Ωνάσεια σχολεία είναι καλά ή κακά; – Φόβους για ανισότητες εκφράζουν γονείς και εκπαιδευτικοί

Μακρά συζή­τηση έγινε χτες στο Δημο­τικό Συμ­βού­λιο Ρόδου για τα Ωνάσεια Σχολεία.

165 γονείς υπέ­γρα­ψαν ότι δεν επι­θυ­μούν τα Ωνάσεια στη Ρόδο, ενώ 220 μαθητές επι­θυ­μούν να φοι­τή­σουν σε αυτά και έχουν ήδη επι­λέ­ξει να δώσουν εξε­τά­σεις.

Γράφει ο Χ Μυστι­λιά­δης

Τελικά το δημο­τικό συμ­βού­λιο δεν απο­φά­σισε για την υιο­θέ­τηση του ψηφί­σμα­τος της Ένωσης Συλ­λό­γων Γονέων και Κηδε­μό­νων.

Η χθεσινή συζή­τηση στον Δήμο Ρόδου δεν ήταν απλώς μια ακόμη αντι­πα­ρά­θεση. Ήταν η σύγκρουση δύο πραγ­μα­τι­κών αγωνιών: του φόβου για ένα σχολείο δύο ταχυ­τή­των και της ανάγκης να πάψει το δημόσιο σχολείο να μένει στάσιμο.

Κανείς δεν μπορεί να αγνο­ή­σει τις ανη­συ­χίες για εξε­τά­σεις, φρο­ντι­στή­ρια και πιθανές πιέσεις στα υπό­λοιπα σχολεία. Όπως κανείς δεν μπορεί να παρα­βλέ­ψει ότι υπάρ­χουν οικο­γέ­νειες και μαθητές που ανα­ζη­τούν περισ­σό­τε­ρες ευκαι­ρίες και καλύ­τε­ρες συν­θή­κες μάθησης.

Το δίλημμα, όμως, είναι σε μεγάλο βαθμό παρα­πλα­νη­τικό.

Και ο ζήτημα δεν είναι αν τα Ωνάσεια σχολεία είναι ευκαι­ρία ή απειλή.

👉Είναι αν η Ρόδος είναι έτοιμη να τα εντάξει χωρίς να δημιουρ­γή­σει νέες ανι­σό­τη­τες.

Γιατί σε ένα εκπαι­δευ­τικό σύστημα που ήδη πιέ­ζε­ται, κάθε «νησίδα αρι­στείας» κιν­δυ­νεύει να λει­τουρ­γή­σει ως νησίδα απο­μό­νω­σης.

👉Η συζή­τηση, λοιπόν, δεν πρέπει να εξα­ντλεί­ται στο «ναι» ή «όχι» στα Ωνάσεια.

Πρέπει να μετα­το­πι­στεί στο «πώς»: με εγγυ­ή­σεις για όλους τους μαθητές, με ενί­σχυση των υπό­λοι­πων σχο­λείων και με σαφή όρια που θα δια­σφα­λί­ζουν τον δημόσιο και δωρεάν χαρα­κτήρα της εκπαί­δευ­σης.

Γιατί η πρόοδος χωρίς όρους μπορεί εύκολα να γίνει δια­χω­ρι­σμός. Και αυτό είναι ένα ρίσκο που καμία τοπική κοι­νω­νία δεν μπορεί να αγνο­ή­σει.

👉Η γνώμη του enlefko:

Η Ρόδος δεν έχει την πολυ­τέ­λεια να διχα­στεί ανάμεσα σε “υπέρ” και “κατά”. Το πραγ­μα­τικό στοί­χημα δεν είναι αν θα δημιουρ­γη­θούν Ωνάσεια σχολεία στη Ρόδο, αλλά αν θα δια­σφα­λι­στεί ότι κανένα παιδί δεν θα μείνει πίσω. Γιατί η αρι­στεία χωρίς ισότητα δεν είναι πρόοδος — είναι δια­χω­ρι­σμός.