Αγνωστες λέξεις

Να «ζητήσει ένα συγνώμη ο κ. Τσίπρας» καλεί ο κ. Μητσο­ρά­κης τουι­τά­ρο­ντας. ( σ.σ. έτσι για την ιστορία: η συγ­γνώμη γρά­φε­ται με δύο «γ» και είναι γένους θηλυκού). To αυτό καλούν και από την άλλη πλευρά. Αν και στην περί­πτωση τους ισχύει το «από τότε που βγήκε η συγ­γνώμη, χάθηκε το φιλό­τιμο», ας κάνουν για αρχή, κάτι σαν αυτό που έκανε ένας υπο­δειγ­μα­τικά απαλ­λαγ­μέ­νος από την επαγ­γελ­μα­τική ασθέ­νεια της πολι­τι­κής (τον πολι­τι­κα­ντι­σμό) υπουργός- ο Γιάννης Μου­ζά­λας. Ο οποίος είχε το θάρρος να ζητήσει συγ­γνώ­μην από τον Νίκο Δένδια επειδή δια­δή­λωνε ενα­ντίον του. Βλέπεις , όταν είσαι έξω απ’ το χορό πολλά τρα­γού­δια ξέρεις. Το έπραξε δημόσια, μέσα σε ένα περι­βάλ­λον από ξερόλες και διαρ­κείς καταγ­γε­λίες, καθώς η ευθύνη βαρύνει πάντα τους «προη­γού­με­νους».  Οχι, δεν τα έκανε σωστά όλα ο κ. Μου­ζά­λας. Δεν έλυσε τα προ­βλή­ματα. Οι προ­σπά­θειές του πάντως, ανα­γνω­ρί­ζο­νται από φίλους και αντι­πά­λους και χαίρει σεβα­σμού στο εξω­τε­ρικό. Βέβαια, παίζει ρόλο πως ο  κ. Μου­ζά­λας, αν και μέλος της κυβέρ­νη­σης, δεν είναι σάρκα από τη σάρκα τους. Γι’ αυτό και εξόρ­γισε τους νεο­λαί­ους του ΣΥΡΙΖΑ.  Απο­τε­λεί μέρος ενός πολι­τι­κού πολι­τι­σμού , όπου  το ήθος,  είναι άγνωστη λέξη αρετή σπα­νιό­τατη στα κόμματα του λαϊ­κι­σμού.  Οσο για τη “Συγ­γνώμη” δεν τρέφει καμία συμπά­θεια. Ψιλά γράμ­ματα, θα μου πείτε. Εδώ  η αμε­τρο­έ­πεια έχει χτυ­πή­σει ταβάνι. Ψάχνουμε και ψηφα­λά­κια λαϊ­κί­ζο­ντας -καιρός που είναι. Είναι ώρα για συγ­γνώ­μες και μάλιστα στους αντι­πά­λους;