Η εκ­κλη­σία χτί­στη­κε από τους σφουγ­γα­ρά­δες, που πάντα την τε­λευ­ταία «ψαριά» την διέ­θε­ταν για τον Αγιο Νι­κό­λαο, για να χτι­στεί η εκ­κλη­σία αλλά και για να δια­τη­ρη­θεί. Εβγα­ζαν τα σφουγ­γά­ρια σε πλει­στη­ρια­σμό και τα χρή­μα­τα τα έδι­ναν για την κα­τα­σκευή του ναού. Θυ­μά­μαι τον πα­τέ­ρα μου, πάντα να κρατά την τε­λευ­ταία ψαριά για την εκ­κλη­σία. Ηταν “τα σφουγ­γά­ρια του Αη Νι­κό­λα”. Και οι τρεις κοι­νό­τη­τες, των Κα­λυ­μνί­ων, των Χαλ­κι­τών και των Συ­μια­κών είναι πολύ θρη­σκευό­με­νοι άν­θρω­ποι. Η εκ­κλη­σία ήταν και είναι ο συν­δε­τι­κός κρί­κος, μας κρατά ενω­μέ­νους αλλά και βοηθά τα παι­διά να συ­νε­χί­σουν τα ήθη και τα έθιμα της Ελ­λά­δας.

• Ερ­χο­νται με­τα­νά­στες σή­με­ρα στο Τάρ­πον Σπρινγκς από τα νησιά μας;

Σή­με­ρα έρ­χο­νται πτυ­χιού­χοι με­τα­νά­στες. Πριν με­ρι­κούς μήνες, ήρθε ένας για­τρός από την Ρόδο.

• Σας στε­νο­χω­ρεί που βλέ­πε­τε μια νέα γενιά με­τα­να­στών να έρ­χε­ται στην Αμε­ρι­κή;

Ναι. Δεν μου αρέ­σει κα­θό­λου αυτό που βλέπω. Αλλά μην με πα­ρε­ξη­γή­σε­τε, τους θέ­λου­με τους αν­θρώ­πους αυ­τούς και τους βοη­θά­με με κάθε τρόπο να κά­νουν το κα­λύ­τε­ρο ξε­κί­νη­μα. Όμως στε­νο­χω­ριέ­μαι γιατί η Ελ­λά­δα χάνει τα κα­λύ­τε­ρα μυαλά της.

• Εσείς έχετε ακόμα στο μυαλό σας να γυ­ρί­σε­τε στην Ελ­λά­δα, όπως τότε που ήσα­σταν παιδί;

Όχι. Επει­δή είμαι ρε­α­λι­στής, δεν βλέπω τον τρόπο να γυ­ρί­σω πίσω. Αυτό όμως δεν ση­μαί­νει ότι έφυγα ποτέ…

• Τα προ­βλή­μα­τα που βιώ­νει η σή­με­ρα η Ελ­λά­δα, πώς τα βλέ­πε­τε οι Ελ­λη­νες του εξω­τε­ρι­κού;

Την Ελ­λά­δα την σέ­βο­νται όλοι οι Αμε­ρι­κά­νοι διότι είναι εκεί­νη που έδωσε τα πρώτα φώτα στην Οι­κου­μέ­νη. Ο,τι δι­δά­σκε­ται σή­με­ρα στα Πα­νε­πι­στή­μια γεν­νή­θη­κε στην Ελ­λά­δα και πάντα ήμουν πε­ρή­φα­νος γι αυτό. Οι Αμε­ρι­κά­νοι, την σέ­βο­νται αλλά δεν την αγα­πούν, διότι δεν είναι η πα­τρί­δα τους. Οι Ελ­λη­νες όμως της Αμε­ρι­κής και την σέ­βο­νται και την αγα­πούν, αλλά είναι πολύ θυ­μω­μέ­νοι. Είναι θυ­μω­μέ­νοι που ήρθε η Ελ­λά­δα στην ση­με­ρι­νή κα­τά­στα­ση. Αφη­σαν την Ελ­λά­δα, που είναι ένα δια­μά­ντι για όλο τον κόσμο, να χρε­ω­κο­πή­σει. Δεν μου αρέ­σει ούτε εμένα ούτε στους άλ­λους Ελ­λη­νες του εξω­τε­ρι­κού να ακού­νε αρ­νη­τι­κά πράγ­μα­τα για την χώρα μας, διότι δεν αξί­ζει αυτό στην Ελ­λά­δα. Στην Ελ­λά­δα έτυχε να μην έχει κα­λούς αρ­χη­γούς.

• Είναι θέμα τύχης λέτε;

Ηθελα να το πω κομψά, απαλά…

• Ως Ελ­λη­νας πο­λι­τι­κός στο εξω­τε­ρι­κό, εσείς τους δι­κούς μας πο­λι­τι­κούς πώς τους βλέ­πε­τε;

-Ως επάγ­γελ­μα. There is a difference between passion and occupation…

• Βλέ­πε­τε φως στην άκρη του τού­νελ για την Ελ­λά­δα;

Η Ελ­λά­δα αν δεν πάρει δύ­σκο­λα μέτρα, δεν βλέπω φως.

• Ακόμα πιο δύ­σκο­λα μέτρα;

Ναι. Αυτά τα μέτρα δεν είναι δύ­σκο­λα, είναι μόνο για να δια­τη­ρεί­ται. Κι όσο δια­τη­ρεί­ται είναι σαν να σκά­βει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο τον λάκκο για να μπει μέσα.

• Τι θα προ­τεί­να­τε;

Κά­ποιοι στο πα­ρελ­θόν θε­ώ­ρη­σαν ως καλή ιδέα να επεν­δύ­σει η Ελ­λά­δα μόνον στον του­ρι­σμό και ότι από εκεί θα μπο­ρού­σε να ζήσει. Είναι το χει­ρό­τε­ρο που θα μπο­ρού­σε ποτέ να κάνει η Ελ­λά­δα. Ο του­ρι­σμός είναι μια επι­κερ­δής βιο­μη­χα­νία. Βγά­ζεις γρή­γο­ρα λεφτά αλλά είναι πολύ επι­κίν­δυ­νη. Αν πα­ρα­πα­τή­σει η οι­κο­νο­μία πέ­φτει και ο του­ρι­σμός και αν πέσει ο του­ρι­σμός πέ­φτει και η οι­κο­νο­μία. Είναι συν­δε­δε­μέ­να. Χρειά­ζε­ται άλλη κα­τεύ­θυν­ση. Η Ελ­λά­δα έχει τόσα πολλά αγαθά που όμως δεν τα χρη­σι­μο­ποιεί πια. Τα χρη­σι­μο­ποιού­σε στο πα­ρελ­θόν και τα πα­ρά­τη­σε για το γρή­γο­ρο χρήμα, το οποίο μας οδή­γη­σε εδώ που εί­μα­στε σή­με­ρα.

• Οι Ελ­λη­νες της Αμε­ρι­κής, που είναι ισχυ­ροί οι­κο­νο­μι­κά και κα­τέ­χουν ση­μα­ντι­κά αξιώ­μα­τα, υπάρ­χει τρό­πος να μας στη­ρί­ξουν; Θέ­λουν μας στη­ρί­ξουν;

Οι Ελ­λη­νες του εξω­τε­ρι­κού, σε όποια γωνιά του πλα­νή­τη κι αν βρί­σκο­νται, ποτέ δεν έπα­ψαν να αγα­πούν την χώρα τους, ποτέ δεν έπα­ψαν να νιώ­θουν Ελ­λη­νες και να κά­νουν ο,τι μπο­ρούν για την πα­τρί­δα τους. Η βο­ή­θεια όμως δεν μπο­ρεί να έρθει από έξω. Η βο­ή­θεια πρέ­πει να δοθεί από μέσα, από την βάση. Η βάση είναι αυτή που πρέ­πει να αλ­λά­ξει και να ζη­τή­σει την συν­δρο­μή και την βο­ή­θεια από έξω. Δεν μπο­ρεί να βοη­θή­σει κά­ποιος σαν εμένα αν η βάση δεν αλ­λά­ξει. Το μόνο που θα κά­νου­με σε αυτή την πε­ρί­πτω­ση είναι να βά­λου­με ένα τσι­ρό­το σε μια με­γά­λη πληγή. Το αίμα όμως, θα συ­νε­χί­σει να τρέ­χει.

• Όταν λέτε η βάση τι εν­νο­εί­τε; Τον κόσμο, την πο­λι­τι­κή, τους πο­λι­τι­κούς; Τι απ’ όλα;

Λέω η βάση διότι και ο κό­σμος φταί­ει αλλά πε­ρισ­σό­τε­ρο οι πο­λι­τι­κοί που έφε­ραν τον κόσμο σε αυτή την κα­τά­στα­ση.

• Δια­κρί­νω απο­γο­ή­τευ­ση από όσα βλέ­πε­τε να συμ­βαί­νουν στην Ελ­λά­δα.

Αγα­νά­κτη­ση είναι! Δεν αξί­ζει στην Ελ­λά­δα αυτό που περ­νά­ει σή­με­ρα. Ο κό­σμος της Ελ­λά­δας είναι έξυ­πνος, ικα­νός, σπου­δα­σμέ­νος… Οποιος πάει στο εξω­τε­ρι­κό πε­τυ­χαί­νει. Λέτε να γί­νο­νται πιο έξυ­πνοι όταν πη­γαί­νουν στο εξω­τε­ρι­κό; Οχι βέ­βαια. Η Ελ­λά­δα προ­σφέ­ρει κα­λύ­τε­ρη παι­δεία απ’ότι έξω. Το πα­ρά­ξε­νο είναι ότι η Ελ­λά­δα έχει πολύ κα­λούς οι­κο­νο­μο­λό­γους αλλά δεν πράτ­τουν αυτά που σπού­δα­σαν και αυτά που δι­δά­σκουν οι ίδιοι στα πα­νε­πι­στή­μια.

• Κλεί­νο­ντας την συ­νέ­ντευ­ξη κ. Αλα­χού­ζο, στα νέα παι­διά που θέ­λουν να φύ­γουν στο εξω­τε­ρι­κό για μια κα­λύ­τε­ρη ζωή, τι έχετε να πείτε;

Ολοι θέ­λουν να δούνε το κα­λύ­τε­ρο για τον εαυτό τους, γι αυτό με πήρε κι εμένα ο πα­τέ­ρας μου και φύ­γα­με. Αλλά αν το κοι­τά­ξεις πα­τριω­τι­κά, αν το κοι­τά­ξεις ως Ελ­λη­νας, δεν θέλω να φύγει κα­νείς από την Ελ­λά­δα. Θα ήθελα να αλ­λά­ξει το σύ­στη­μα της Ελ­λά­δας, θέλω οι υπεύ­θυ­νοι να τολ­μή­σουν να κά­νουν τις αλ­λα­γές κι ας έχει αυτό πο­λι­τι­κό κό­στος. Τους αξί­ζει να ανα­λά­βουν το πο­λι­τι­κό κό­στος και να το πλη­ρώ­σουν διότι αυτοί έφε­ραν την χώρα σε αυτό το ση­μείο που είναι σή­με­ρα.