Απ. Ασπράκης: Στην πολιτική μπήκα, αφού ολοκλήρωσα τους επαγγελματικούς μου στόχους και αφού εκπλήρωσα τα προσωπικά μου όνειρα

Απά­ντηση  έδωσε ο ανα­πλη­ρω­τής  Περι­φε­ρειάρχη στον Πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ. Στη δήλωση του ο κ. Ασπρά­κης ανα­φέ­ρει τα εξής:

Σε συνέ­ντευξή μου χθες σε ραδιο­φω­νική εκπομπή, ανα­φέρ­θηκα σε λάθη του παρελ­θό­ντος, που πλη­ρώ­νουμε σήμερα. Ένα από αυτά είναι η όδευση πάσης φύσεως αγωγών σε γει­το­νία με θεμε­λιώ­σεις γεφυρών, όπως τεκ­μη­ριώ­νε­ται επι­στη­μο­νικά από τους ειδι­κούς. Έφερα μάλιστα ως παρά­δειγμα αγωγό ύδρευ­σης, ο οποίος διερ­χό­ταν εγκάρ­σια από τη γέφυρα Μάκαρη, η οποία, ως γνωστό, κατέρ­ρευσε.

Δεν έγινε δε από εμένα ούτε αναφορά στη λέξη «ΔΕΥΑΡ» ή σε έργο της, όπως επι­βε­βαιώ­νει άλλωστε και το ηχητικό των δηλώ­σεών μου.

Χθες το βράδυ, είχα την ευκαι­ρία να συνο­μι­λήσω με τον Πρόεδρο της ΔΕΥΑΡ, κ. Σωτήρη Βαγιανό, σε τηλε­φω­νική επι­κοι­νω­νία που είχα μαζί του, και να του εξηγήσω τα παρα­πάνω με σαφή­νεια.

Σήμερα, ωστόσο ο Πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ, σαν να μην προη­γή­θηκε ποτέ η χθεσινή μεταξύ μας συνο­μι­λία, επι­τέ­θηκε ονο­μα­στικά στο πρόσωπό μου με ψεύδη και συκο­φα­ντίες, απο­δί­δο­ντάς μου ανοί­κειους, προ­σβλη­τι­κούς έως και μηνύ­σι­μους χαρα­κτη­ρι­σμούς.

Απέ­να­ντι σε αυτούς, αντι­τάσσω την πορεία μου. Στην πολι­τική μπήκα, αφού ολο­κλή­ρωσα τους επαγ­γελ­μα­τι­κούς μου στόχους και αφού εκπλή­ρωσα τα προ­σω­πικά μου όνειρα, με την εμπι­στο­σύνη, με την οποία με περιέ­βαλε, σε  όλη μου τη δια­δρομή, ο εμπο­ρι­κός, και όχι μόνο, κόσμος της Ρόδου. Αυτή την πορεία δεν την χαρίζω σε κανέναν.

Στο δια ταύτα και στην ουσία, αυτό που υπο­στη­ρίζω με σθένος είναι ότι, αφού πλη­ρώ­σαμε και πλη­ρώ­νουμε σήμερα τα «σπα­σμένα», οφεί­λουμε να μαθαί­νουμε από τα λάθη μας, για να μην επα­να­λαμ­βά­νο­νται και κατόπιν χρε­ώ­νουμε τον λογα­ρια­σμό στο μέλλον και στους νεό­τε­ρους. Ας γίνουν επι­τέ­λους οι δου­λειές, όπως πρέπει να γίνο­νται. Σωστά και με κανόνες. Και κρι­νό­μα­στε μετά από τους πολίτες, κ. Πρόεδρε της ΔΕΥΑΡ, για το ποιος είναι «σοβαρός» στην πολι­τική. Εξάλλου, όλοι γνω­ρι­ζό­μα­στε σε αυτόν τον τόπο και ο νοών νοείτω.