Γ. Yψηλάντης: «Από τη δημοτική αρχή λείπει το όραμα και το σχέδιο για μια άλλη πόλη»

Κύριε Υψη­λά­ντη θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε από τον «Κλει­σθένη». Πώς βλέπετε τις αλλαγές στον εκλο­γικό νόμο και πώς εκτι­μάτε πως θα λει­τουρ­γή­σουν στην πράξη στις εκλογές της Τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης;

Έχω ξαναπεί ότι για μένα ο εκλο­γι­κός νόμος, δεν είναι το ουσια­στικό κομμάτι των μεταρ­ρυθ­μί­σεων που έχει ανάγκη η Αυτο­διοί­κηση. Αυτός είναι πόνος κάποιων άλλων.

Τώρα όμως, απο­τε­λεί δεδο­μένο. Και σαν τέτοιο, θα το σχο­λιάσω. Είμαι υπέρ της απλής ανα­λο­γι­κής, όπως ήταν και ολό­κληρη η Τοπική Αυτο­διοί­κηση, της οποίας ήταν πάγιο αίτημα μέχρι και πριν μερικά χρόνια. Τώρα γιατί αρκετοί άλλαξαν ρότα τα τελευ­ταία χρόνια; Γιατί την πολέ­μη­σαν με τόση σφο­δρό­τητα; Μα προ­φα­νώς γιατί βολεύ­τη­καν όσον αφορά στους προ­σω­πι­κούς σχε­δια­σμούς και στις επι­διώ­ξεις τους και τώρα τους χαλιέ­ται η σούπα.

Στη θέση του απο­φα­σίζω και διατάζω μιας επί­πλα­στης «πλειο­ψη­φίας», θα μπει το συν­δια­λέ­γο­μαι, συνθέτω και πείθω. Στη βάση της πολι­τι­κής και όχι της προ­σω­πι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης θέσεων, απόψεων και προ­τά­σεων. Αρκεί αυτοί οι όροι να μην μετα­φρα­στούν από κάποιους σε «συναλ­λάσ­σο­μαι», με την εμπο­ρική έννοια του όρου. Γιατί η αλήθεια είναι ότι δεν αρκεί ένα υγιές θεσμικό πλαίσιο για να πάνε τα πράγ­ματα καλύ­τερα. Χρειά­ζε­ται και οι άνθρω­ποι που το υπη­ρε­τούν και καλού­νται να το δικαιώ­σουν, να εμφο­ρού­νται ή αν θέλετε να πληρούν κι αυτοί τους ίδιους «κανόνες πολι­τι­κής υγείας».

Εσείς έχετε απο­φα­σί­σει τι θα κάνετε; Αν και βρι­σκό­μα­στε αρκε­τούς μήνες πριν τις εκλογές, θα τολμήσω να σας ρωτήσω ποια είναι τα δικά σας σχέδια και της παρά­τα­ξής σας;

Ηγούμαι μιας παρά­τα­ξης και έχω ευθύνη απέ­να­ντι στους οχτώ χιλιά­δες συμπο­λί­τες που μας τίμησαν με τη ψήφο τους, αλλά και απέ­να­ντι στα μέλη της παρά­τα­ξης. Για το λόγο αυτό τις απόψεις και τις θέσεις μου σε προ­σω­πικό και παρα­τα­ξιακό επίπεδο, θα τις θέσω υπόψη των μελών της παρά­τα­ξης, που θα συγκλη­θεί το φθι­νό­πωρο. Οι απο­φά­σεις θα ληφθούν εκεί που πρέπει και στον χρόνο που πρέπει. Όπως σωστά είπατε βρι­σκό­μα­στε αρκε­τούς μήνες πριν τις εκλογές.

Σε προ­σω­πικό επίπεδο, δεν είμαι ο άνθρω­πος που θεωρεί την ανά­μειξή του στα κοινά ως αυτο­σκοπό ή ως μέσο ικα­νο­ποί­η­σης μιας αίσθη­σης προ­σω­πι­κής ολο­κλή­ρω­σης. Δεν το βλέπω ως προ­σω­πική ανάγκη. Κι ας είμαι φύσει πολι­τικό ζώον. Μετέχω όπου και όταν αισθά­νο­μαι ότι θα είμαι χρή­σι­μος σ’ αυτούς που θα με εμπι­στευ­θούν. Δεν είμαι και ο πιο κοι­νω­νι­κός άνθρω­πος. Δεν είμαι των πανη­γυ­ριών, των δεξιώ­σεων, των φωτο­γρα­φή­σεων, του life style. Δεν δια­γκω­νί­ζο­μαι για ν’ ανέβω σε κάποιο βάθρο ή στην εξέδρα των παρε­λά­σεων. Μπορώ να απο­λαύσω τα πράγ­ματα μαζί με τον κόσμο κι όχι ντε και καλά πιο ψηλά απ’ αυτόν. Είμαι άνθρω­πος της σκληρής δου­λειάς και ιδιαί­τερα της ομα­δι­κής, αν κι αυτό έρχεται σε αντί­θεση με τον έμφυτο συγκε­ντρω­τι­σμό μου. Οι πολι­τική δεν έχει ανάγκη από επαγ­γελ­μα­τίες πολι­τι­κούς και τέτοιους έχουμε πολλούς που έχουν πιάσει στασίδι χρόνια τώρα, αλλά όποιος την ασκεί από την όποια θέση, πρέπει να την ασκεί με απόλυτο και υψηλού επι­πέ­δου επαγ­γελ­μα­τι­σμό.

Να σας ζητήσω ένα σχόλιο για την δημο­τική αρχή. Κατά την διάρ­κεια της θητείας του κ. Χατζη­διά­κου, παρά­χθηκε (ουσια­στικό) έργο κατά την άποψή σας; Ο ίδιος δηλώνει κάθε φορά πως βρέθηκε σε δύσκο­λες εποχές, σε μνη­μο­νια­κές συν­θή­κες, χωρίς τον ΔΗΦΟΔΩ και με δια­δι­κα­σίες που δυσκό­λε­ψαν το έργο του για να προ­χω­ρή­σει έργα.

Αλήθεια τι σχόλιο να κάνω; Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τις προη­γού­με­νες εκλογές. Ο πολι­τι­κός χρόνος της δημο­τι­κής αρχής εξα­ντλή­θηκε. Η πορεία της κρίθηκε ήδη, άσχετα από την όποια επι­κοι­νω­νιακή ή «βιτρι­νί­στικη» δια­χεί­ριση γίνει στους μήνες που απο­μέ­νουν μέχρι τις επό­με­νες εκλογές. Κρίθηκε ήδη από τον κόσμο που στην πλειο­ψη­φία του έχει δια­μορ­φω­μένη άποψη, κρίθηκε ήδη κι από σημα­ντικό μέρος της ίδιας της παρά­τα­ξης της πλειο­ψη­φίας που δεν στρου­θο­κα­μη­λί­ζει, που έχει επί­γνωση του τι συμ­βαί­νει γύρω της και ποια είναι η άποψη του κόσμου.

Και για μένα κρίθηκε. Από ένα σπα­σμένο (δεν υπάρχει καν) τζάμι της Νέας Αγοράς, μπροστά από το οποίο περνά καθη­με­ρινά τέσσερα χρόνια τώρα ο εντε­ταλ­μέ­νος σύμ­βου­λος για τη δια­χεί­ριση της ακί­νη­της περιου­σίας, χωρίς να αισθά­νε­ται την ανάγκη να το φτιάξει. Από τα ιδιό­τυπα σαμα­ρά­κια – εξο­γκώ­ματα της ασφάλ­του στον κόμβο του Ροδι­νιού, που τέσσερα χρόνια τώρα «θα τα φτιά­ξουν» κι ας είχαμε άγιο όταν ανα­τρά­πηκε εκεί το βυτίο του στρατού. Πήγαν, είδαν, φωτο­γρα­φή­θη­καν και απήλθαν. Από την απο­μά­κρυνση των ΡΟΜΑ από το Καρα­κό­νερο που όλο φεύγουν αλλά εκεί θα τους βρει κι η επόμενη δημο­τική αρχή, από το κυκλο­φο­ριακό που όλο λύνεται αλλά παρ’ όλα αυτά η καθη­με­ρι­νό­τητά μας στην πόλη είναι αφόρητη. Από… από… Κι ανα­φέ­ρο­μαι μόνο στα μικρά, τα καθη­με­ρινά Γιατί αν πάμε παρα­πέρα στα μεγάλα και σημα­ντικά δεν θα μας φτάσει ολό­κληρη η εφη­με­ρίδα. Με δυο λόγια από την έλλειψη ορά­μα­τος κι ενός συνε­κτι­κού σχεδίου και χρο­νι­κού προ­γραμ­μα­τι­σμού για την υλο­ποί­ησή του.

Τώρα για τις δικαιο­λο­γίες που μπορεί να επι­κα­λε­στεί κάποιος για το ότι δεν μπόρεσε, δεν πρόλαβε, δεν έκανε, δεν έδειξε, δικαί­ωμά του. Τον κόσμο δεν τον ενδια­φέ­ρουν, τον κόσμο τον ενδια­φέ­ρει το απο­τέ­λε­σμα. Προ­σω­πικά θα τα ανα­γνω­ρίσω ως ελα­φρυ­ντικά, χωρίς αυτό να δια­φο­ρο­ποιεί την τελική μου κρίση.

Θα ήθελα το σχόλιό σας για τα σχέδια της δημο­τι­κής αρχής για τη Νέα Αγορά. Εκτι­μάτε ότι προχωρά σε σωστό δρόμο;

Αυτό που ξέρω είναι ότι οι συμ­βά­σεις των κατα­στη­μα­ταρ­χών λήγουν στο τέλος της χρονιάς. Κι ότι τον Μάιο έχουμε εκλογές. Περι­μένω λοιπόν να δω πως θα υλο­ποι­η­θούν τα λόγια τα μεγάλα, τα παχιά. Ξεκί­νη­σαν με το πακέτο Νέα Αγορά – μαρίνα Μαν­δρα­κιού. Το πακέτο πήγε περί­πατο και μείναν μόνο με την Νέα Αγορά. Ποιος σοβαρός επεν­δυ­τής θ’ ασχο­λη­θεί, εκτός κι αν εννοούν σαν επεν­δυ­τές κάποιους σαν αυτούς που βρήκαν μέχρι τώρα σ’ άλλες «επεν­δύ­σεις».

Η άποψή της παρά­τα­ξής μας είναι ξεκά­θαρη. Ο Δήμος όφειλε και μπο­ρούσε να διεκ­δι­κή­σει χρη­μα­το­δο­τή­σεις από διάφορα ευρω­παϊκά προ­γράμ­ματα αλλά και εθνι­κούς πόρους και να προ­χω­ρή­σει στην πλήρη ανα­κα­τα­σκευή του συγκρο­τή­μα­τος, έστω και τμη­μα­τικά (πτέρυγα – πτέρυγα). Το κτίριο είναι γερα­σμένο και κατά την άποψή μου και επι­σφα­λές. Ξανα­φτιά­χνο­ντάς το, αποκτάς ένα περιου­σιακό στοι­χείο με υψηλή αξία. Και το ερώτημα είναι να το κάνεις τι; Εδώ η άποψή μας είναι πολύ συγκε­κρι­μένη. Οι μεγάλες πόλεις δια­θέ­τουν και μάλιστα ως αξιο­θέ­ατο, κλει­στές αγορές. Στην Ελλάδα και στο εξω­τε­ρικό. Ο Ρόδος, όχι. Μ’ έναν αντί­στοιχο σχε­δια­σμό, κυρίως όσον αφορά στα εσω­τε­ρικά κτίρια, δημιουρ­γεί­ται μια κλειστή αγορά κόσμημα και υπό­δειγμα για τη Ρόδο, επα­να­φέ­ρο­ντας μάλιστα μ’ έναν σύγ­χρονο τρόπο τον χαρα­κτήρα που είχε κάποτε για τους Ροδίτες. Καρδιά και ψυχή της πόλης.

Αυτό ακριβώς λείπει από την δημο­τική αρχή, όπως είπα και πριν. Το όραμα και το σχέδιο για μια άλλη πόλη που με τρυ­φε­ρό­τητα θα κτίσει πάνω στις καλύ­τε­ρες παρα­δό­σεις της, με την ματιά της σύγ­χρο­νης εποχής. Η εύκολη λύση είναι να πασά­ρεις την Νέα Αγορά σε κάποιον και να την ξεφορ­τω­θείς. Στο τέλος ή θα την χάσεις ή θα σου επι­στρα­φεί ως ερείπιο.

Στο πλαίσιο της αξιο­ποί­η­σης ακι­νή­των της δημο­τι­κής περιου­σίας μέσω της ΔΕΡΜ Α.Ε. κ.λπ. ο δήμαρ­χος δηλώνει ικα­νο­ποι­η­μέ­νος από τις εξε­λί­ξεις. Τι θα λέγατε σήμερα, που οδεύει προς το τέλος της θητείας του;

Η «αξιο­ποί­ηση» της δημο­τι­κής περιου­σίας αλλά και η με παρό­μοιο τρόπο «αξιο­ποί­ηση» μιας σειράς δημο­τι­κών υπη­ρε­σιών, φαί­νε­ται να είναι ο μόνος τομέας που η δημο­τική αρχή και όραμα είχε και σχέδιο υλο­ποί­η­σής του. Και το ακο­λου­θεί πιστά και με πείσμα. Και αισθά­νε­ται όπως λέτε και ικα­νο­ποι­η­μένη. Το θέμα είναι πως αισθά­νε­ται και τι λέει ο πολίτης που τα παρα­κο­λου­θεί. Προ­σω­πικά το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω, είναι ευτυχώς που φεύγουν. Αν και με τις δεσμεύ­σεις που ανέ­λα­βαν και μάλιστα μακρο­χρό­νιες η επόμενη(ες) δημο­τι­κές αρχές, θα βρεθούν με τα χέρια δεμένα. Κι άντε να κόβεις γόρ­διους δεσμούς!

Κλεί­νο­ντας, επι­τρέψτε μου ένα σχόλιο. Η τρα­γω­δία της Αττικής εκτός από τα βαριά συναι­σθή­ματα και την πικρή γεύση που άφησε στη ζωή όλων μας, πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­σει. Να μας γίνει μάθημα. Οι έχοντες λοιπόν την ευθύνη, πρέπει να βγάλουν από τα συρ­τά­ρια τους τα όποια σχέδια υπάρ­χουν, να τα επι­και­ρο­ποι­ή­σουν και να τα προ­σω­πο­ποι­ή­σουν. Ποιος κάνει τι, πως το κάνει και πότε. Για να μην παρι­στά­νουν όλοι, αρμό­διοι κι αναρ­μό­διοι τους στρα­τη­γούς χωρίς γαλόνια στις φωτιές και μετά να δηλώ­νουν ανεύ­θυ­νοι όταν το κακό συμβεί. Γιατί όπως λέει και ο καθη­γη­τής κ. Λέκκας, η Ρόδος έχει και Μάνδρα και Μάτι. Αυτό πρέπει να γίνει εδώ και τώρα.