‘ Ονειρα Εφιάλτες…

Ένα κο­ρί­τσι μιλά στην τη­λε­ό­ρα­ση για την επι­τυ­χία της στις πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Ευ­χα­ρι­στεί το φρο­ντι­στή­ριο της και τους δυο κα­θη­γη­τές που της έκα­ναν ιδιαί­τε­ρα μα­θή­μα­τα και της έδω­σαν την δυ­να­τό­τη­τα να πε­τύ­χει πρω­τιά στην πα­νε­πι­στη­μια­κή σχολή που είχε επι­λέ­ξει. Όνει­ρό της λέει, είναι να τε­λειώ­σει την σχολή της και να βρει μια μό­νι­μη (!) θέση ερ­γα­σί­ας από την οποία «να μην την κου­νή­σει ποτέ κα­νείς»(!). Το όνει­ρο και το όραμα ενός νέου αν­θρώ­που, το κί­νη­τρο της τε­ρά­στιας προ­σπά­θειας που κα­τέ­βα­λε, αν όχι για τρία χρό­νια του­λά­χι­στον για τον τε­λευ­ταίο, η από­λυ­τη ακι­νη­σία. Αγώ­νας για το δι­καί­ω­μα στη ζωή των ήδη ακί­νη­των και τελ­μα­τω­μέ­νων… Παι­διά απα­ντούν σε εφη­με­ρί­δες πε­ρι­γρά­φο­ντας το όνει­ρό τους. Επτά στα δέκα , που είτε έχουν ολο­κλη­ρώ­σει είτε ολο­κλη­ρώ­νουν τις σπου­δές τους, θέ­λουν να  φύ­γουν από την  Ελ­λά­δα για  μια δου­λειά στο εξω­τε­ρι­κό. Ήδη τέσ­σε­ρα στα δέκα από αυτά  έχουν ήδη  ξε­κι­νή­σει τις δια­δι­κα­σί­ες με­τα­νά­στευ­σης. Κά­πο­τε η  γραμ­μή 11 του σι­δη­ρο­δρο­μι­κού σταθ­μού του Μο­νά­χου λε­γό­ταν και «γραμ­μή της ελ­πί­δας». Μισό αιώνα μετά, θα είναι μια πτήση στο Ελευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος…

«Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοι­μή­θη­κε…ολό­κλη­ρο το βράδυ. Έγρα­ψε το πιο πικρό, το πιο με­γά­λο του πα­ρα­μύ­θι.. Την αυγή ξε­κί­νη­σε. Ήταν πα­ρη­γο­ρη­μέ­νο. Είχε κα­τα­φέ­ρει όλη τη νύχτα να με­τρή­σει τ’ άστρα.. Να τα με­τρή­σει όλα…σιγά σιγά…ένα – ένα…Όλα… Και τα βρήκε σωστά.»

Πολλά παι­διά με­τρά­νε τα άστρα …