Ο Άρειος Πάγος έκλεισε οριστικά τον κύκλο της αναίρεσης για την υπόθεση ομηρίας και άγριας κακοποίησης στη Ρόδο

• Με την απόφαση 126/29.1.2026 του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος απορ­ρί­φθηκε η αίτηση αναί­ρε­σης των δύο Ιταλών υπηκόων ηλικίας 49 και 38 ετών, κατα­δι­κα­σθέ­ντων σε υπόθεση που ξεκί­νησε το καλο­καίρι του 2016 και κρίθηκε σε 1ο βαθμό το 2019 και σε 2ο βαθμό στις 3.6.2024

Η απόφαση 126/29.1.2026 του Ε’ Ποι­νι­κού Τμή­μα­τος του Αρείου Πάγου, με την οποία απορ­ρί­φθηκε η αίτηση αναί­ρε­σης, έρχεται να σφρα­γί­σει μια δικο­γρα­φία με έντονο κοι­νω­νικό απο­τύ­πωμα, που για χρόνια παρέ­μενε σημείο ανα­φο­ράς στη Ρόδο.

Στην καρδιά της υπό­θε­σης βρί­σκο­νται δύο Ιταλοί υπήκοοι, σήμερα ηλικίας 49 και 38 ετών, οι οποίοι είχαν κατα­δι­κα­στεί με την υπ’ αριθμ. 39/2024 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου, για πράξεις που απο­δό­θη­καν σε βάρος υπηκόου αλβα­νι­κής κατα­γω­γής και περι­γρά­φη­καν ως οργα­νω­μένη αρπαγή, κακο­ποί­ηση και πολύωρη κατα­κρά­τηση.

Η εξέλιξη στον Άρειο Πάγο αφορά στην τελευ­ταία θεσμική γραμμή ελέγχου που προ­βλέ­πε­ται από τον νόμο, εκεί όπου η συζή­τηση μετα­κι­νεί­ται από τα γεγο­νότα στην ορθό­τητα της νομικής κρίσης. Με την απόρ­ριψη της αναί­ρε­σης, η δικα­στική δια­δρομή που ξεκί­νησε από το 2016 και πέρασε από 2 βαθμούς δικαιο­δο­σίας παρα­μέ­νει, επί της ουσίας, ως έχει.

Η αρχή: το τηλε­φώ­νημα, η πρό­σκληση και η μετα­φορά στο κατά­στημα

Σύμφωνα με τα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά όπως απο­τυ­πώ­θη­καν στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια απόφαση, η αφε­τη­ρία τοπο­θε­τεί­ται το από­γευμα της 24.7.2016. Ο 49χρονος Ιταλός υπήκοος φέρεται να επι­κοι­νώ­νησε τηλε­φω­νικά με τον παθόντα και να τον προ­σκά­λεσε στο κατά­στημα υγειο­νο­μι­κού ενδια­φέ­ρο­ντος που δια­χει­ρι­ζό­ταν στην Παλιά Πόλη, εμφα­νί­ζο­ντας τη συνά­ντηση ως «φιλική» και με στόχο, κατά την εκδοχή που απο­τυ­πώ­θηκε δικα­στικά, να διευ­θε­τη­θούν ειρη­νικά οικο­νο­μι­κές εκκρε­μό­τη­τες. Στο ίδιο πλαίσιο, φέρεται να ανέθεσε στον 38χρονο συγκα­τη­γο­ρού­μενό του να παρα­λά­βει τον παθόντα από ξενο­δο­χείο όπου διέμενε προ­σω­ρινά, ώστε να οδη­γη­θεί στο κατά­στημα.

Η λεπτο­μέ­ρεια της παρα­λα­βής από το ξενο­δο­χείο δεν κατα­γρά­φε­ται απλώς ως μια κίνηση μετα­φο­ράς, αλλά ως στοι­χείο που, για τη δικα­στική κρίση, συν­δέ­θηκε με το πώς στήθηκε η συνά­ντηση και με ποιον τρόπο ο παθών οδη­γή­θηκε σε χώρο που τελικά μετα­τρά­πηκε, όπως κρίθηκε, σε χώρο ομηρίας.

Το χρονικό του επει­σο­δίου: taser, δέσιμο, φίμωση και κατα­κρά­τηση στην αποθήκη

Το χρονικό διά­στημα που αξιο­λο­γή­θηκε ως κρίσιμο εκτεί­νε­ται από ώρα 17:00 της 24.7.2016 έως ώρα 00:30 της 25.7.2016, μέσα στο κατά­στημα, όπου κατά το δια­τα­κτικό έγινε χρήση συσκευής ηλε­κτρι­κής εκκέ­νω­σης, την οποία οι κατη­γο­ρού­με­νοι ακού­μπη­σαν στον λαιμό του παθό­ντος, προ­κα­λώ­ντας ηλε­κτρική εκκέ­νωση, με απο­τέ­λε­σμα να χάσει την ισορ­ρο­πία του και να ακι­νη­το­ποι­η­θεί.

Από εκείνο το σημείο και μετά, η απόφαση περι­γρά­φει μια αλλη­λου­χία ενερ­γειών που κλι­μά­κω­σαν τη βία και, ταυ­τό­χρονα, έδεσαν το επει­σό­διο με τον πυρήνα της κατη­γο­ρίας της δια­κε­κρι­μέ­νης αρπαγής.

Οι 2 Ιταλοί υπήκοοι, κατά την κρίση του δικα­στη­ρίου, συνέ­λα­βαν τον παθόντα, τον έδεσαν στα άνω και κάτω άκρα, πέρασαν στον λαιμό του καλώδιο και σχοινί και τον φίμωσαν με μαντήλι ώστε να μη μπορεί να φωνάξει. Στη συνέ­χεια τον μετέ­φε­ραν σε αποθήκη στο πίσω μέρος του κατα­στή­μα­τος, όπου τον κατα­κρά­τη­σαν παρά­νομα, απο­στε­ρώ­ντας τον από την προ­στα­σία της πολι­τείας και θέτο­ντάς τον σε κατά­σταση ομηρίας.

Η έννοια της «ομηρίας» δεν παρου­σιά­στηκε ως σχήμα λόγου, αλλά ως περι­γραφή της κατά­στα­σης στην οποία βρέθηκε ο παθών: δεμένος, φιμω­μέ­νος, απο­μο­νω­μέ­νος, σε χώρο που οι τρίτοι δεν μπο­ρού­σαν να τον προ­σεγ­γί­σουν, ενώ η δυνα­τό­τητα να ζητήσει βοήθεια είχε πρα­κτικά εξου­δε­τε­ρω­θεί.

Τα τραύ­ματα και η ιατρο­δι­κα­στική εικόνα: μώλωπες, εκχυ­μώ­σεις και κάταγμα ρινικού οστού

Η υπόθεση δεν στη­ρί­χθηκε μόνο σε αφη­γή­σεις αλλά και σε ιατρο­δι­κα­στικά ευρή­ματα που απο­τυ­πώ­θη­καν σε έκθεση κλι­νι­κής εξέ­τα­σης. Στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια απόφαση κατα­γρά­φο­νται, μεταξύ άλλων, μώλωπες στη δεξιά μετω­πιαία χώρα, εκχύ­μωση ρινός, κάταγμα ρινικού οστού, εκχύ­μωση δεξιού πτε­ρυ­γίου ωτός, θλάση δεξιάς κρο­τα­φο­γνα­θι­κής, ερυ­θρό­τητα και αδρές εκχυ­μώ­σεις περι­με­τρικά του τρα­χή­λου, πολ­λα­πλές εκτε­τα­μέ­νες συρ­ρέ­ου­σες εκχυ­μώ­σεις στον θώρακα και τον ώμο, γραμ­μοει­δείς αμυχές και εκδορές σε όλο το σώμα, καθώς και γραμ­μοειδή εκχυ­μω­τικά εντυ­πώ­ματα περι­με­τρικά των καρπών που απο­δό­θη­καν σε περί­δεση.

Η ιατρο­δι­κα­στική εικόνα, όπως μετα­φέρ­θηκε στην απόφαση, λει­τούρ­γησε ως σταθερό σημείο ανα­φο­ράς για τη βιαιό­τητα της επί­θε­σης, αλλά και για τον τρόπο τέλεσης, ειδικά σε ό,τι αφορά στον συν­δυα­σμό ακι­νη­το­ποί­η­σης και επα­να­λαμ­βα­νό­με­νων χτυ­πη­μά­των.

Ο εντο­πι­σμός πίσω από τους κάδους: τα ξημε­ρώ­ματα και το σήμα κιν­δύ­νου στην πόλη

Το επει­σό­διο βγήκε από τα όρια του κατα­στή­μα­τος και πέρασε στον δημόσιο χώρο με τρόπο που δεν άφηνε περι­θώ­ρια παρερ­μη­νείας. Δημο­τι­κός υπάλ­λη­λος καθα­ριό­τη­τας, κατα­θέ­το­ντας στο ακρο­α­τή­ριο, περιέ­γραψε ότι τα ξημε­ρώ­ματα, «γύρω στις 4 με 5», καθώς τρα­βού­σαν τους κάδους απορ­ριμ­μά­των, βρήκαν πίσω από αυτούς έναν άνθρωπο «πολύ άσχημα χτυ­πη­μένο», δεμένο χέρια και πόδια, με αίματα και με το κεφάλι σε κακή κατά­σταση. Όπως κατα­τέ­θηκε, ειδο­ποι­ή­θη­καν άμεσα οι αρχές και στη συνέ­χεια κλήθηκε ασθε­νο­φόρο.

Η συγκε­κρι­μένη στιγμή απο­τέ­λεσε, στην πράξη, το σημείο καμπής: από μια «ιδιω­τική» σύγκρουση, η υπόθεση μετα­τρά­πηκε σε σοβαρό δημόσιο συμβάν, με την κινη­το­ποί­ηση αστυ­νο­μίας και τη συλλογή πει­στη­ρίων.

Η αστυ­νο­μική έρευνα και τα πει­στή­ρια: μαχαί­ρια, τσε­κούρι, taser, σχοινί και κατα­γρα­φικό

Μετά τον εντο­πι­σμό του παθό­ντος, το υλικό της δικο­γρα­φίας περι­γρά­φει ότι οι αστυ­νο­μι­κοί οδη­γή­θη­καν στο κατά­στημα, όπου εντό­πι­σαν τον 38χρονο συγκα­τη­γο­ρού­μενο, ενώ στη συνέ­χεια σε έρευνα στην αποθήκη βρέ­θη­καν και κατα­σχέ­θη­καν, μεταξύ άλλων, 3 μαχαί­ρια, τσε­κούρι δύο πλευρών, ηλε­κτρική συσκευή εκκέ­νω­σης ισχύος 3.800K volt, σχοινί, καλώδιο, ενδύ­ματα, καθώς και μαντήλι που συν­δέ­θηκε με τη φίμωση.

Στο ίδιο πλαίσιο κατα­γρά­φε­ται και κατά­σχεση κατα­γρα­φι­κού οπτικού υλικού κλει­στού κυκλώ­μα­τος καμερών, καθώς και δισκίων που απο­δό­θη­καν σε κατοχή ναρ­κω­τι­κών ουσιών για ίδια χρήση.

Η δια­δρομή των απο­φά­σεων: 1ος βαθμός το 2019, 2ος βαθμός  το 2024

Η υπόθεση κρίθηκε αρχικά το 2019 από Μικτό Ορκωτό Δικα­στή­ριο, με κατα­δί­κες που οδή­γη­σαν σε βαριές ποινές, ενώ στη συνέ­χεια ακο­λού­θησε η εφε­τειακή κρίση. Στις 3.6.2024 εκδό­θηκε η απόφαση 39/2024 του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου. Εκεί, για τον 49χρονο Ιταλό υπήκοο, το δικα­στή­ριο έκρινε, μεταξύ άλλων, ότι πρέπει να κηρυ­χθεί απα­ρά­δε­κτη η συζή­τηση ως προς 2 πράξεις, την οπλο­χρη­σία και την κατοχή ναρ­κω­τι­κών για ίδια χρήση, λόγω παρα­γρα­φής με βάση το άρθρο 64 του Ν. 4689/2020, ενώ κατά τα λοιπά εξέτασε την έφεση κατ’ ουσίαν.

Στο σκέλος των ποινών που τελικά επι­βλή­θη­καν σε 2ο βαθμό στον 49χρονο, κατα­γρά­φε­ται ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών για την αρπαγή, ποινή φυλά­κι­σης 10 μηνών για την επι­κίν­δυνη σωμα­τική βλάβη και ποινή φυλά­κι­σης 1 έτους μαζί με χρη­μα­τική ποινή 2.000 ευρώ για την οπλο­κα­τοχή, ενώ ανα­λύ­ε­ται και ο σχη­μα­τι­σμός συνο­λι­κής ποινής κάθειρ­ξης 7 ετών και 7 μηνών.

Για τον 38χρονο Ιταλό υπήκοο, η δευ­τε­ρο­βάθ­μια απόφαση κατα­γρά­φει ότι η έφεσή του απορ­ρί­φθηκε ως ανυ­πο­στή­ρι­κτη λόγω μη εμφά­νι­σης και μη εκπρο­σώ­πη­σης, ενώ του επι­βλή­θη­καν δικα­στικά έξοδα 400 ευρώ, παρα­μέ­νο­ντας σε ισχύ η πρω­τό­δικη κρίση σε βάρος του για αρπαγή με ποινή κάθειρ­ξης 5 ετών που είχε μετα­τρα­πεί σε χρη­μα­τική προς 10 ευρώ ημε­ρη­σίως.

Οι ισχυ­ρι­σμοί υπε­ρά­σπι­σης: άμυνα, ελα­φρυ­ντικά και η απόρ­ριψη από το Εφετείο

Στην εφε­τειακή δια­δι­κα­σία ο 49χρονος προ­έ­βαλε αυτο­τε­λείς ισχυ­ρι­σμούς, με κεντρικό άξονα ότι ενήρ­γησε σε άμυνα και ότι υπήρχαν στοι­χεία τραυ­μα­τι­σμού και απειλών, ενώ ζήτησε να του ανα­γνω­ρι­στούν ελα­φρυ­ντι­κές περι­στά­σεις για σύννομο βίο και καλή μετα­γε­νέ­στερη συμπε­ρι­φορά.

Το δικα­στή­ριο, ωστόσο, κατέ­ληξε στην απόρ­ριψη των ελα­φρυ­ντι­κών του άρθρου 84 παρ. 2 εδ. α και ε, κρί­νο­ντας ότι δεν συντρέ­χουν στο πρόσωπό του, ενώ γίνεται ειδική αναφορά ότι οι σχε­τι­κοί ισχυ­ρι­σμοί κρί­θη­καν αόρι­στοι και ότι, από την απο­δει­κτική δια­δι­κα­σία, δεν προ­έ­κυ­ψαν συγκε­κρι­μένα πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά που να θεμε­λιώ­νουν τις περι­στά­σεις αυτές.

Η απόφαση κατα­γρά­φει επίσης ότι συνε­κτι­μή­θη­καν στοι­χεία σχετικά με τη συνο­λική εικόνα ζωής και συμπε­ρι­φο­ράς, με μνεία σε δεδο­μένα που, κατά την κρίση του δικα­στη­ρίου, δεν επέ­τρε­παν τον χαρα­κτη­ρι­σμό του προ­τέ­ρου βίου ως σύν­νο­μου ούτε την ανα­γνώ­ριση καλής συμπε­ρι­φο­ράς για μεγάλο διά­στημα μετά την πράξη.

Η αίτηση αναί­ρε­σης εστίασε σε αιτιά­σεις περί εσφαλ­μέ­νης νομικής κρίσης, παρα­βί­α­σης δικο­νο­μι­κών κανόνων, ανε­παρ­κούς αιτιο­λο­γίας, καθώς και σε ισχυ­ρι­σμούς για μη ορθή εφαρ­μογή των δια­τά­ξεων περί άμυνας και ελα­φρυ­ντι­κών. Επι­πλέον τέθηκε ζήτημα για το δικαί­ωμα νόμιμης εκπρο­σώ­πη­σης του 38χρονου, καθώς η έφεσή του απορ­ρί­φθηκε χωρίς να ακου­στεί.