(…) Αυτοκίνητα περνούν γεμάτα πλήθος/Αποχαιρετιούνται στις πόρτες και γελάνε/κι ύστερα ακούγονται τ’ άρβυλα στην άσφαλτο/το μεγάλο τραγούδι των αντρίκιων βημάτων/που μακραίνει και σβήνει στο μάκρος του δρόμου/ως το βραδινό σταθμό με τα χαμηλωμένα φώτα/Εκεί τα τραίνα περιμένουν /σφυρίζουν λίγο έξω απ’ την πόλη/ακούγονται οι αποχαιρετιστήριοι πυροβολισμοί/κι ύστερα όλα σωπαίνουν και περιμένουν/Διαβάζουμε τα τελευταία παραρτήματα: Νικούμε. Νικούμε/Πάντα νικάει το δίκιο/Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος/Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο/Αδέρφια μου/Αδέρφια μου, μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα.
(«Οχτώβρης 1940» του Γιάννη Ρίτσου. Γράφτηκε το Νοέμβριο του 1940)
Σχολιασμός άρθρου
Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού
Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.