Βουνά στις φλόγες, βουνά οι δικαιολογίες

Πάντα υπάρχει μια αιτία για να καεί ένα βουνό και πάντα θα υψώ­νε­ται ένα βουνό από δικαιο­λο­γίες για να κρυ­φτούν πίσω τους εκείνοι που δεν φρό­ντι­σαν να σβήσουν ό,τι άναψε. Χρόνια τώρα η συγκο­μιδή γυρνάει γύρω από τον  «στρα­τηγό άνεμο», γέρους που καίνε χόρτα, μετα­σχη­μα­τι­στές της ΔΕΗ, δια­τα­ραγ­μέ­νους πυρο­μα­νείς  κακό­βου­λους εμπρη­στές, τα τελευ­ταία χρόνια ακραίες συν­θή­κες,  η «κλι­μα­τική αλλαγή». Γιατί οι εκά­στοτε κυβερ­νή­σεις, ποτέ δεν ανέ­λα­βαν τις ευθύνες που τους ανα­λο­γούν. Η Ρόδος και­γό­ταν κοντά 10 μέρες. Ο Έβρος καί­γε­ται κοντά μια εβδο­μάδα. Τι να μας κάνει πια και η κλι­μα­τική αλλαγή, αν εμείς μένουμε ανάλ­λα­χτοι, κι ανέ­με­λοι, αφελείς κι ανέ­γνοια­στοι… Ισως βέβαια να φταίει πως «Η κλι­μα­τική αλλαγή ήρθε πολύ απότομα. Εμείς την υπο­λο­γί­ζαμε για πιο αργά» όπως είπε η κυρία Βούλ­τεψη σε τηλε­ο­πτικό πάνελ (και όχι δεν είναι fake υπάρχει το βίντεο για του λόγου το αληθές). Εν πάσει περι­πτώ­σει, δουλειά μιας κυβέρ­νη­σης είναι να αντι­με­τω­πί­ζει τα προ­βλή­ματα και όχι να τα επι­κα­λεί­ται ως δικαιο­λο­γία. Δουλειά μιας κυβέρ­νη­σης στην εποχή της κλι­μα­τι­κής κρίσης (μια και ήρθε…νωρί­τερα) είναι από τη μια μεριά να πάρει μέτρα για τη συγκρά­τησή της και από την άλλη, να οικο­δο­μή­σει έναν μηχα­νι­σμό πολι­τι­κής προ­στα­σίας, κατάλ­ληλο να αντι­με­τω­πί­σει στοι­χειω­δώς τις επι­πτώ­σεις της. Ένας καθη­γη­τής πανε­πι­στη­μίου σε πρό­σφατη τηλε­ο­πτική σύνδεση έλεγε ότι μια φωτιά στην αρχή σβήνει με … ένα ποτήρι νερό, αν όμως καθυ­στε­ρή­σεις να επέμ­βεις έχεις ηττηθεί. Όλοι οι επι­στή­μο­νες, δια­φο­ρε­τι­κών αλλά σχε­τι­κών με το μείζον θέμα ειδι­κο­τή­των επα­να­λαμ­βά­νουν σε όλους τους τόνους ότι η πυρ­κα­γιά σβή­νε­ται το χειμώνα. Από το φθι­νό­πωρο μέχρι τις αρχές της άνοιξης. Είναι προ­φα­νές το μήνυμα προς όλους και ειδικά προς τους αρμό­διους κάθε φορά. Πρόληψη, πρόληψη, πρόληψη. Το μεγάλο μας πρό­βλημα είναι η πλά­στιγγα που γέρνει στην κατα­στολή και όχι στην πρόληψη. Υ.Γ. Ας αφή­σουμε τα δάση που η πρόληψη είναι πιο πολυ­σύν­θετη υπόθεση. Ας πούμε για την ιστο­ρική Μονή του Οσίου Λουκά στην Βοιωτία εγγε­γραμ­μέ­νης στον Κατά­λογο της Παγκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO, το οποίο προ­στα­τευό­μενο μνημείο, ΔΕΝ ΕΧΕΙ σύστημα πυρό­σβε­σης! Ευτυχώς έπεσαν πάνω του όλες οι δυνά­μεις της πυρο­σβε­στι­κής και σώθηκε με λίγες ζημιές (αν θεω­ρεί­ται λίγη η κατα­στροφή ενός κτιρίου-κελιού του 19ου αιώνα).  Εσπευ­σαν και καμιά 10άρια αυτο­διοι­κη­τι­κοί, διευ­θυ­ντές αρχαιο­τή­των, η υπουρ­γός ΥΠΠΟ, οι οποίοι μας δια­βε­βαί­ω­σαν ότι ΘΑ δημο­πρα­τη­θεί συντό­μως το έργο πυρό­σβε­σης. Ας ελπί­σουμε ότι θα προ­λά­βουν μια επόμενη φωτιά…