Γ. Γεραπετρίτης: Δεν μπορώ να ανεχθώ ότι υπάρχουν κάποιοι που χαρακτηρίζουν τον όποιο ΥΠΕΞ ή Πρωθυπουργό ως μειοδότη

«Δεν μπορώ να ανεχθώ ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρ­χουν κάποιοι οι οποίοι χαρα­κτη­ρί­ζουν τον οποιο­δή­ποτε υπουργό Εξω­τε­ρι­κών ή τον οποιο­δή­ποτε πρω­θυ­πουργό ως μειο­δότη. Εγώ δεν θα το πω ποτέ για κανέναν» τόνισε ο Υπουρ­γός Εξω­τε­ρι­κών, Γιώργος Γερα­πε­τρί­της.

Σε συνέ­ντευξή του στον Realfm 97,8 σημεί­ωσε «Εγώ δεν θα το πω ποτέ για κανέναν. Ακόμη και αν διαφωνώ με την ουσία της άσκησης εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής ποτέ μα ποτέ δεν θα χαρα­κτη­ρίσω κάποιον μειο­δότη. Θεωρώ ότι είναι χρέος μου εθνικό να θέτω τη γνώμη μου, να θέτω αυτό που θεωρώ σύμφωνο με το Εθνικό Δίκαιο αλλά να στηρίζω την εθνική μας γραμμή. Έχοντας πει αυτό να σας πω και το ακό­λουθο:

Εγώ από την πρώτη ημέρα που ανέλαβα επειδή ακριβώς είχα μία πιστή γραμμή, τη γραμμή του δια­λό­γου και της ειρη­νι­κής επί­λυ­σης της δια­φο­ράς, της ενί­σχυ­σης της διε­θνούς θέσης της χώρας, υπήρξαν ορι­σμέ­νες πηγές που με χαρα­κτή­ρι­ζαν με απα­ξιω­τι­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Αυτό δεν με απο­θάρ­ρυνε. Δεν πρό­κει­ται να απο­θαρ­ρυνθώ από εκεί­νους που θεωρούν ότι έχουν το μονο­πώ­λιο του πατριω­τι­σμού. Εκείνο το οποίο ισχύει, είναι εάν εγώ βρί­σκο­μαι στη θέση να υπο­στη­ρίξω τη χώρα μου χωρίς να κάνω παρα­χω­ρή­σεις και να δημιουρ­γήσω μία ειρη­νική και ασφαλή γει­το­νιά για τις μελ­λο­ντι­κές γενιές που θα έρθουν τότε δεν θα πτοηθώ από τους χαρα­κτη­ρι­σμούς. Βεβαίως και με ενοχλεί διότι χτυπάει στο μαλακό υπο­γά­στριο της δικής μου εθνικής συνεί­δη­σης αλλά αυτό δεν θα με πτοήσει γιατί έχω τη συνεί­δησή μου ήσυχη».

Εξάλλου, ο κ. Γερα­πε­τρί­της υπο­στή­ριξε ότι «η Ελλάδα δεν πρό­κει­ται ποτέ να δεχτεί παραι­νέ­σεις και συμ­βου­λές για το πώς θα ασκήσει την εθνική κυριαρ­χία της». Σε άλλο σημείο τόνισε ότι «η Ελλάδα τιμά απο­λύ­τως το Διεθνές Δίκαιο και τις διε­θνείς συμ­βά­σεις» και ότι «πάντα επι­χει­ρεί να έχει φιλικές γει­το­νι­κές σχέσεις. Αν θέλουμε να έχουμε προ­ο­πτική να λύσουμε τη μονα­δική διαφορά που είναι η οριο­θέ­τηση υφα­λο­κρη­πί­δας και ΑΟΖ πρέπει να συζη­τή­σουμε στη βάση του Διε­θνούς Δικαίου».

Ολό­κληρη η συνέ­ντευξη του κ. Γερα­πε­τρίτη

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχουμε τη χαρά και την τιμή να υπο­δε­χό­μα­στε στον κεντρικό ραδιο­θά­λαμο του Real FM τον Υπουργό Εξω­τε­ρι­κών, τον κύριο Γερα­πε­τρίτη. Κύριε Υπουργέ, καλω­σο­ρί­σατε.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Καλώς σας βρήκα. Είναι ιδιαί­τερα μεγάλη χαρά και τιμή για μένα, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και η χαρά και η τιμή είναι δική μας και, κυρίως για να είμαι απο­λύ­τως ειλι­κρι­νής, διότι η συνέ­ντευξη έρχεται σε ένα πολύ ενδια­φέ­ρον timing, που λένε οι φίλοι μας οι Εγγλέ­ζοι. Η συγκυ­ρία δίνει πολλά και ενδια­φέ­ρο­ντα ερω­τή­ματα. Και ξεκινώ αμέσως. Θέλω να ρωτήσω αν ήταν ανα­με­νό­μενη από εσάς, από το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών και από την ελλη­νική κυβέρ­νηση, η τελευ­ταία τουρ­κική «πρό­κληση». Ανα­φέ­ρο­μαι στον Γκιου­λέρ και στα όσα είπε, ή αν περι­μέ­νατε ότι η δια­δι­κα­σία της προ­σέγ­γι­σης του τελευ­ταίου δια­στή­μα­τος θα είχε αλλάξει κάπως τα πράγ­ματα.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, εγώ θέλω να είμαι σαφής. Η προ­σέγ­γιση, η οποία επι­χει­ρεί­ται με την Τουρκία, που ήταν μια στρα­τη­γική επιλογή της Ελλάδας, μετά από τις εκλογές το 2023 και τους κατα­στρο­φι­κούς σει­σμούς που είχαμε στη γείτονα χώρα, δεν λει­τουρ­γεί σε καμία περί­πτωση στη βάση της αναί­ρε­σης των θεμε­λιω­δών θέσεων που έχει η Ελλάδα, αλλά ούτε και η Τουρκία. Δεν πιστεύ­αμε ποτέ ότι θα ήταν δυνατό από τη μία μέρα στην άλλη η Τουρκία να αναι­ρέ­σει θέσεις, οι οποίες έχουν ανα­πτυ­χθεί τα τελευ­ταία 30 χρόνια. Όλες οι θέσεις, οι οποίες ανα­πτύσ­σο­νται, οι θέσεις για τη «γαλάζια πατρίδα», οι μαξι­μα­λι­στι­κές θέσεις για τις θαλάσ­σιες ζώνες, η απο­στρα­τι­κο­ποί­ηση, οι γκρίζες ζώνες, είναι όλες θεωρίες τουρ­κι­κές, οι οποίες έχουν ανα­πτυ­χθεί εδώ και δεκα­ε­τίες. Δεν πιστεύ­αμε ότι επρό­κειτο από τη μία μέρα στην άλλη να αναι­ρε­θούν οι θέσεις αυτές. Και για το λόγο αυτό κάναμε μία βασική επιλογή: να προ­χω­ρή­σουμε στη βάση μιας Θετικής Ατζέ­ντας. Δηλαδή να χτί­σουμε την εμπι­στο­σύνη μεταξύ των δύο κυβερ­νή­σεων και των δύο λαών, πρω­τί­στως στα κεφά­λαια εκείνα, τα οποία μπορούν να μας ενώνουν και στη συνέ­χεια να κάνουμε την από­πειρα να λύσουμε και τα πολύ μεγα­λύ­τερα διαρκή θέματα, τα οποία μας ταλα­νί­ζουν.

Η επιλογή αυτή προς ώρας έχει δου­λέ­ψει. Δηλαδή έχουμε μία σειρά από συμ­φω­νίες, οι οποίες είναι πολύ σημα­ντι­κές. Αφορούν το διμερές εμπόριο, αφορούν τον του­ρι­σμό, ιδίως αφορούν το κομμάτι του συντο­νι­σμού στο μετα­να­στευ­τικό, με σημα­ντική μείωση των μετα­να­στευ­τι­κών ροών και κυρίως, με έλεγχο των κυκλω­μά­των δια­κι­νη­τών με τη δημιουρ­γία ενός πλαι­σίου που μπο­ρούμε επι­τέ­λους να απο­συ­μπιέ­ζουμε εντά­σεις για να μην παρά­γουν κρίσεις. Έχουμε μια διαρκή επι­κοι­νω­νία με την Τουρκία και αυτό έχει λει­τουρ­γή­σει πολλές φορές στη διάρ­κεια των τελευ­ταίων 16 μηνών απο­συ­μπιε­στικά. Από την άλλη πλευρά, κατα­λα­βαί­νουμε όλοι το μέγεθος της δυσκο­λίας που υπάρχει όταν συζη­τούμε για δυσχερή θέματα. Και να σας πω και το εξής. Θέματα τα οποία χρο­νί­ζουν εδώ και 50 χρόνια, νομίζω κανείς δεν θα περί­μενε ότι θα λυθούν σε 16 μήνες. Έχουν γίνει όμως πολλά και σημα­ντικά βήματα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κύριε Υπουργέ, οι δηλώ­σεις Γκιου­λέρ έχουν τρία βασικά στοι­χεία. Το πρώτο, και θέλω το σχόλιό σας, είναι ότι ξαφνικά στις «απειλές» κατά της Τουρ­κίας, δίπλα στα νησιά του Αιγαίου, για τα οποία ζητούν απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­ηση, προ­στέ­θηκε και η Αλε­ξαν­δρού­πολη. Και μάλιστα με έμμεση αναφορά προς τις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες της Αμε­ρι­κής που δια­τη­ρούν εκεί δυνά­μεις.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι μπορεί να ενοχλεί η σημα­ντική επαύ­ξηση του διπλω­μα­τι­κού κεφα­λαίου της Ελλάδας. Η Ελλάδα σήμερα βρί­σκε­ται στο υψη­λό­τερο πεδίο διπλω­μα­τι­κού κεφα­λαίου. Έχουμε ένα διεθνές απο­τύ­πωμα, το οποίο είναι πάρα πολύ μεγάλο. Έχουμε στρα­τη­γι­κές συμ­μα­χίες με μεγάλες χώρες. Έχουμε την τιμή από την 1η Ιανουα­ρίου να είμαστε μέλος του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, ουσια­στικά συμπα­ρά­γο­ντας τη διεθνή αρχι­τε­κτο­νική ασφα­λείας. Η Ελλάδα έχει ένα μεγάλο διπλω­μα­τικό κεφά­λαιο. Αυτό προ­φα­νώς ενοχλεί.

Από την άλλη πλευρά, θέλω να είμαι ξεκά­θα­ρος. Καμία ενό­χληση δεν μπορεί να αναι­ρέ­σει το θεμε­λιώ­δες δικαί­ωμα της χώρας να παράγει την πολι­τική της και να δια­μορ­φώ­νει την κυριαρ­χία της όπως η ίδια το επι­θυ­μεί. Η Ελλάδα δεν πρό­κει­ται ποτέ ούτε να συζη­τή­σει, ούτε να δεχθεί συμ­βου­λές και παραι­νέ­σεις σε ό,τι αφορά την άσκηση της κυριαρ­χίας της. Και αυτό αφορά τόσο τα νησιά μας και τη δομή δυνά­μεων, όσο βεβαίως και τα μεγάλα έργα, τα οποία γίνο­νται αυτή τη στιγμή στον Έβρο.

Ανα­φέρ­θηκε στην Αλε­ξαν­δρού­πολη. Όλοι γνω­ρί­ζουμε ότι αυτή τη στιγμή η Αλε­ξαν­δρού­πολη, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, έχει κατα­στεί ενερ­γεια­κός κόμβος ολό­κλη­ρης της Νοτιο­α­να­το­λι­κής Ευρώπης. Με το πολύ μεγάλο έργο για τον σταθμό, για το υγρο­ποι­η­μένο φυσικό αέριο, το LNG, αλλά και όλους τους δια­δρό­μους, οι οποίοι ανα­πτύσ­σο­νται αυτή τη στιγμή προς την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, μέσω της Αλε­ξαν­δρού­πο­λης και του λιμα­νιού της Αλε­ξαν­δρού­πο­λης. Αυτό είναι μια τερά­στια ενερ­γειακή και γεω­πο­λι­τική ανα­βάθ­μιση της χώρας, η οποία έχει συντε­λε­στεί και αυτή θα συνε­χι­σθεί, ανε­ξαρ­τή­τως του αν ενοχλεί κάποιους.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το δεύτερο στοι­χείο της τοπο­θέ­τη­σης Γκιου­λέρ είναι η αναφορά στο Πρα­κτικό της Βέρνης. Ένα κείμενο του 1976, το οποίο είχε συντα­χθεί από τους τότε Πρω­θυ­πουρ­γούς, από τον Κων­στα­ντίνο Καρα­μανλή και τον Σου­λεϊ­μάν Ντε­μι­ρέλ, και έχει επι­σή­μως απο­κη­ρυ­χθεί  – βάλτε σε εισα­γω­γικά τη λέξη – από την Ελλάδα το 1987. Η ουσία αυτού του κει­μέ­νου ήταν ότι για όσο κρα­τούσε ο διά­λο­γος τότε, πρα­κτικά το 1981, οι δύο πλευρές υπο­χρε­ού­νταν να απέχουν από ενέρ­γειες στην υφα­λο­κρη­πίδα στο Αιγαίο. Θέλω να σας ρωτήσω πώς σχο­λιά­ζετε αυτή την αναφορά του Τούρκου Υπουρ­γού Άμυνας και αν πράγ­ματι η Ελλάδα έχει παρα­βιά­σει κάποια συμ­φω­νία με την Τουρκία.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Είναι προ­φα­νές ότι η Ελλάδα τιμά απο­λύ­τως το διεθνές δίκαιο. Τιμά απο­λύ­τως όλες τις διε­θνείς συν­θή­κες. Εξάλλου, να θυμη­θούμε ότι η Ελλάδα είναι ιστο­ρικό μέλος της Σύμ­βα­σης για το Δίκαιο της Θάλασ­σας του 1982, ενόσω η Τουρκία δεν έχει προ­σχω­ρή­σει σε αυτή τη Σύμβαση. Άρα, καλό θα ήταν να ανα­λο­γι­ζό­μα­στε λιγάκι και το πού βρι­σκό­μα­στε σε σχέση με τις διε­θνείς μας υπο­χρε­ώ­σεις. Εκείνο το οποίο θέλω να τονίσω ειδικά για τη Σύμβαση της Βέρνης, είναι ότι αυτή αφο­ρούσε ένα πολύ συγκε­κρι­μένο πεδίο. Είναι εις γνώσιν βεβαίως, της ελλη­νι­κής διπλω­μα­τίας δια­χρο­νικά. Η Τουρκία επα­νει­λημ­μέ­νως ανα­φέ­ρε­ται στη συγκε­κρι­μένη σύμβαση, η οποία δεν παράγει, κατά την άποψή μας, τα απο­τε­λέ­σματα τα οποία θεωρεί. Έχουν απα­ντη­θεί επα­νει­λημ­μέ­νως. Δεν πρό­κει­ται σε καμία περί­πτωση η Ελλάδα να απε­μπο­λή­σει τα δικαιώ­ματά της, τα οποία απορ­ρέ­ουν και από την κυριαρ­χία της, αλλά και από τα δυνη­τικά κυριαρ­χικά της δικαιώ­ματα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτό, κύριε Υπουργέ, ήταν ένα Πρα­κτικό, μια συμ­φω­νία που αφο­ρούσε ένα συγκε­κρι­μένο χρονικό διά­στημα μέχρι την προ­σφυγή στο Δικα­στή­ριο της Χάγης, που τότε υπο­τί­θε­ται ότι οι δύο πλευρές προ­σπα­θού­σαν να επι­τύ­χουν;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Περιο­ρι­σμέ­νου χρόνου, περιο­ρι­σμέ­νου τόπου και με συγκε­κρι­μένο προ­σα­να­το­λι­σμό. Και κατά τούτο αυτή τη στιγμή παρέλ­κει κάθε συζή­τηση για τα θέματα αυτά. Θέλω όμως να πω και κάτι περαι­τέρω. Η Ελλάδα είναι μία χώρα η οποία πάντοτε επι­χει­ρεί να έχει φιλικές γει­το­νι­κές σχέσεις. Εξάλλου, αυτό απο­τυ­πώ­θηκε και με τη Δια­κή­ρυξη των Αθηνών, την οποία υπέ­γρα­ψαν οι δύο χώρες τον Δεκέμ­βριο του 2023. Απο­τυ­πώ­θηκε εκεί για πρώτη φορά η προ­σή­λωση και της Τουρ­κίας στο διεθνές δίκαιο. Εάν λοιπόν θέλουμε να έχουμε την οποια­δή­ποτε προ­ο­πτική για να επι­λύ­σουμε τη μεγάλη μας διαφορά, που είναι η οριο­θέ­τηση υφα­λο­κρη­πί­δας και Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης, οφεί­λουμε να απέ­χουμε από ενέρ­γειες, οι οποίες ακριβώς δυνα­μι­τί­ζουν αυτό το κλίμα.

Εμείς πάντοτε απα­ντούμε με σύνεση και φρόνηση, με βαθιά γνώση του διε­θνούς δικαίου, με βαθιά γνώση όλης της ιστο­ρι­κής δια­δρο­μής που έχει οδη­γή­σει εδώ. Αλλά θέλω να είμαι πάρα πολύ σαφής. Πρώτον, δεν πρό­κει­ται να συζη­τή­σουμε ποτέ θέματα, τα οποία ανά­γο­νται στην κυριαρ­χία της χώρας, διότι αυτά συνι­στούν μονο­με­ρές, ανα­παλ­λο­τρί­ωτο και ανα­φαί­ρετο δικαί­ωμα της πατρί­δας μας. Και δεύ­τε­ρον, η Ελλάδα θα συζητά πάντοτε με όρους διε­θνούς δικαίου. Και σήμερα μπορεί να συζητά και από όρους ισχύος.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τώρα, το τρίτο στοι­χείο των δηλώ­σεων Γκιου­λέρ αφο­ρούσε τις έρευνες του ιτα­λι­κού πλοίου στην Κάσο. Είναι μια πολυ­συ­ζη­τη­μένη υπόθεση αυτή. Ο κ. Γκιου­λέρ είπε ότι οι έρευνες συνε­χί­στη­καν τον περα­σμένο Ιούλιο, κατόπιν αδείας που έλαβε το ιταλικό πλοίο από την Άγκυρα, κάτι που εσείς σταθερά δια­ψεύ­δετε τους τελευ­ταί­ους μήνες. Το ιταλικό πλοίο είναι αυτές τις μέρες στα βορειο­α­να­το­λικά της Κρήτης και πραγ­μα­το­ποιεί έρευνες εντός χωρικών υδάτων, ενώ έχουμε επίσης προ­βλή­ματα με την Τουρκία με το πρό­γραμμα ηλε­κτρι­κής δια­σύν­δε­σης Ελλάδας-Κύπρου. Φαί­νε­ται ότι αυτό ήταν και ένας από τους λόγους της χθε­σι­νής διά­σκε­ψης στη Λευ­κω­σία υπό τον Πρω­θυ­πουργό, Κυριάκο Μητσο­τάκη, και τον Πρόεδρο της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας, Νίκο Χρι­στο­δου­λίδη. Θέλω να σας ρωτήσω τι ακριβώς έχει συμβεί στην Κάσο. Αν όντως το ιταλικό πλοίο ζήτησε άδεια από την Άγκυρα για να συνε­χί­σει τις έρευνές του και αν αυτό ήταν σε γνώση της ελλη­νι­κής κυβέρ­νη­σης.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Θα είμαι εξαι­ρε­τικά σαφής. Και όπως πάντοτε θα μιλήσω με τη γλώσσα της αλή­θειας. Στην περί­πτωση του Κάσου είχαμε το ιταλικό πλοίο, το οποίο διε­ξά­γει έρευνες για την πόντιση ηλε­κτρι­κού καλω­δίου. Η πόντιση αυτή προ­στα­τεύ­ε­ται απο­λύ­τως από το διεθνές δίκαιο και κατά τούτο είναι μία ενέρ­γεια, η οποία είναι απο­λύ­τως συμβατή με το διεθνές δίκαιο. Εξάλλου, πρό­κει­ται για ένα πρό­γραμμα, το οποίο έχει εγκρι­θεί από την Ευρω­παϊκή Ένωση – άρα έχει και έναν ευρω­παϊκό μανδύα προ­στα­σίας – και είναι και ένα έργο πολύ μεγάλης σημα­σίας για τη δια­σύν­δεση με την Κύπρο, έτσι ώστε να συμ­βά­λει στην άρση της ενερ­γεια­κής απο­μό­νω­σης του νησιού. Τώρα το τι συνέβη είναι πάρα πολύ συγκε­κρι­μένο. Το ιταλικό πλοίο βγήκε σε διεθνή ύδατα, τα οποία αφορούν ελλη­νική υφα­λο­κρη­πίδα, όπως έχει καθο­ρι­στεί και από την ελληνο-αιγυπτιακή συμ­φω­νία. Πράγ­ματι, υπήρξε μία μακρό­θεν παρε­μπό­διση από τουρ­κικά πολε­μικά πλοία, τα οποία προ­σήλ­θαν στην περιοχή. Θέλω να γίνω απο­λύ­τως κατα­νοη­τός: δεν υπήρξε καμία άδεια του πλοίου, δεν ζητή­θηκε ποτέ από την ελλη­νική κυβέρ­νηση άδεια και δεν δόθηκε ποτέ. Δεν υπήρξε καμία ανα­γνώ­ριση κυριαρ­χι­κού δικαιώ­μα­τος της Τουρ­κίας. Το πλοίο συνέ­χισε κανο­νικά σύμφωνα με τον προ­γραμ­μα­τι­σμό του την έρευνα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μήπως το ιταλικό πλοίο ζήτησε άδεια;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Το ιταλικό πλοίο δεν έχει ζητήσει άδεια. Εμείς έχουμε ενη­μέ­ρωση από το ιταλικό πλοίο και από τις υπη­ρε­σίες του Υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών δεν έχει ζητηθεί, ούτε έχει ληφθεί τέτοια άδεια. Δεν υπήρξε ανα­γνώ­ριση κυριαρ­χι­κών δικαιω­μά­των της Τουρ­κίας. Το πλοίο συνέ­χισε τις εργα­σίες του προ­ση­κό­ντως και σύμφωνα με τον προ­γραμ­μα­τι­σμό ολο­κλή­ρωσε τις έρευνες τις οποίες είχε προ­γραμ­μα­τί­σει. Άρα εδώ, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, για να συνο­ψίσω, έχουμε τα ακό­λουθα. Πρώτον, ένα πρό­γραμμα ενερ­γεια­κής σύν­δε­σης μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου, το οποίο ενερ­γεί­ται κανο­νικά. Δεύ­τε­ρον, παρά την παρε­μπό­διση, η οποία υπήρξε και χάρη στους διαύ­λους επι­κοι­νω­νίας που έχουν ανα­πτυ­χθεί, δεν εξε­λί­χθηκε σε θερμό επει­σό­διο. Τρίτον, υπήρξε στη συνέ­χεια μία πλήρης έρευνα εκ μέρους του πλοίου. Τα τουρ­κικά πλοία απε­χώ­ρη­σαν. Και τέλος, θέλω να τονίσω, ότι η συγκε­κρι­μένη πράξη, το συγκε­κρι­μένο έργο θα συνε­χι­στεί κανο­νικά σύμφωνα με τον προ­γραμ­μα­τι­σμό του.

Θέλω να πω το ακό­λουθο: αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρχει μία ένταση, η οποία παρά­γε­ται πάντοτε, επειδή δεν έχουμε οριο­θε­τή­σει με την Τουρκία. Είναι ένα θέμα, το οποίο εκκρε­μεί εδώ και 50 χρόνια και το οποίο δεν έχει βρει τη λύση του. Είναι ένα θέμα, το οποίο ανα­πα­ρά­γει διαρκώς εντά­σεις. Όταν και αν υπάρξει οριο­θέ­τηση για υφα­λο­κρη­πίδα και Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη, αυτά τα προ­βλή­ματα θα εκλεί­ψουν. Έως τότε, κατα­λα­βαί­νουμε όλοι, ότι η Τουρκία θα συνε­χί­σει να πράττει αυτό που έκανε όλες τις περα­σμέ­νες δεκα­ε­τίες. Δηλαδή, ουσια­στικά, με βάση μία εντελώς μαξι­μα­λι­στική προ­σέγ­γιση, να θεωρεί ότι έχει δυνη­τική υφα­λο­κρη­πίδα, Απο­κλει­στική Οικο­νο­μική Ζώνη εκεί που έχει.

Η Ελλάδα θα παρα­μεί­νει προ­ση­λω­μένη στο διεθνές δίκαιο. Δεν πρό­κει­ται να απε­μπο­λή­σουμε κανένα μας δικαί­ωμα. Είναι η πρόθεσή μας, εάν συμ­φω­νή­σουμε, να συζη­τή­σουμε για την οριο­θέ­τηση αυτή. Αλλά να επι­μείνω στο ότι η συζή­τηση αυτή μπορεί να γίνει μόνον επί αυτού του ζητή­μα­τος. Δεν υπάρ­χουν άλλα ζητή­ματα, τα οποία μπορεί να τεθούν στο τραπέζι και να συνέ­χο­νται με αυτό. Εάν η Τουρκία θελήσει να προ­χω­ρή­σουμε σε μία συζή­τηση, η Ελλάδα δεν έχει κανένα φοβικό σύν­δρομο. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει ένα υψη­λό­τατο επίπεδο αυτο­πε­ποί­θη­σης, στο οποίο επε­νερ­γεί και η ενί­σχυση της εθνικής της άμυνας και η καλή οικο­νο­μική της κατά­σταση. Είμαστε σε ένα πολύ υψηλό δια­πραγ­μα­τευ­τικό πεδίο. Θα θέλαμε να προ­χω­ρή­σουμε στη συζή­τηση, αλλά με όρους σαφείς. Αυτή και μόνο είναι η συζή­τηση που μπορεί να γίνει και αφορά την οριο­θέ­τηση.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτό είναι ένα ερώτημα που τίθεται το τελευ­ταίο διά­στημα και από τα δεξιά της Νέας Δημο­κρα­τίας, αλλά εσχάτως και στο εσω­τε­ρικό της, κύριε Γερα­πε­τρίτη. Και ανα­φέ­ρο­μαι κυρίως στον πρώην Πρω­θυ­πουργό, τον κύριο Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος διε­γράφη πριν από λίγες ημέρες από το κόμμα σας. Επο­μέ­νως, μήπως θα ήταν καλύ­τερο να μη μιλούμε καθόλου με την Τουρκία; Ο κύριος Σαμαράς, για παρά­δειγμα, λέει ότι με αυτούς οι οποίοι προ­κα­λούν, με τον τρο­μο­κράτη της άλλης πλευράς δεν συζητάς. Τι απα­ντάτε;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Καταρ­χάς θέλω να πω ότι σέβομαι ιδιαι­τέ­ρως και τον κύριο Σαμαρά και την ιστο­ρική του δια­δρομή και τη συμβολή του στη χώρα. Από την άλλη πλευρά, δεν μου επι­τρέ­πε­ται, ως εκ της θέσεώς μου, να σχο­λιάσω την άσκηση της αρμο­διό­τη­τας του Πρω­θυ­πουρ­γού. Εκείνο, το οποίο μπορώ να πω είναι ότι η εξω­τε­ρική πολι­τική στην Ελλάδα δεν ασκεί­ται από εμένα. Ασκεί­ται με βάση το Σύνταγμα από τα συλ­λο­γικά όργανα, δηλαδή από το Υπουρ­γικό Συμ­βού­λιο και από το Κυβερ­νη­τικό Συμ­βού­λιο Εξω­τε­ρι­κών και Άμυνας, υπό την κατεύ­θυνση του Πρω­θυ­πουρ­γού. Και αυτή είναι η πολι­τική, η οποία υλο­ποιεί­ται από την κυβέρ­νηση και υιο­θε­τεί­ται και από την κοι­νο­βου­λευ­τική πλειο­ψη­φία. Εγώ εκεί που μπορώ να απα­ντήσω είναι στα θέματα εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής. Και θα πω το ακό­λουθο…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τότε να απλο­ποι­ήσω το ερώτημα. Συμ­φέ­ρει να συζη­τάμε με την Τουρκία; Ή θα ήταν καλύ­τερο για τα εθνικά μας συμ­φέ­ρο­ντα να μην υπάρχει αυτή η συζή­τηση, να μην υπάρχει αυτός ο διά­λο­γος; Ιδιαί­τερα από τη στιγμή που, όπως είπατε πριν από λίγο, οι Τούρκοι επι­μέ­νουν να βάζουν πάνω στο τραπέζι και άλλα θέματα, εκτός της μονα­δι­κής δια­φο­ράς που εμείς δεχό­μα­στε, της υφα­λο­κρη­πί­δας και της ΑΟΖ.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Υπάρ­χουν τρεις δρόμοι, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου. Υπάρχει ο δρόμος του δια­λό­γου. Συζη­τούμε με την Τουρκία και μπο­ρούμε, μολο­νότι εκφρά­ζο­νται οι δια­φω­νίες μας και εκφρά­ζο­νται με έναν τρόπο ο οποίος είναι ανοι­χτός και εν πολλοίς ειλι­κρι­νής, παρά ταύτα, να μπο­ρούμε να συνερ­γα­ζό­μα­στε για να προ­λαμ­βά­νουμε κρίσεις και να χτί­ζουμε του­λά­χι­στον σε αυτά, τα οποία μας ενώνουν. Είναι σημα­ντικό σε ένα ασταθές γεω­πο­λι­τικό περι­βάλ­λον να μπο­ρούμε να συζη­τούμε και να δια­μορ­φώ­νουμε μια γει­το­νιά ηρεμίας και ειρήνης.

Ο δεύ­τε­ρος δρόμος είναι ο δρόμος της αδρά­νειας, της ακι­νη­σίας. Είναι ο δρόμος, ο οποίος μας λέει ότι δεν συζη­τούμε, δεν προ­ά­γουμε διάλογο. Και στην περί­πτωση αυτή το μόνο που κάνουμε είναι να ανα­μέ­νουμε την επόμενη ένταση και κρίση, η οποία νομο­τε­λειακά θα έρθει.

Δεν είναι η άποψη της κυβέρ­νη­σης και δεν είναι η δική μου άποψη. Θέλω να σας εξο­μο­λο­γηθώ ότι μελε­τώ­ντας την ελλη­νική διπλω­μα­τική ιστορία των τελευ­ταίων 50 ετών και μελε­τώ­ντας ιδίως τα άτυπα πρα­κτικά των 64 κύκλων διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών – που όλοι απέ­τυ­χαν να παρα­γά­γουν ένα ουσια­στικό απο­τέ­λε­σμα – θέλω να σας πω ότι η αδρά­νεια και η ακι­νη­σία οδήγησε στην πραγ­μα­τι­κό­τητα σε μία ακόμη μεγα­λύ­τερη εντα­τι­κο­ποί­ηση των αξιώ­σεων της Τουρ­κίας. Η αδρά­νεια και η ακι­νη­σία δεν μπορεί να είναι επιλογή, διότι στην πραγ­μα­τι­κό­τητα αυτό που πράττει είναι να διευ­ρύ­νει τις δια­φο­ρές, να δημιουρ­γεί περαι­τέρω εντά­σεις. Και ανά πάσα στιγμή να βρι­σκό­μα­στε στον κίνδυνο να έχουμε ένα θερμό επει­σό­διο και να έχουμε μία νέα περί­πτωση Σμη­να­γού Ηλιάκη. Και υπάρχει και ένας τρίτος δρόμος, ο οποίος είναι ο πόλεμος.

Άρα, μεταξύ αυτών των τριών δρόμων η δική μας επιλογή είναι η επιλογή του δια­λό­γου. Μία επιλογή, η οποία έρχεται με σύνεση και με σωφρο­σύνη. Επα­να­λαμ­βάνω, χωρίς να είμαστε αιθε­ρο­βά­μο­νες ή να ακρο­βα­τούμε, αλλά γνω­ρί­ζο­ντας ότι η Ελλάδα αυτή τη στιγμή βρί­σκε­ται σε ένα σημείο στο οποίο μπορεί να συζητά χωρίς φόβο, με υψηλό επίπεδο αυτο­πε­ποί­θη­σης και γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν είμαστε μόνο εμείς, οι οποίοι είμαστε οι νομείς, οι ιδιο­κτή­τες σήμερα της χώρας. Υπάρ­χουν και οι επό­με­νες γενιές, τις οποίες θα πρέπει να σκε­φτούμε και οι επό­με­νες γενιές θα πρέπει επίσης να ζήσουν σε μία γει­το­νιά ηρεμίας. Όταν κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, βρι­σκό­μα­στε σε μία από­σταση λιγό­τερο από 1.000 μίλια από δύο πολέ­μους, οι οποίοι διε­ξά­γο­νται στη γει­το­νιά μας, όταν βρι­σκό­μα­στε σε μία περιοχή, η οποία πλήτ­τε­ται πάρα πολύ έντονα από κατα­στά­σεις, οι οποίες είναι εξαι­ρε­τικά ανη­συ­χη­τι­κές για τα γεω­πο­λι­τικά, όπως είναι η κατά­σταση στην Υπο­σα­χά­ρια Αφρική, όπως είναι η κατά­σταση, η οποία επι­κρα­τεί στις πολ­λα­πλές κρίσεις, την κρίση, την κλι­μα­τική ή την κρίση, την επι­σι­τι­στική. Κατα­λα­βαί­νουμε ότι η αξία του δια­λό­γου, η αξία της ειρήνης, η αξία του να μπορείς να συζητάς, να αυξά­νεις το διπλω­μα­τικό σου κεφά­λαιο, να σε ακούν στο διεθνές στε­ρέ­ωμα και να έχεις ισχυ­ρούς συμ­μά­χους είναι πολύ μεγάλη.

Για μένα δεν είναι επιλογή η αδρά­νεια και η ακι­νη­σία. Πολλώ δε μάλλον δεν είναι επιλογή ο πόλεμος. Θα συνε­χί­σουμε στη λογική του δια­λό­γου, της αυτο­πε­ποί­θη­σης, της σύνεσης, της σωφρο­σύ­νης, χωρίς φόβο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έχετε δεχθεί πυρά το τελευ­ταίο διά­στημα και από την αντι­πο­λί­τευση, αλλά, και από «φίλιες» δυνά­μεις εντός της Νέας Δημο­κρα­τίας. Για παρά­δειγμα, κάποιοι λένε ο Γερα­πε­τρί­της έκανε υπό­κλιση στον Ερντο­γάν. Και παρότι σας έχω ξανα­ρω­τή­σει στο παρελ­θόν – επειδή δέχομαι μηνύ­ματα και κάποιοι θα θεω­ρή­σουν ότι απο­φεύγω να το θέσω στο τραπέζι – θέλω να έχω την απά­ντησή σας. Άλλοι λένε γιατί δεν προ­χω­ράει η χώρα και στο Αιγαίο στα 12 ναυτικά μίλια, όπως έκανε στο Ιόνιο. Και κάποιοι ακόμη μιλούν για ενδο­τι­σμό της κυβέρ­νη­σης και του Πρω­θυ­πουρ­γού και του Υπουρ­γού των Εξω­τε­ρι­κών. Για όλα αυτά, φίλες και φίλοι αμέσως μετά τους τίτλους ειδή­σεων θα συνε­χί­σουμε τη συζή­τησή μας με τον Υπουργό Εξω­τε­ρι­κών, τον κύριο Γιώργο Γερα­πε­τρίτη. Κύριε Υπουργέ, ξέρω ότι είναι κου­ρα­στικό να επα­νέρ­χε­ται το ίδιο ερώτημα. Εγώ σας το έχω θέσει σε του­λά­χι­στον δύο προη­γού­με­νες συνε­ντεύ­ξεις, αλλά αφού κάποιοι από τους ακρο­α­τές μας το θέτουν, θα το επα­να­φέρω. Ρωτούν: «Μα, υπό­κλιση στον Erdogan;».

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, έχω τοπο­θε­τη­θεί, να τοπο­θε­τηθώ για μία ακόμη φορά με τον ίδιο τρόπο. Εγώ πάντοτε θα αποδίδω την οφει­λό­μενη τιμή στην Αρχηγό του Κράτους. Η Αρχηγός του Κράτους ήταν μπροστά μου. Όφειλα να της επι­δείξω την τιμή που το Σύνταγμα της απο­δί­δει. Και θέλω να πω το εξής. Δεν θέλω να εκλαμ­βά­νε­ται η ευγέ­νεια ως αδυ­να­μία. Ισχύει το ακριβώς αντί­θετο. Η ευγέ­νεια είναι δύναμη. Θα συνε­χίσω, λοιπόν, επειδή εγώ δεν πρό­κει­ται να αλλοιωθώ από την πολι­τική, να έχω τη θεσμική στάση με την οποία ξεκί­νησα τη ζωή μου. Και η θεσμική μου στάση επι­βάλ­λει, κάθε φορά που συναντώ την Αρχηγό του Κράτους ή τον εκά­στοτε Αρχηγό του Κράτους, να αποδίδω την οφει­λό­μενη τιμή. Δεν θα αλλάξω.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έρχομαι στα 12 ναυτικά μίλια. Είναι μια μεγάλη συζή­τηση που συνε­χί­ζε­ται επί χρόνια στη χώρα. Η κυβέρ­νησή σας επέ­κτεινε τον θαλάσ­σιο χώρο μας στα 12 ναυτικά μίλια στο Ιόνιο. Η ερώτηση είναι, γιατί δεν το κάνει και στο Αιγαίο;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Η ερώτηση βέβαια αυτή θα μπο­ρούσε να απευ­θυν­θεί σε όλους όσοι θήτευ­σαν τιμη­τικά στον υπουρ­γικό θώκο του Υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών τα τελευ­ταία 50 χρόνια, διότι κανείς δεν το απο­τόλ­μησε, όπως βεβαίως και στους Προ­έ­δρους των Κυβερ­νή­σεων. Εδώ τα πράγ­ματα είναι σαφή. Η Ελλάδα έχει το εκ του διε­θνούς δικαίου δικαί­ωμα επέ­κτα­σης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, οπο­τε­δή­ποτε η ίδια το κρίνει σκόπιμο. Και πολλές φορές έχω δια­τυ­πώ­σει τη σαφή θέση της ελλη­νι­κής Πολι­τείας, τη δια­χρο­νική εθνική θέση, ότι η Ελλάδα επι­φυ­λάσ­σε­ται να ασκήσει το δικαί­ωμα αυτό, όταν η ίδια το κρίνει σκόπιμο. Δεν το απε­μπο­λεί και το δια­τη­ρεί στο ακέραιο να το πράξει όταν το κρίνει.

Το γιατί δεν γίνεται αυτό, γιατί δεν επε­κτεί­νε­ται, είναι κάτι, το οποίο έχει να κάνει προ­φα­νώς και με την πολι­τική διά­σταση των πραγ­μά­των. Κατα­λα­βαί­νουμε όλοι ότι η επέ­κταση των χωρικών υδάτων δημιουρ­γεί ιδιαί­τε­ρες συν­θή­κες. Προ­φα­νώς θα γίνει η επέ­κταση των χωρικών υδάτων, όταν αυτό κριθεί σκόπιμο. Το κατα­λα­βαί­νουμε όλοι. Δεν θα επη­ρε­α­στούμε από την περιρ­ρέ­ουσα ατμό­σφαιρα.

Και θέλω να σας πω το εξής. Εάν μία κυβέρ­νηση μπορεί να το πράξει, είναι η παρούσα κυβέρ­νηση της Νέας Δημο­κρα­τίας. Και τούτο διότι, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, εμείς έχουμε επι­δεί­ξει το σθένος για να μπο­ρούμε να λύνουμε μακρο­χρό­νια προ­βλή­ματα. Δείτε τη συμ­φω­νία, την οποία έχουμε με την Αίγυπτο, η οποία έγινε με την παρούσα δια­κυ­βέρ­νηση, τη συμ­φω­νία με την Ιταλία, την επέ­κταση των χωρικών υδάτων, τις στρα­τη­γι­κές μας συμ­μα­χίες, και τώρα τη συμ­με­τοχή μας στο Συμ­βού­λιο Ασφα­λείας. Εμείς είμαστε εκείνοι, οι οποίοι ανα­λαμ­βά­νουν να κάνουν τα μεγάλα άλματα, να λάβουν τις μεγάλες απο­φά­σεις. Θα το πρά­ξουμε όταν οι καιροί το απαι­τή­σουν.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα συνε­χίσω στο ίδιο ύφος και κλίμα, κύριε Υπουργέ, επι­κα­λού­με­νος σημεία από τη συνέ­ντευξη του Αντώνη Σαμαρά στο «Βήμα». Χαριε­ντί­ζο­νταν, είπε, ο Πρω­θυ­πουρ­γός και ο Κύπριος Πρό­ε­δρος με τον Erdogan. Θέλω να σας ρωτήσω, πρώτον, αν το Κυπριακό έχει ουσια­στικά εγκα­τα­λει­φθεί από την ελλη­νική κυβέρ­νηση ή όχι και πού βρι­σκό­μα­στε. Και δεύ­τε­ρον, τι νόημα είχε αυτή η συνά­ντηση και αν πράγ­ματι υπήρχαν χαριε­ντι­σμοί.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Υπάρχει η μικρή εικόνα και η μεγάλη εικόνα. Η μικρή εικόνα είναι η φωτο­γρα­φία της στιγμής, του Προ­έ­δρου της Τουρ­κίας με τον Πρόεδρο της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας. Θέλω να τονίσω το ακό­λουθο για όσους δεν αντι­λαμ­βά­νο­νται την αξία του να συνο­μι­λεί ο Πρό­ε­δρος Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας με τον Τούρκο Πρόεδρο. Θα ήθελα να επι­ση­μάνω ότι 50 χρόνια δεν έχει υπάρξει αυτή η συνά­ντηση. Ήταν η πρώτη φορά σε 50 χρόνια που είχαμε αυτή τη συνά­ντηση. Θα μου πείτε, έχει κάποια υπε­ρα­ξία; Η υπε­ρα­ξία της έγκει­ται στο ότι η Τουρκία δεν ανα­γνω­ρί­ζει την Κυπριακή Δημο­κρα­τία. Θα ήθελα να το γνω­ρί­ζει ο κόσμος αυτό, διότι είναι κάτι που πολλές φορές μας δια­φεύ­γει. Η Τουρκία στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δεν δέχεται τη διεθνή υπό­σταση της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας. Άρα, όταν συνο­μι­λεί ο Τούρκος Πρό­ε­δρος με τον Πρόεδρο της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας, αυτό είναι ένα σημα­ντικό βήμα για την Κυπριακή Δημο­κρα­τία. Και εκείνοι οι οποίοι λένε ότι αυτό δεν έχει καμία αξία, θα ήθελα να το ξανα­σκε­φτούν. Υπάρχει όμως και μεγάλη εικόνα, τι γίνεται στο Κυπριακό…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κάποιες πλευρές λένε ότι το έχουμε εγκα­τα­λεί­ψει.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Θέλω να είμαι απο­λύ­τως κάθετος, διότι είναι πραγ­μα­τικά απο­γοη­τευ­τική η στάση ορι­σμέ­νων, οι οποίοι επι­λέ­γουν να κάνουν μια μικρο­πο­λι­τική αντι­με­τώ­πιση των εθνικών θεμάτων, έτσι ώστε να απο­κο­μί­σουν πρό­σκαιρα οφέλη. Το Κυπριακό, τους τελευ­ταί­ους 16 μήνες έχει ανα­βαθ­μι­στεί στο ύψιστο επίπεδο. Θέλω να θυμη­θούμε πού βρι­σκό­μα­σταν τα περα­σμένα χρόνια και ιδίως μετά το Κραν Μοντανά και την από­πειρα που έγινε για την επίλυση του Κυπρια­κού. Τα τελευ­ταία πέντε χρόνια έχει γίνει σημα­ντική προ­σπά­θεια. Η μεγάλη ανα­βάθ­μιση έρχεται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το τελευ­ταίο έτος, όπου, ενόσω υπήρχε μια μακρά αδρά­νεια, ο Γενικός Γραμ­μα­τέας του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών διο­ρί­ζει Προ­σω­πική Απε­σταλ­μένη, ανα­βαθ­μί­ζο­ντας στην πραγ­μα­τι­κό­τητα το Κυπριακό σε νούμερο ένα προ­τε­ραιό­τητα του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών, πέρα από τους πολέ­μους. Στη συνέ­χεια έχουμε την άτυπη συνά­ντηση μεταξύ του Γενικού Γραμ­μα­τέα του Οργα­νι­σμού Ηνω­μέ­νων Εθνών και των δύο ηγετών. Και επί­κει­ται και μία πεντα­με­ρής συνά­ντηση με διευ­ρυ­μένη σύνθεση, στην οποία θα συμ­με­τέ­χει Ελλάδα, Τουρκία και Ηνωμένο Βασί­λειο. Όλα αυτά συνι­στούν μια πολύ σημα­ντική ανα­βάθ­μιση.

Θέλω όμως να σκε­φτούμε κάτι για εκεί­νους που λένε ότι δεν είναι προ­τε­ραιό­τητά μας. Θέλω να πω το εξής. Η Τουρκία τα τελευ­ταία χρόνια και μετά το Κραν Μοντανά δια­κή­ρυσσε ότι δεν πρό­κει­ται να προ­σέλ­θει στο τραπέζι των συζη­τή­σεων για το Κυπριακό, ει μη μόνον αν ανα­γνω­ρι­ζό­ταν η διεθνής υπό­σταση της φερό­με­νης «ΤΔΒΚ». Έχω να πω λοιπόν το ακό­λουθο. Στην πραγ­μα­τι­κό­τητα δια­φο­ρο­ποι­ή­θηκε η στάση αυτή. Πλέον συζητεί η Τουρκία και οι Τουρ­κο­κύ­πριοι στο πλαίσιο του ΟΗΕ. Συζη­τώ­ντας στο πλαίσιο του ΟΗΕ, απο­δέ­χο­νται στην πραγ­μα­τι­κό­τητα και το πλαίσιο του ΟΗΕ, το οποίο είναι τα Ψηφί­σματα του Συμ­βου­λίου Ασφα­λείας για διζω­νική δικοι­νο­τική ομο­σπον­δία και σε καμία περί­πτωση για δύο κράτη. Και προ­ϊ­ό­ντος του χρόνου, το Κυπριακό τίθεται και πάλι στο παγκό­σμιο προ­σκή­νιο και δημιουρ­γεί­ται μία νέα ευκαι­ρία για επίλυσή του. Θέλω να τονίσω ότι είναι σημα­ντικό ότι προς αυτή την κατεύ­θυνση συνέ­βαλε καθο­ρι­στικά η βελ­τί­ωση των ελλη­νο­τουρ­κι­κών σχέσεων. Κατα­λα­βαί­νουμε όλοι πως το ότι υπάρχει δίαυλος επι­κοι­νω­νίας μεταξύ Ελλάδος και Τουρ­κίας και υπάρχει μια σχετική κατα­νό­ηση, βοηθάει έτσι ώστε να υπάρχει εξέλιξη στο Κυπριακό. Και αυτή τη στιγμή εμείς δια­τη­ρούμε μια βιώσιμη αισιο­δο­ξία ότι θα υπάρξει μια μεγα­λύ­τερη εξέλιξη.

Θέλω δε να τονίσω ότι τον τελευ­ταίο χρόνο έχει υπάρξει πολύ μεγάλη ανα­βάθ­μιση του Κυπρια­κού και στο επίπεδο της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Θέλω να υπεν­θυ­μίσω ότι τα Συμπε­ρά­σματα του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου του Απρι­λίου του 2024, πριν από λίγους μήνες, συνέ­δε­σαν την πορεία της Τουρ­κίας προς την Ευρω­παϊκή Ένωση με την εξέλιξη στο Κυπριακό. Ήταν μια πάρα πολύ σοβαρή εξέλιξη. Πλέον, το Κυπριακό καθί­στα­ται προ­τε­ραιό­τητα και της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Θέλω να θυμίσω ότι τον Ιούνιο του 2023 τα Συμπε­ρά­σματα του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου ανα­φέ­ρουν ότι η Ευρω­παϊκή Ένωση παρα­κο­λου­θεί και συμ­με­τέ­χει σε όλα τα στάδια επί­λυ­σης του Κυπρια­κού. Άρα έχουμε κατα­φέ­ρει να έχει ανα­βαθ­μι­στεί σε επίπεδο ΟΗΕ, να έχει ανα­βαθ­μι­στεί σε επίπεδο Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και πλέον η Τουρκία να συζητεί για το θέμα του Κυπρια­κού. Άρα αισθά­νο­μαι ότι όχι μόνο δεν έχει εγκα­τα­λει­φθεί, αλλά για εμάς δια­χρο­νικά παρα­μέ­νει η πρώτη εθνική προ­τε­ραιό­τητα και θα την υπο­στη­ρί­ξουμε μέχρι τέλους.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ρωτούν αρκετοί φίλοι ακρο­α­τές γιατί δεν προ­χω­ράμε σε ΑΟΖ με την Κύπρο, όταν μάλιστα υπάρχει το παρά­νομο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Πράγ­ματι, υπάρχει το παρά­νομο και ανυ­πό­στατο τουρ­κο­λι­βυκό μνη­μό­νιο, το οποίο ανα­τρέ­χει στις αρχές της δεκα­ε­τίας και το οποίο, μολο­νότι είναι προ­φα­νές ότι είναι ανυ­πό­στατο, δημιουρ­γεί αυτές τις αξιώ­σεις, τις οποίες επι­κα­λεί­ται η Τουρκία. Το να επι­λυ­θεί το θέμα της ΑΟΖ είναι κάτι, το οποίο επι­βάλ­λει το διεθνές δίκαιο. Η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασ­σας του 1982 ρητώς ανα­φέ­ρει ότι ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πίδα είναι αντι­κεί­μενο συζή­τη­σης και συμ­φω­νίας ή παρα­πο­μπής σε διεθνή δικαιο­δο­σία από τα γει­το­νικά κράτη που έχουν παρα­κεί­με­νες ή αντι­κεί­με­νες ακτές. Το ίδιο ισχύει και για την Κύπρο. Το ίδιο ισχύει και για την Αίγυπτο. Το ίδιο ισχύει και για την Τουρκία. Πρόθεση της Ελλάδας θα ήταν βεβαίως να φτά­σουμε σε μία συνο­λική συμ­φω­νία, με βάση την οποία θα εξέ­λι­παν και όλα τα προ­βλή­ματα. Επα­να­λαμ­βάνω ότι είναι σημα­ντικό να υπάρ­χουν συμ­φω­νίες με την Τουρκία για να πορευό­μα­στε στα θέματα, τα οποία είναι σημα­ντικά, όπως είναι ο συντο­νι­σμός στο μετα­να­στευ­τικό. Όμως, όσο δεν επι­λύ­ε­ται η μεγάλη υπο­κεί­μενη διαφορά μας, που είναι η οριο­θέ­τηση, θα υπάρ­χουν πάντοτε εντά­σεις, διότι θα υπάρ­χουν φερό­με­νες επι­κα­λυ­πτό­με­νες αξιώ­σεις. Πρέπει να υπάρξει οριο­θέ­τηση.

Και να κλείσω λέγο­ντας ότι η συζή­τηση για την οριο­θέ­τηση θα πρέπει, από τη δική μας πλευρά, από την ελλη­νική πλευρά, να γίνει όταν θα έχουμε υψηλό διεθνές κεφά­λαιο. Όταν προ­σέρ­χε­σαι σε οποια­δή­ποτε δια­πραγ­μά­τευση, θα πρέπει στη δια­πραγ­μά­τευση αυτή να έρχεσαι αφ’ υψηλού και όχι όταν είσαι αδύ­να­μος. Και σήμερα είμαστε σε αυτό το επίπεδο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ωστόσο, λένε πολλοί και είναι αυτό γενικά μία άποψη στην κοι­νω­νία μας ότι ο Τούρκος συνέ­χεια ζητάει, ενώ εμείς προ­σερ­χό­μα­στε στις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις χωρίς να θέτουμε αξιώ­σεις. Και ότι αυτό ουσια­στικά μας βάζει σε μία αδύναμη θέση.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Με κάθε σεβασμό, θα μου επι­τρέ­ψετε να πω ότι δεν ισχύει. Εκείνο το οποίο ισχύει είναι ότι οι τουρ­κι­κές αξιώ­σεις έχουν ανα­πτυ­χθεί συν τω χρόνω από το 1974 και ιδίως από τις αρχές του 2000. Η θεωρία της «γαλά­ζιας πατρί­δας» ανα­τρέ­χει στη δεκα­ε­τία του ‘90. Η θεωρία για τις «γκρίζες ζώνες» ανα­τρέ­χει και ενδυ­να­μώ­νε­ται από τη δεκα­ε­τία του 2000. Δεν είναι και­νο­φα­νείς. Είναι αξιώ­σεις, οι οποίες ανα­τρέ­χουν δεκα­ε­τίες και τις οποίες βεβαίως επα­να­λαμ­βά­νει η Τουρκία. Δεν αφί­στα­ται από τις θέσεις αυτές η Τουρκία, αλλά είναι θέσεις οι οποίες είναι δια­τυ­πω­μέ­νες από μακρού χρόνου. Η Ελλάδα επίσης έχει τις δικές της θέσεις, τις οποίες θέτει με ιδιαί­τερη έμφαση. Δεν απο­δέ­χε­ται ο,τιδή­ποτε από όλα αυτά και θέτει τα δικά της ζητή­ματα απέ­να­ντι στην Τουρκία. Είναι αυτο­νό­ητο ότι οι θέσεις αφί­στα­νται. Είναι καλό να υπάρχει μια συζή­τηση γύρω από τα θέματα, στα οποία μπο­ρούμε να έχουμε έναν κοινό τόπο. Εάν δεν μπο­ρούμε να έχουμε έναν κοινό τόπο στα μεγάλα ζητή­ματα, θα πρέπει αν μη τι άλλο να δια­φυ­λά­ξουμε τα κεκτη­μένα μας.

Και θέλω να πω και το ακό­λουθο. Η Ελλάδα προ­βάλ­λει τις αξιώ­σεις, οι οποίες απορ­ρέ­ουν από το διεθνές δίκαιο και το κάνει συστη­μα­τικά. Η Ελλάδα κάνει μια εξω­τε­ρική πολι­τική αρχών. Δεν πρό­κει­ται ποτέ να υπο­κύ­ψουμε στον λαϊ­κι­σμό. Δεν πρό­κει­ται ποτέ να πούμε οποιο­δή­ποτε ψεύδος στον ελλη­νικό λαό, ούτε να τον παρα­πλα­νή­σουμε. Εμείς με σαφή­νεια, με ανοιχτό πνεύμα, χωρίς φοβικά σύν­δρομα, με αυτο­πε­ποί­θηση, θέλουμε να υπάρχει ασφά­λεια στη χώρα μας. Ξέρετε διάβασα μία αρθρο­γρα­φία, η οποία ανα­φε­ρό­ταν στο πώς αισθά­νο­νται οι Έλληνες σε σχέση με την εξω­τε­ρική πολι­τική. Κατα­λα­βαίνω ότι μπορεί να υπάρ­χουν αντί­θε­τες απόψεις και κατα­λα­βαίνω ότι ορι­σμέ­νοι θα ήθελαν να έχουμε μία πιο, ας το πούμε, επι­θε­τική στάση. Δεν θα έλεγα διεκ­δι­κη­τική, διότι η διεκ­δί­κηση έρχεται μέσα από τη σωφρο­σύνη, την αυτο­πε­ποί­θηση και το διπλω­μα­τικό κεφά­λαιο. Αλλά η ελλη­νική στάση είναι εκείνη που, κατά την άποψή μου, είναι απο­λύ­τως ορθή. Η εξω­τε­ρική πολι­τική είναι για να παράγει ασφά­λεια και αυτο­πε­ποί­θηση.

Και θέλω να πω ότι ενόσω πριν από λίγα χρόνια ένα περίπου 70% των Ελλήνων πολιτών – 2 στους 3 Έλληνες πολίτες – είχαν ανη­συ­χία για το πού πηγαί­νουν τα εθνικά, για τα ελλη­νο­τουρ­κικά, για την πιθα­νό­τητα κρίσης, σήμερα οι τελευ­ταίες δημο­σκο­πή­σεις δίνουν ποσοστό, το οποίο είναι στο 7%. Άρα θέλω να πω ότι είναι σημα­ντικό οι Έλληνες πολίτες να αισθά­νο­νται ασφα­λείς. Και τους δια­βε­βαιώ ότι η πολι­τική αυτή παράγει ασφά­λεια. Εμείς θα είμαστε εδώ για να εγγυό­μα­στε τα εθνικά δίκαια με ισχυρή εθνική άμυνα, με ισχυρή οικο­νο­μία και με ισχυρή εξω­τε­ρική πολι­τική.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ο κ. Λευ­τέ­ρης Πλα­τύ­ρα­χος, μου λέει: Νίκο, δεν σου απά­ντησε ο Υπουρ­γός για την ΑΟΖ με την Κύπρο ή σου απά­ντησε ότι αυτή περνάει μέσα από τη συμ­φω­νία μας με την Τουρκία; Είναι έτσι;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Δεν είναι καθόλου έτσι. Κατα­λα­βαί­νουμε όλοι ότι η συζή­τηση πρέπει να γίνει με όλα τα παρα­κεί­μενα κράτη. Είναι προ­φα­νές ότι και με την Τουρκία υπάρχει θέμα οριο­θέ­τη­σης ΑΟΖ και υφα­λο­κρη­πί­δας, όπως επίσης και με την Κύπρο. Όλα αυτά θα πρέπει να τεθούν στο τραπέζι και να προ­χω­ρή­σουμε όταν ο χρόνος το επι­βάλ­λει. Να σας πω όμως κάτι, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, διότι πολλές φορές νομίζω ότι αγνο­ούμε τη μεγάλη εικόνα. Το αντι­κεί­μενο της οριο­θέ­τη­σης της Απο­κλει­στι­κής Οικο­νο­μι­κής Ζώνης και της υφα­λο­κρη­πί­δας – ας πάρουμε την Τουρκία – είναι ζήτημα, το οποίο συζη­τεί­ται περίπου 25 χρόνια. Από τις αρχές της δεκα­ε­τίας του 2000, και μετά την κρίση των Ιμίων το 1997, υπήρξαν 64 γύροι διε­ρευ­νη­τι­κών επαφών. Όλες οι κυβερ­νή­σεις, ανε­ξαι­ρέ­τως, όλες οι κυβερ­νή­σεις, έκαναν διε­ρευ­νη­τι­κές επαφές για να μπο­ρέ­σουμε να δούμε το θέμα της οριο­θέ­τη­σης. Θέλω, λοιπόν, να σας πω το εξής: όλες οι διε­ρευ­νη­τι­κές επαφές απέ­τυ­χαν πατα­γω­δώς. Δεν μπο­ρέ­σαμε να βρούμε έναν κοινό τόπο και αυτό έχει να κάνει με τη δια­φο­ρε­τική αφε­τη­ρία την οποία έχουμε στα πράγ­ματα. Όμως, βλέπω ότι υπάρχει μία στάση ότι θα πρέπει να λύσουμε τα πάντα μέσα σε ενάμιση χρόνο που βρί­σκε­ται η παρούσα ηγεσία του Υπουρ­γείου Εξω­τε­ρι­κών, όταν, για 50 χρόνια, δεν είχε υπάρξει εξέλιξη. Υπάρχει σοβαρή ανα­βάθ­μιση των σχέσεων Ελλάδας-Τουρκίας, κυρίως επειδή υπάρ­χουν οι δίαυλοι επι­κοι­νω­νίας, να απο­συ­μπιέ­ζουν εντά­σεις. Υπάρχει μία προ­ο­πτική, δεν θα πω μεγάλη, μικρή. Νομίζω ότι οφεί­λουμε να κρατάμε χαμηλά τον πήχη όταν πρό­κει­ται για τόσο σύνθετα ζητή­ματα. Για το θέμα της συζή­τη­σης της οριο­θέ­τη­σης, ακόμα δεν έχουμε βρει καν το πλαίσιο της συζή­τη­σης αυτής. Αλλά είναι πάρα πολύ σημα­ντικά τα όσα έχουν γίνει τον τελευ­ταίο ενάμιση χρόνο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κλείνω. Έμεινα, δυστυ­χώς, μόνο στα Ελλη­νο­τουρ­κικά. Είναι τόσο πολλά τα θέματα που υπάρ­χουν. Θέλω, κλεί­νο­ντας, να έχω και ένα σχόλιό σας για το πώς εξε­λίσ­σο­νται οι σχέσεις μας με την Αλβανία και με την Βόρεια Μακε­δο­νία, με τα Σκόπια.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Εμείς κάνουμε υπεύ­θυνη πολι­τική και κατα­λα­βαίνω ότι και στα πεδία αυτά υπάρ­χουν ορι­σμέ­νοι, οι οποίοι θα ήθελαν να έχουμε μια επι­θε­τική ρητο­ρική και να προ­βούμε σε επι­θε­τι­κές ενέρ­γειες. Εγώ θέλω να πω ότι το εθνικό χρέος είναι να φρο­ντί­ζει τα δίκαιά μας με τρόπο, ο οποίος εξυ­πη­ρε­τεί την εθνική μας γραμμή. Και με την Αλβανία και…

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είχαμε προ­κλή­σεις Ράμα το τελευ­ταίο διά­στημα και απέ­να­ντι στην Ελλη­νική Μειο­νό­τητα.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Έχετε απόλυτο δίκιο. Υπήρξαν σημα­ντι­κές προ­κλή­σεις το τελευ­ταίο διά­στημα και ιδίως μετά τις δημο­τι­κές εκλογές στη Χιμάρα. Εμείς κάναμε εκείνο, το οποίο έπρεπε. Διε­θνο­ποι­ή­σαμε το ζήτημα. Προ­στα­τεύ­σαμε τη μειο­νό­τητα. Θέσαμε το μειο­νο­τικό στην καρδιά της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι με την εκλογή του Μπελέρη στο Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο και με τη συμ­με­τοχή του σήμερα στην Επι­τροπή, η οποία αξιο­λο­γεί την πρόοδο της Αλβα­νίας στην πορεία προς την Ευρω­παϊκή Ένωση. Αλλά και με έναν ακόμη πιο σημα­ντικό τρόπο, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου. Θέλω να σας πω το εξής: σήμερα που μιλάμε χάρη στις προ­σπά­θειες που έχει κατα­βά­λει η ελλη­νική κυβέρ­νηση και το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών, το ζήτημα της προ­στα­σίας της Ελλη­νι­κής Εθνικής Μειο­νό­τη­τας και το ζήτημα της προ­στα­σίας των περιου­σια­κών δικαιω­μά­των των Ελλήνων ομο­γε­νών, που είναι τα δύο μεγάλα θέματά μας, έχουν κατα­στεί η κοινή θέση των 27 κρατών μελών της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Μόλις τον περα­σμένο Οκτώ­βριο, η Ευρω­παϊκή Ένωση περιέ­λαβε στην κοινή της γραμμή τα δύο αυτά ζητή­ματα: προ­στα­σία μειο­νο­τή­των και προ­στα­σία περιου­σια­κών δικαιω­μά­των ρητά ως θέσεις των 27 και ως κρι­τή­ριο για την ευρω­παϊκή προ­ο­πτική της Αλβα­νίας. Άρα, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου και αισθά­νο­μαι ότι πραγ­μα­τικά έχουμε κάνει το εθνικά σωστό. Έχουμε κατα­φέ­ρει και το ζήτημα της Ελλη­νι­κής Εθνικής Μειο­νό­τη­τας το έχουμε ουσια­στικά ανα­γά­γει σε ευρω­παϊκό. Είναι ό,τι καλύ­τερο θα μπο­ρούσε να μας συμβεί. Είναι ακριβώς ό,τι έχουμε πράξει και με την Τουρκία, με το Κυπριακό, όπου ανα­βαθ­μί­ζουμε τα ζητή­ματα αυτά σε επίπεδο Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και χάρη στο πολύ ισχυρό διεθνές απο­τύ­πωμα, το οποίο έχουμε, προ­στα­τεύ­ουμε πιο ωφέλιμα, πιο απο­τε­λε­σμα­τικά τα εθνικά μας δίκαια.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Οι Πρέσπες θα εφαρ­μο­στούν;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Πρό­κει­ται για διεθνή συνθήκη, η οποία οφείλει να εφαρ­μό­ζε­ται απα­ρέ­γκλιτα και χωρίς καμία απο­λύ­τως δια­φο­ρο­ποί­ηση. Η σημε­ρινή κυβέρ­νηση ως αντι­πο­λί­τευση, και εγώ, είχα τοπο­θε­τη­θεί αρνη­τικά για τη συμ­φω­νία των Πρεσπών. Θεωρώ ότι έχει σοβαρά ζητή­ματα και νομικά και δικαιο­πο­λι­τικά. Πλην όμως, απο­τε­λεί μια διεθνή συνθήκη, η οποία υπε­ρι­σχύει των νόμων, δεν τρο­πο­ποιεί­ται μονο­με­ρώς και παράγει διε­θνείς υπο­χρε­ώ­σεις. Είναι σαφές. Και τα δύο μέρη οφεί­λουν να την τηρούν. Από την πλευρά μας, πάντοτε τηρεί­ται καλό­πι­στα. Δυστυ­χώς, μετά τις εκλογές στη Βόρεια Μακε­δο­νία είχαμε μια ρητο­ρική, η οποία παρε­ξέ­κλινε. Θέλω να δια­βε­βαιώσω ότι δεν υπάρχει περί­πτωση η ελλη­νική κυβέρ­νηση να επι­δεί­ξει οποια­δή­ποτε ανε­κτι­κό­τητα στο ζήτημα αυτό. Υπήρξαν σοβα­ρό­τα­τες παρα­χω­ρή­σεις για να δια­σφα­λι­στεί η έναντι πάντων ονο­μα­σία σύνθετη ονο­μα­σία της Βόρειας Μακε­δο­νίας. Θα παρα­μεί­νουμε προ­σκολ­λη­μέ­νοι στο ζήτημα αυτό και θα υπο­στη­ρί­ξουμε με κάθε τρόπο την εφαρ­μογή της. Δια­φο­ρε­τικά, αυτο­νο­ή­τως θα υπάρ­ξουν συνέ­πειες.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κλείνω ζητώ­ντας ένα σχόλιο στο ερώτημα που έχουν θέσει αρκετοί συμπο­λί­τες μας για τη στάση της χώρας μας στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας. Ρωτούν μήπως το παρα­κά­ναμε στο να στη­ρί­ζουμε την Ουκρα­νία; Μήπως δηλαδή ήμασταν «το πιο καλό παιδί της Δύσης», σε βάρος κάποιες φορές των εθνικών μας συμ­φε­ρό­ντων;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Έχουμε στη γει­το­νιά μας δύο πολέ­μους. Έχουμε τον πόλεμο στην Ουκρα­νία από την ρωσική επι­θε­τι­κό­τητα και έχουμε και τη σύρραξη στη Μέση Ανατολή. Και στις δύο αυτές περι­πτώ­σεις εμείς εφαρ­μό­ζουμε ενιαία κρι­τή­ρια και είναι τα κρι­τή­ρια, τα οποία βασί­ζο­νται στο διεθνές δίκαιο. Στην μεν περί­πτωση της Μέσης Ανα­το­λής σαφώς τοπο­θε­τη­θή­καμε ότι παρά την στρα­τη­γική σχέση, την οποία έχουμε με το Ισραήλ, υπάρχει δικαί­ωμα άμυνας και οφείλει πάραυτα να υπάρξει απε­λευ­θέ­ρωση των ομήρων, αλλά θα πρέπει η αυτο­ά­μυνα να ασκεί­ται εντός των ορίων του διε­θνούς και ιδίως του ανθρω­πι­στι­κού δικαίου και για τον λόγο αυτό έχουμε μια στάση αρχής.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: …με τους κανόνες της ανα­λο­γι­κό­τη­τας.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Και με τους κανόνες της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, όπως σωστά λέτε και γι’ αυτό άλλωστε το λόγο έχουμε κατα­φέ­ρει να έχουμε μια άριστη σχέση τόσο με το Ισραήλ, αλλά όσο και με τον αραβικό κόσμο. Εγώ είχα μια εξαι­ρε­τική συνά­ντηση με τους πρέ­σβεις των 15 αρα­βι­κών χωρών, όπου εξέ­φρα­σαν την ευγνω­μο­σύνη τους για την Ελλάδα. Στην περί­πτωση της Ρωσίας, ομοίως. Εδώ έχουμε μια μονο­μερή επι­θε­τική ενέρ­γεια, η οποία βάλλει κατά της ακε­ραιό­τη­τας μιας άλλης χώρας. Η στάση της Ελλάδας δεν θα μπο­ρούσε να είναι δια­φο­ρε­τική, παρά το να υπο­στη­ρί­ζουμε τον αμυ­νό­μενο. Με ρωτάτε γιατί να το πρά­ξουμε; Σας απαντώ γιατί η Ελλάδα, ως χώρα, η οποία οφείλει να σέβεται το διεθνές δίκαιο, θα πρέπει να στη­ρί­ζει τον αμυ­νό­μενο για να μπορεί να επι­κα­λεί­ται οπο­τε­δή­ποτε χρεια­στεί ακριβώς το διεθνές δίκαιο. Για μας η υπο­στή­ριξη του διε­θνούς δικαίου, η υπο­στή­ριξη της εδα­φι­κής ακε­ραιό­τη­τας, η αντί­θεση σε οποια­δή­ποτε μορφή ανα­θε­ω­ρη­τι­σμού είναι μονό­δρο­μος. Δεν μπορεί σήμερα η Ελλάδα να έχει μια επαμ­φο­τε­ρί­ζουσα πολι­τική όταν υπάρχει προ­σβολή του διε­θνούς δικαίου και επι­θε­τι­κό­τητα. Και, αν χρεια­στεί στο μέλλον, που ελπίζω να μην χρεια­στεί ποτέ. Εάν χρεια­στεί όμως, τότε να βρε­θούμε σε θέση να κατη­γο­ρη­θούμε ότι όταν έπρεπε δεν στα­θή­καμε με τον δρόμο του δικαίου. Εμείς θα συνε­χί­σουμε να έχουμε μια πολι­τική αρχής και όχι μια συναλ­λα­κτική πολι­τική.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κλείνω με προ­σω­πικό ερώτημα, παρα­καλώ εκείνο το ας με πουν και μειο­δότη, δεν με νοιάζει αν είναι να κάνω αυτό που πιστεύω σωστό για την πατρίδα. Τι το θέλατε κύριε Υπουργέ;

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Κατ’ αρχάς δεν ειπώ­θηκε αυτό. Ξεκι­νάμε απ’ αυτό. Υπήρξε μια ερώτηση, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου, η οποία ήταν ως εξής: εάν έχω ξεπε­ρά­σει το λεγό­μενο σύν­δρομο της Ζυρίχης. Το σύν­δρομο της Ζυρίχης είναι το σύν­δρομο εκείνο, με βάση το οποίο οποιοσ­δή­ποτε ασχο­λεί­ται με τα εθνικά θέματα καί­γε­ται. Και είναι προ­τι­μό­τερο να έχουμε αδρά­νεια και ακι­νη­σία. Και αν, εξ’ αυτού του λόγου, μπορώ να ανεχθώ τα λεγό­μενα περί μειο­δο­σίας. Η απά­ντησή μου είναι ότι όχι, δεν έχω εξοι­κειω­θεί με αυτό. Δεν μπορώ να ανεχθώ ότι αυτή τη στιγμή μπορεί να υπάρ­χουν κάποιοι οι οποίοι χαρα­κτη­ρί­ζουν τον οποιο­δή­ποτε Υπουργό Εξω­τε­ρι­κών ή τον οποιον­δή­ποτε Πρω­θυ­πουργό ως μειο­δότη. Εγώ δεν θα το πω ποτέ για κανέναν, ακόμη και αν διαφωνώ με την ουσία της άσκησης εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής. Ποτέ, μα ποτέ, δεν θα χαρα­κτη­ρίσω κάποιον μειο­δότη. Θεωρώ ότι είναι χρέος μου εθνικό να θέτω την γνώμη μου, να θέτω εκείνο το οποίο θεωρώ ότι είναι σύμφωνο με το εθνικό δίκαιο, αλλά να στηρίζω την εθνική μας γραμμή. Έχοντας πει αυτό, να σας πω και το ακό­λουθο. Εγώ από την πρώτη μέρα που ανέλαβα, επειδή ακριβώς είχα μία πιστή γραμμή, η οποία είναι η γραμμή του δια­λό­γου, της ειρη­νι­κής επί­λυ­σης της δια­φο­ράς, της ενί­σχυ­σης της διε­θνούς θέσης της χώρας υπήρξαν ορι­σμέ­νες πηγές, οι οποίες με χαρα­κτή­ρι­ζαν με απα­ξιω­τι­κούς χαρα­κτη­ρι­σμούς. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους. Αυτό δεν με απο­θάρ­ρυνε. Αυτό είπα. Δεν πρό­κει­ται να απο­θαρ­ρυνθώ από εκεί­νους, οι οποίοι θεωρούν ότι έχουν το μονο­πώ­λιο του πατριω­τι­σμού. Εκείνο, το οποίο ισχύει, είναι ότι εάν εγώ βρί­σκο­μαι στη θέση να υπο­στη­ρίξω τη χώρα χωρίς να κάνω παρα­χω­ρή­σεις και να δημιουρ­γήσω μία ειρη­νική και ασφαλή γει­το­νιά για τις μελ­λο­ντι­κές γενιές που θα έρθουν, τότε δεν θα πτοηθώ από τους χαρα­κτη­ρι­σμούς. Βεβαίως και με ενοχλεί, διότι χτυπάει στο μαλακό υπο­γά­στριο της δικής μου εθνικής συνεί­δη­σης, αλλά αυτό δεν θα με πτοήσει, διότι έχω τη συνεί­δησή μου ήσυχη.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ευχα­ρι­στώ θερμά τον Υπουργό Εξω­τε­ρι­κών, τον κύριο Γιώργο Γερα­πε­τρίτη, γι’ αυτήν την, νομίζω, πολύ ενδια­φέ­ρουσα συνέ­ντευξη. Ευχα­ρι­στώ, κύριε Υπουργέ.

Γ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗΣ: Ήταν μεγάλη μου τιμή, κύριε Χατζη­νι­κο­λάου,

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Και δική μου.

Πηγή: ertnews.gr