“Χρυσού Τηλαυγέστεροι”

Γράφει ο  Αρχι­μαν­δρί­της της Ι. Μητρο­πό­λεως Ρόδου, Αθα­νά­σιος Μισσός

Η μνήμη των Τριών Ιεραρ­χών στην σημε­ρινή εποχή δεν φαντά­ζει ως μια λατρευ­τική σύναξη της Εκκλη­σίας μας. Σε μια εποχή μάλιστα με τις απαξίες να επέχουν θέση αξιών, όπου όλοι μας λόγω της ηθικής – οικο­νο­μι­κής κρίσης έχουμε απω­λέ­σει την ιδιαί­τερη ταυ­τό­τητα μας, που ως φάρος κατηύ­θυνε αιώνες τώρα τα δια­βή­ματα μας προς αποφυγή των σκο­πέ­λων του πολύ­πα­θου βίου, οι τρεις αυτές φαεινές προ­σω­πι­κό­τη­τες είναι σωτή­ριες και προ­σφέ­ρουν ανάψυξη στο καύμα της καθη­με­ρι­νό­τη­τας μας.

Η εορτή τους ανά­γε­ται στον 11^ο αιώνα μ.χ. με τον Ιωάννη Μαυ­ρό­ποδα, Επί­σκοπο Ευχαϊ­τών, να συν­θέ­τει την αιμα­τική τους ακο­λου­θία. Η Βυζα­ντινή Αυτο­κρα­το­ρία την περίοδο εκείνη ήταν στο απώγειο της δόξας της και την πνευ­μα­τική κίνηση της στο ζενίθ. Οπότε ο εορ­τα­σμός τους ξεκί­νησε ως επι­νί­κιος ωδή και ελά­χι­στο δείγμα ευγνω­μο­σύ­νης προς τον ενάρετο τους βίο και την συμβολή τους στην παιδεία και την παί­δευση του λαού. Η ζωή τους ήταν πρότυπο, το δε συγ­γρα­φικό τους έργο μονα­δικό και αξε­πέ­ρα­στο. Εξάλλου και το Εθνικό Καπο­δι­στριακό Πανε­πι­στή­μιο Αθηνών τους έχει προ­στά­τες και έμβλημα.

Ας δούμε όμως τώρα ποια μπορεί να είναι η απήχηση τους στις μέρες μας και ειδι­κό­τερα στην μαθη­τιώσα νεολαία. Δια­βά­ζο­ντας τους βίους τους βλέ­πουμε ξεκά­θαρα την επα­να­στα­τι­κό­τητα του χαρα­κτήρα τους. Ουδέ­ποτε έκυψαν αυχένα, ως άλλοι οσφυο­κάμ­πτες στην πολι­τική εξουσία. Όλο αυτό βέβαια όχι από στείρα αντί­δραση αλλά από συμ­μόρ­φωση με τον ευαγ­γε­λικό λόγο. Ούτε εξορία, ούτε κακου­χία, ούτε κατα­τρεγ­μός στάθηκε ικανός να φιμώσει τον λόγο και την δράση τους. Επίσης και η μόρφωση τους ήταν τόσο πολύ­πλευρη και εμβρι­θής δεν αρκέ­σθη­σαν στο να ζήσουν κινού­με­νοι στα στεγανά του ασφα­λούς ακα­δη­μαϊ­κού κύκλου, αλλά εξω­τε­ρι­κεύ­θη­καν δίχως να εκκο­σμι­κευ­θούν. Φρό­ντι­σαν μάλιστα μαζί με την κατά Θεόν παιδεία να εντρυ­φή­σουν και στην θύραθεν παιδεία και προ­έ­βη­σαν σ’ έναν καρ­πο­φόρο και δόκιμο συγκρη­τι­σμό.

Η Επι­σκο­πική τους ιδιό­τητα ήταν μια απέ­ρα­ντη απαρχή δια­κο­νίας και αγάπης προς τον πλησίον. Μονα­δικό τους μέλημα, η ενότητα και η ειρήνη στην Εκκλη­σία. Οι συνει­δή­σεις τους παρέ­μει­ναν ακέ­ραιες και δεν επήρ­θη­σαν λόγω της απο­δο­χής τους από τον λαό. Αλλ’ αντι­θέ­τως ενε­φά­νη­σαν­δια­κο­νη­τές με Βασι­λειά­δες και πλειάδα φιλαν­θρω­πι­κών έργων. Η γλώσσα τους πάντοτε ελεγ­κτική και δίκαιη και συνάμα μέλιτος πλήρης, αφού ουδεμία υστε­ρο­βου­λία υπέ­βο­σκε στα κίνητρα τους. Λόγος επο­μέ­νως, καθαρά «Χρυ­σο­στο­μι­κός»όπως συνή­θιζε να λέει χαρι­το­λο­γώ­ντας ο Άγιος Επί­σκο­πος του καιρού μας Αυγου­στί­νος Καντιώ­της.

Είναι όμως τόσο δύσκολο να τους μιμη­θούμε σήμερα ;Η απά­ντηση τόσο απλή κι ας φαί­νε­ται σύνθετη. Ένα «ΟΧΙ» βρο­ντερό κραυ­γά­ζει στα μύχια της ψυχής μας, που είναι ίσως το μόνο ένστι­χτο που δεν μας ξεγελά και πάντοτε συμ­φω­νεί με την πραγ­μα­τική αλήθεια που απε­κά­λυψε στον κόσμο ο Χριστός.

Και ποιος νέος δεν συγκι­νεί­ται δια­βά­ζο­ντας τις εξορίες του Χρυ­σο­στό­μου ή τις απα­ντή­σεις του Μεγάλου Βασι­λείου προς τον έπαρχο της περι­φέ­ρειας του ;

Ποιος μαθητής, φοι­τη­τής, επι­στή­μων δεν θαυ­μά­ζει τις περί­λα­μπρες σπουδές τους και την ευρύ­τητα του πνεύ­μα­τος τους ;

Ποιος Επί­σκο­πος ή Πρε­σβύ­τε­ρος ή Διά­κο­νος ή σεμνός Χρι­στια­νός μπορεί να μείνει απαθής από την Αγία Βιοτή Τους ;

Ή ποιος ηγέτης δεν ζηλεύει την επα­να­στα­τι­κό­τητα και την παρ­ρη­σία τους ;

Μια παρά­με­τρος ταπεινή μας συγκρα­τεί να μην τους μοιά­σουμε αγα­πη­τοί μου.Η υπο­κρι­σία και η βόλεψη μας, την οποία ορί­ζουμε ως αυτο­σκοπό.

Απευ­θύ­νο­μαι στην νέα γενιά και την προ­τρέπω να μελε­τή­σει την ζωή των τριών Φωστή­ρων της ΤρισηλίουΘεότητος.

Ας μην παρα­συ­ρό­μα­στε εντελώς άκριτα από τα κελεύ­σματα των καιρών μας. Οι Σει­ρή­νες πάντα θα ηχούν στ’ αφτιά μας. Οι προ­κλή­σεις και τα διλήμ­ματα πάντα υπήρχαν σαν απορ­ρυθ­μι­στι­κοί παρά­γο­ντες στην ζωή μας.

Σ’ εμάς ενα­πό­κει­ται να απο­κτή­σουμε πνεύμα αγω­νι­στικό και θυσια­στικό και να διε­ξέλ­θουμε ομαλά το στάδιο της ζωής.

Οι Τρεις Ιεράρ­χες ας γίνουν εις έκαστον ημών σφεν­δόνη του Δαβίδ ώστε να απε­μπο­λή­σουμε αφ΄ ημών κάθε ζυγόν δου­λείας και δυνα­στείας.

Οι Τρεις Άγιοι της Παι­δείας είη­σαν­φω­τι­σταί μας !

Έτη Πολλά και Ευλο­γη­μένα

Αρχι­μαν­δρί­της της Ι. Μητρο­πό­λεως Ρόδου, Αθα­νά­σιος Μισσός