Η διαφορετική οργή

Φέτος τα μπλόκα των αγροτών στην Θεσ­σα­λία δεν έχουν τίποτα γραφικό. Πάνε οι καλές εποχές με τα τρακτέρ στην εθνική, σε μια σχεδόν εθιμική κίνηση κάθε τέλος Γενάρη-αρχές Φλεβάρη. Φέτος οι κινη­το­ποι­ή­σεις έχουν την απαίσια οσμή της μούχλας των σπιτιών στον Παλαμά, την από­γνωση όσων έμειναν χωρίς κοπάδι, χωρίς μηχα­νή­ματα, χωρίς δυνα­τό­τητα να οργώ­σουν και να σπεί­ρουν,  με «τσου­ρού­τι­κες» απο­ζη­μιώ­σεις – κι όπου έχουν δοθεί και με τις υπο­χρε­ώ­σεις φως-νερό-τηλέφωνο, και πετρέ­λαιο για να θερ­μά­νουν τους τοίχους, να τρέχουν σα να μην τρέχει τίποτα. Η οργή του κάμπου φέτος είναι δια­φο­ρε­τική, με τις κατα­στρο­φές που έχουν συντε­λε­στεί. Αυτοί που έχουν κτήματα κάτω από το νερό πρέπει να βρεθεί τρόπος να ζήσουν μέχρι να απο­μα­κρυν­θούν τα νερά από τα χωράφια τους, αν γίνει αυτό ικανό κάποια στιγμή.