Ενα πρωινό του 2008

«Αγα­πη­τοί φίλοι, διεκ­δι­κούμε να ανή­κουμε σε εκεί­νους τους πολίτες του κόσμου, που σκοπός και πράξη ζωής τους είναι η κατο­χύ­ρωση των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των ως παναν­θρώ­πι­νες αξίες. Διεκ­δι­κούμε, επίσης, να κατα­τασ­σό­μα­στε στην ομάδα εκείνη των ανθρώ­πων που χαί­ρε­ται μόνο όταν συμ­βά­λει στην ευτυχία των άλλων. Διεκ­δικώ να ανήκω σ’ αυτούς τους οποίους είναι αδια­νό­ητο να αρνη­θούν σε δυο ανθρώ­πους να ασκή­σουν το όποιο δημο­κρα­τικό τους δικαί­ωμα, εφόσον αυτοί το ζητούν» Αυτά έλεγε ένα πρωινό του 2008 ο Τάσος Αλι­φέ­ρης στην Τήλο που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν οι πρώτοι πολι­τι­κοί γάμοι ομό­φυ­λων ζευ­γα­ριών στη χώρα. Ο Δήμαρ­χος που έλεγε «Βρες μου έναν νόμο που το απα­γο­ρεύει και δεν θα τον κάνω», έχοντας στην άλλη άκρη της τηλε­φω­νι­κής γραμμής τον τότε εισαγ­γε­λέα του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Σανιδά. Ο Δήμαρ­χος που διεκ­δι­κούσε (και το κατόρ­θωσε με το παρα­πάνω) να ανήκει στους ανθρώ­πους που υπε­ρα­σπί­ζο­νται δημο­κρα­τικά δικαιώ­ματα.