Ο Οργανισμός Περιθάλψεως και Αποκαταστάσεως Ισραηλιτών κέρδισε ακόμη μια αγωγή για την κυριότητα ακινήτου στη Μεσαιωνική Πόλη

Με την υπ’ αριθμ. 315/2022 από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου ευ­δο­κί­μη­σε τε­λε­σι­δί­κως πλέον η αγωγή του Ορ­γα­νι­σμού Πε­ρι­θάλ­ψε­ως και Απο­κα­τα­στά­σε­ως Ισ­ραη­λι­τών Ελ­λά­δος κατά του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου για την κυ­ριό­τη­τα προ­νο­μια­κού ακι­νή­του στην Με­σαιω­νι­κή Πόλη της Ρόδου!

Με την υπ’ αριθ­μό κα­τά­θε­σης 191/2019 αγωγή, το ενά­γον, Νο­μι­κό Πρό­σω­πο Δη­μο­σί­ου Δι­καί­ου με την επω­νυ­μία «Ορ­γα­νι­σμός Πε­ρι­θάλ­ψε­ως και Απο­κα­τα­στά­σε­ως Ισ­ραη­λι­τών Ελ­λά­δος» (ΟΠΑΙΕ), εξέ­θε­σε ότι ο αρ­χι­κός τι­τλού­χος του ακι­νή­του, απε­βί­ω­σε συ­νε­πεία των διωγ­μών των πλη­θυ­σμών εβραϊ­κής κα­τα­γω­γής κατά τη διάρ­κεια του Β’ πα­γκο­σμί­ου πο­λέ­μου και εξαι­τί­ας του γε­γο­νό­τος αυτού, η νομή του ακι­νή­του με­τα­βι­βά­στη­κε στο ίδιο, καθώς ου­δείς υπέ­βα­λε δή­λω­ση με την οποία να προ­βά­λει κλη­ρο­νο­μι­κό δι­καί­ω­μα επί του ακι­νή­του, εντός της προ­θε­σμί­ας την οποία προ­έ­βλε­πε το διά­ταγ­μα με το οποίο ιδρύ­θη­κε το ενά­γον, ή και οπο­τε­δή­πο­τε με­τα­γε­νέ­στε­ρα.

Επε­σή­μα­νε επί­σης ότι το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, κα­τέ­λα­βε το ως άνω ακί­νη­το με την εγ­γρα­φή πρω­το­κόλ­λου κα­τά­λη­ψης και την πά­ρο­δο δε­κα­ε­τί­ας από την εγ­γρα­φή αυτή, σύμ­φω­να με τις δια­τά­ξεις περί εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νων ακι­νή­των και με τον τρόπο αυτόν η κτη­θεί­σα κυ­ριό­τη­τα του ενα­γο­μέ­νου δεν είναι νό­μι­μη, καθώς το επί­δι­κο ακί­νη­το ου­δέ­πο­τε υπήρ­ξε εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νο, δε­δο­μέ­νου ότι η νομή του ανήκε στο ίδιο (ενά­γον) εκ του νόμου.

Το δι­κα­στή­ριο, που εξέ­τα­σε τις εφέ­σεις, έκρι­νε ότι στα βι­βλία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου είναι εγ­γε­γραμ­μέ­νο κατά θε­με­λιώ­δη εγ­γρα­φή στο όνομα του Ισαάκ Αλ­χα­δέφ (Isacco Alhadeff) του Τζιου­ζέ­πε, Έλ­λη­να Ισ­ραη­λί­τη της Ρόδου, ακί­νη­το σε προ­νο­μια­κό ση­μείο της Με­σαιω­νι­κής Πόλης.

Κατά τη διάρ­κεια του Δευ­τέ­ρου Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, ο ως άνω ανα­φε­ρό­με­νος τι­τλού­χος συ­νε­λή­φθη από τα να­ζι­στι­κά στρα­τεύ­μα­τα και με­τα­φέρ­θη­κε σε στρα­τό­πε­δο συ­γκέ­ντρω­σης όπου και θα­να­τώ­θη­κε, όπως τεκ­μαί­ρε­ται από το γε­γο­νός ότι έκτο­τε δεν υπήρ­ξε καμία εί­δη­ση για το πρό­σω­πό του.

Όπως προ­κύ­πτει από την 193/1961 θε­ω­ρή­θη­κε από­φα­ση του Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, την οποία προ­σκό­μι­σε με επί­κλη­ση το ελ­λη­νι­κό δη­μό­σιο το πρώ­τον ενώ­πιον του πα­ρό­ντος δι­κα­στη­ρί­ου, ο Ισαάκ Αλ­χα­δέφ του Ιωσήφ (στην ιτα­λι­κή Giuseppe) απε­βί­ω­σε στο στρα­τό­πε­δο συ­γκέ­ντρω­σης Ντα­χά­ου, κα­τα­λεί­πο­ντας μόνο εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μο του τον αδελ­φό του Ρα­φα­ήλ Αλ­χα­δέφ.

Από κα­νέ­να στοι­χείο της δι­κο­γρα­φί­ας όμως δεν προ­κύ­πτει ότι ο τε­λευ­ταί­ος εμ­φα­νί­στη­κε στον ενά­γο­ντα Ορ­γα­νι­σμό εντός της προ­θε­σμί­ας του άρ­θρου 7 του β.δ. 29/1949 ή και με­τα­γε­νέ­στε­ρα ώστε να προ­βεί σε δή­λω­ση του κλη­ρο­νο­μι­κού του δι­καιώ­μα­τος ανα­φο­ρι­κά με το επί­δι­κο ακί­νη­το.

Επο­μέ­νως, από τη λήξη της προ­θε­σμί­ας αυτής, ήτοι από το τέλος του έτους 1949, η νομή του επι­δί­κου ακι­νή­του πε­ρι­ήλ­θε, ex lege, πλα­σμα­τι­κά στον ενά­γο­ντα έκτο­τε δε ο τε­λευ­ταί­ος νέ­με­ται και δια­χει­ρί­ζε­ται το ακί­νη­το χωρίς ποτέ μέχρι την άσκη­ση της αγω­γής να απω­λέ­σει την πλα­σμα­τι­κή αυτή νομή.

Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πως η αγωγή πρέ­πει να γίνει δεκτή ως προς το αί­τη­μα αυτής, να ανα­γνω­ρι­στεί ο ενά­γων ΟΠΑΙΕ ως νο­μέ­ας του επί­δι­κου ακι­νή­του και να απο­δο­θεί στον ενά­γο­ντα η νομή του πα­ρα­πά­νω ακι­νή­του από την οποία απο­βλή­θη­κε.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Γιάν­νης Κα­ρα­μι­χά­λης.