Στις παρελάσεις

Παρε­λά­σεις πάλι λοιπόν. Για τους πολι­τι­κούς είναι ρόλος. Μια μέρα σε βάθρο, όρθιοι, αγέ­ρω­χοι, δηλώ­σεις με ποι­η­τι­κές πινε­λιές. Για τους μαθητές περισ­σό­τε­ρες ώρες πρόβες, παρά διδα­σκα­λία για τα ιστο­ρικά γεγο­νότα. Τα δε χρόνια της κρίσης προ­σθέ­σαμε παρε­λά­σεις σιδε­ρό­φρα­χτες, σκηνικά  απείρου κάλλους και προ­βλη­μα­τι­σμούς για το αν θα στηθούν εξέδρες για τον φόβο των Ιου­δαίων.  Ενδει­κτικό μιας πολι­τι­κής επι­κοι­νω­νια­κών επι­λο­γών που εφαρ­μό­ζο­νται ακόμη και για θέματα ανα­γό­μενα στην ιστο­ρική μας μνήμη. Εμένα πάλι με προ­βλη­μα­τί­ζει, το ότι υπάρ­χουν καλύ­τε­ροι τρόποι να τιμή­σουμε την επέτειο και ότι στε­ρεί­ται παντε­λώς διδα­κτι­κού περιε­χο­μέ­νου. Υπάρ­χουν χιλιά­δες καλύ­τε­ροι τρόποι να οργα­νώ­σουμε εκδη­λώ­σεις μνήμης και να περά­σουμε μηνύ­ματα σε νέους ανθρώ­πους να βρεθούν άλλοι δίοδοι επαφής με την εθνική μας Ιστορία. Η παρέ­λαση εξάλλου για το έθνος έχει συμ­βο­λι­σμό. Ενιαίο κράτος, ισχυρό, ομόνοια, αγώνες. Κι η χώρα μοιάζει, όλο και περισ­σό­τερο, με απο­τυ­χη­μένη παρέ­λαση.  Η κοι­νω­νία μοι­ρα­σμένη σε σιδε­ρό­φρα­χτα πεζο­δρό­μια και ο πολι­τι­κός κόσμος, σκαρ­φα­λω­μέ­νος στην εξέδρα, παρα­κο­λου­θεί prive. Ανα­ρω­τιέ­μαι, ποια είναι η ουσία. Ανα­ρω­τιέ­μαι, ποια μπορεί να είναι άραγε η επε­τειακή σημασία για κάποιους επι­ζώ­ντες που έδωσαν μάχες για την εθνική μας  ακε­ραιό­τητα και ανε­ξαρ­τη­σία και των οποίων οι  συντά­ξεις δεν επαρ­κούν σήμερα ούτε για τη στοι­χειώδη ανθρώ­πινη αξιο­πρέ­πεια;