Η διαφορετική οργή

Φέτος τα μπλό­κα των αγρο­τών στην Θεσ­σα­λία δεν έχουν τί­πο­τα γρα­φι­κό. Πάνε οι καλές επο­χές με τα τρα­κτέρ στην εθνι­κή, σε μια σχε­δόν εθι­μι­κή κί­νη­ση κάθε τέλος Γε­νά­ρη-αρχές Φλε­βά­ρη. Φέτος οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις έχουν την απαί­σια οσμή της μού­χλας των σπι­τιών στον Πα­λα­μά, την από­γνω­ση όσων έμει­ναν χωρίς κο­πά­δι, χωρίς μη­χα­νή­μα­τα, χωρίς δυ­να­τό­τη­τα να ορ­γώ­σουν και να σπεί­ρουν,  με «τσου­ρού­τι­κες» απο­ζη­μιώ­σεις – κι όπου έχουν δοθεί και με τις υπο­χρε­ώ­σεις φως-νερό-τη­λέ­φω­νο, και πε­τρέ­λαιο για να θερ­μά­νουν τους τοί­χους, να τρέ­χουν σα να μην τρέ­χει τί­πο­τα. Η οργή του κά­μπου φέτος είναι δια­φο­ρε­τι­κή, με τις κα­τα­στρο­φές που έχουν συ­ντε­λε­στεί. Αυτοί που έχουν κτή­μα­τα κάτω από το νερό πρέ­πει να βρε­θεί τρό­πος να ζή­σουν μέχρι να απο­μα­κρυν­θούν τα νερά από τα χω­ρά­φια τους, αν γίνει αυτό ικανό κά­ποια στιγ­μή.