Τα 90 χρόνια έμπνευσης και δημιουργίας του Μίκη Θεοδωράκη γιόρτασαν 3.500 χιλιάδες θεατές

Δύο κεράκια που συμ­βο­λί­ζουν 90 χρόνια έμπνευ­σης και δημιουρ­γίας έσβησαν 3.500 χιλιά­δες θεατές, οι οποίοι βρέ­θη­καν χθες βράδυ στον Κήπο του Μεγάρου Μου­σι­κής Αθηνών για να ευχη­θούν στον Μίκη Θεο­δω­ράκη την ημέρα των γενε­θλίων του.

Ο σπου­δαίος μου­σι­κο­συν­θέ­της δεν μπόρεσε να παρευ­ρε­θεί γιατί δεν του το επέ­τρεψε η εύθραυ­στη κατά­σταση της υγείας του, αλλά σε μήνυμα του – που δια­βά­στηκε στην έναρξη της βραδιάς – μετέ­φερε τα αισθή­ματα χαράς και συγκί­νη­σης για την πραγ­μα­το­ποί­ηση της τιμη­τι­κής αυτής εκδή­λω­σης. Ωστόσο, σημεί­ωσε , «αισθά­νο­μαι πολύ άβολα που γίνο­νται αφιε­ρώ­ματα στη μουσική μου και ακού­γο­νται τα τρα­γού­δια μου σε μία εποχή που κυριαρ­χεί­ται από τον μεγάλο πόνο των γερό­ντων που λιώνουν στις ουρές για ένα πιάτο φαΐ. Είναι επόμενο να αισθά­νο­μαι ντροπή, ειδικά εγώ που ενώ κου­βα­λάω στην πλάτη μου τα ίδια χρόνια, έχω το προ­νό­μιο την ίδια στιγμή, να απο­λαμ­βάνω την μεγάλη χαρά ενός ανθρώ­που της Τέχνης, που βλέπει το έργο του να παρου­σιά­ζε­ται μπροστά στο κοινό».

«Το μόνο που με παρη­γο­ρεί», συνέ­χισε, «είναι ο συμ­βο­λι­σμός από την συνύ­παρξη μέσα στον ίδιο λαό του πόνου και της ελπίδας αλλά και της βεβαιό­τη­τας ότι κάποτε ο πόνος θα εξα­λει­φθεί, ενώ η ελπίδα θα γιγα­ντω­θεί και θα γίνει πραγ­μα­τι­κό­τητα. Γιατί η ελπίδα είναι αυτή που θριαμ­βεύει πάντοτε όταν έχει κανείς μέσα του αληθινή πίστη στον άνθρωπο και στη ζωή», κατέ­ληξε.

Οι υψηλές θερ­μο­κρα­σίες δεν απέ­τρε­ψαν το κοινό, που είχε γεμίσει τον Κήπο του Μεγάρου ήδη από τις 8 το βράδυ, μία ώρα πριν δηλαδή την προ­γραμ­μα­τι­σμένη έναρξη της συναυ­λίας. Καθι­σμέ­νοι στο γκαζόν, σε ψάθες και καρέ­κλες, οι θεατές – ανάμεσά τους και άνθρω­ποι μεγάλης ηλικίας αλλά και πολλοί ξένοι του­ρί­στες – σιγο­ψι­θύ­ρι­σαν τρα­γού­δια αγα­πη­μένα, φορ­τι­σμένα με μνήμες και συναί­σθημα από την απύθ­μενη δεξα­μενή της πολύ­τι­μης προ­σφο­ράς του συνθέτη.

Σε αυτό το ξεχω­ρι­στό μουσικό ταξίδι που διήρ­κησε σχεδόν τρεις ώρες, έργα του Μίκη Θεο­δω­ράκη ερμή­νευ­σαν η Μπέττυ Χαρ­λαύτη, και Ζαχα­ρίας Καρού­νης, με κορυ­φαία την Ελένη Βιτάλη, η οποία ευχα­ρί­στησε τον συνθέτη για «όλα αυτά που μας έδωσε και δεν μπορεί να μας τα πάρει πίσω». « Ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης είναι ένας πολύ μεγάλος άνθρω­πος, είναι ημίθεος. Είναι η Ελλάδα, είναι η Αλήθεια, είναι τα πάντα. Τον ευχα­ρι­στούμε που υπάρχει, που υπήρξε και που θα υπάρχει», είπε η ίδια.

Η βραδιά άνοιξε με το ορχη­στρικό κομμάτι από τη «Γει­το­νιά των αγγέλων» και συνε­χί­στηκε με τους τρεις ερμη­νευ­τές να τιμούν τις συν­θέ­σεις του Μ. Θεο­δω­ράκη σε στίχους Ελύτη («Μαρίνα»), Γκάτσου («Μυρτιά»), Ρίτσου («Μέρα Μαγιού»), Σεφέρη («Κράτησα τη ζωή μου») και Λει­βα­δίτη («Δρα­πε­τσώνα», «Σαβ­βα­τό­βραδο»). Στο τέλος του πρώτου μέρους ανέβηκε στη σκηνή η κόρη του, Μαρ­γα­ρίτα, η οποία μαζί με τους θεατές τρα­γού­δησε και ευχή­θηκε στον μεγάλο δημιουργό να μείνει πολλά ακόμα χρόνια στο πλευρό μας. Ευχή που συνό­δε­ψαν με το εύρημα μιας γενέ­θλιας τούρτας που είχε ετοι­μά­σει ο Στέλιος Παρ­λιά­ρος, με δύο κεράκια που σχη­μά­τι­ζαν τον αριθμό ενε­νή­ντα. Τη σκυτάλη πήρε η Αλέξια, που ερμή­νευσε δύο τρα­γού­δια του συνθέτη.

Από την βραδιά δεν θα μπο­ρού­σαν να λείπουν τα πολι­τικά τρα­γού­δια του Μίκη Θεο­δω­ράκη που καθό­ρι­σαν τη δημιουρ­γική του πορεία και τον καθιέ­ρω­σαν στη συνεί­δηση των Ελλήνων και που εξα­κο­λου­θούν να νοη­μα­το­δο­τούν πολλά για την πατρίδα μας, όπως το «Γελαστό παιδί» (στίχοι Brendan Behan, αποδ. Βασίλη Ρώτα), «Κάποτε θα’ ρθουν να σου πουν» (στ. Λ. Παπα­δό­που­λου), «Το σφαγείο» (στ. Μ.Θεο­δω­ράκη), «Είμαστε δυό» (στ. Μ.Θεο­δω­ράκη), «Ένα το χελι­δόνι» (στ. Οδ. Ελύτη), «Τη ρωμιο­σύνη μην την κλαις» (στ. Γ. Ρίτσου) και με κορύ­φωμα τον ύμνο του Οδ. Ελύτη «Της δικαιο­σύ­νης», ερμη­νευ­μένο από την Ελένη Βιτάλη, με το κοινό να τη συνο­δεύει και να χει­ρο­κροτά όρθιο.

Το φινάλε γρά­φτηκε με τη μνη­μειώδη σύνθεση του σπου­δαίου δημιουρ­γού που έφτασε τη φήμη του στα πέρατα του κόσμου, τον «Ζορμπά». Ως απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο δώρο στους θεατές η Ελένη Βιτάλη τρα­γού­δησε ξανά το «’Ασμα Ασμάτων» (στ. Ιακ. Καμπα­νέλλη) μαζί με τον Κον­στα­ντίν Μπέκερ και τη Λίνα Ορφανός να ερμη­νεύ­ουν στα γερ­μα­νικά και στα εβραϊκά αντί­στοιχα.

«Έχει μία ιστο­ρική σημασία η σημε­ρινή εκδή­λωση, μία εθνική σημασία, και είμαστε πολύ ευτυ­χι­σμέ­νοι που γιορ­τά­σαμε στον Κήπο του Μεγάρου τον Μίκη Θεο­δω­ράκη, μαζί τόσες χιλιά­δες κόσμου», δήλωσε στο ΑΠΕ ο πρό­ε­δρος του ΟΜΜΑ, Ιωάννης Μάνος. Στη συναυλία- αφιέ­ρωμα έδωσαν το «παρών» και οι βου­λευ­τές του ΣΥΡΙΖΑ, Πανα­γιώ­της Λαφα­ζά­νης και Δημή­τρης Στρα­τού­λης.