«Γκέτο» στην Ανάληψη καταγγέλλουν 40 κάτοικοι της περιοχής

Εγγραφη καταγ­γε­λία προς τον διοι­κητή του Αστυ­νο­μι­κού Τμή­μα­τος Ρόδου, που κοι­νο­ποι­ή­θηκε και στον Δήμο Ρόδου, υπέ­βα­λαν χθες 40 κάτοι­κοι της περιο­χής της Ανά­λη­ψης (των οδών Κιλκίς, Καβάλας, Σερρών, Δράμας και Πολύ­γυ­ρου) η ζωή των οποίων έχει μετα­τρα­πεί σε κόλαση.

Στην καταγ­γε­λία τους ανα­φέ­ρουν τα εξής:

«Κύριε διοι­κητά,

Το να απο­φα­σί­σουμε να προ­βούμε ομαδικά σε καταγ­γε­λία ως γεί­το­νες και ως κάτοι­κοι των προ­α­να­φε­ρο­μέ­νων οδών, είναι μια ενέρ­γεια που αφορά μια ακα­τα­νό­ητη και καθη­με­ρινά επα­να­λαμ­βα­νό­μενη συμπε­ρι­φορά ομάδων νεαρών, οι οποίοι εδώ και αρκετά χρόνια μας ταλαι­πω­ρούν και το σημα­ντι­κό­τερο ότι αυτή η ακραία συμπε­ρι­φορά έχει και θα συνε­χί­σει να έχει σοβαρές επι­πτώ­σεις στην υγεία μας, γιατί:

• Δεν μπο­ρούμε να κοι­μη­θούμε όπως μπορούν να κοι­μού­νται όλοι οι άνθρω­ποι του κόσμου.

• Δεν μπο­ρούμε ν’ ακούμε τα βρω­μό­λογα, τις στριγ­γλιές και τις αθυ­ρο­στο­μίες τους όλη τη νύχτα.

•Δεν μπο­ρούμε να ακούμε να χτυπούν την μπάλα μπάσκετ στις 2 και στις 5 τα ξημε­ρώ­ματα.

• Δεν μπο­ρούμε ν’ ακούμε κρο­τί­δες στις 3 τα ξημε­ρώ­ματα και «γκα­ζώ­ματα» μότο μετά τα μεσά­νυ­χτα και μέχρι τις πρωινές ώρες. Διε­ρω­τό­μα­στε, λοιπόν. Πότε επι­τέ­λους, εμείς της γει­το­νιάς, θα κοι­μη­θούμε;

• Και το σημα­ντι­κό­τερο. Συγκε­ντρώ­νο­νται περίπου στις εννέα ή δέκα τη νύχτα,- καθημερινά-, ενώ απο­χω­ρούν την αυγή ή με την ανατολή του ηλίου.

Μπορεί να είναι η ίδια ομάδα ή να πρό­κει­ται για άλλη ομάδα νεαρών που εναλ­λάσ­σο­νται, καθή­με­νοι στις κερ­κί­δες του γηπέδου μπάσκετ «ΙΒΙΣΚΟΣ» επί της οδού Καβάλας ή καθή­με­νοι στο πάρκο του «ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΟΥ» επί της οδού Δράμας. Οι νεαροί άλλων ομάδων ενο­χλούν και την ημέρα σε ώρες κοινής ησυχίας.

• Υπο­ψια­ζό­μα­στε, ακόμη, ότι δια­κι­νού­νται ναρ­κω­τικά μέσω των στι­χο­μυ­θιών που μπο­ρούμε ν’ ακούμε, ανα­λο­γι­ζό­με­νοι ότι κατά καιρούς βρέ­θη­καν και βρί­σκο­νται ακόμη και σήμερα σύριγ­γες, βαμ­βά­κια σε μεγάλες ποσό­τη­τες, ενώ αντι­κρί­ζει κανείς επί τόπου ό,τι χει­ρό­τερο.

Τουα­λέ­τες με σπα­σμέ­νες λεκάνες και καθρέ­πτες, λεη­λα­τη­μέ­νους χώρους με σωρούς σκου­πί­δια και τη δυσο­σμία από κόπρανα και ούρα, χωρίς να απο­κλεί­ουμε και τις όποιες σεξουα­λι­κές συμπε­ρι­φο­ρές, όταν όλα αυτά γίνο­νται σκο­τεινά, χωρίς έστω μια λάμπα, (μια και κάποτε υπήρχαν και προ­βο­λείς), ενώ ο Δήμος «κωφεύει» και «απαξιεί» να δει την πραγ­μα­τι­κό­τητα παρά τις οχλή­σεις μας για τα απα­ραί­τητα μέτρα φρο­ντί­δας και προ­στα­σίας που έπρεπε να ε(χε λάβει εδώ και χρόνια. Φοβό­μα­στε, επίσης, να μη συμβεί οτι­δή­ποτε ανε­πα­νόρ­θωτο, γι’ αυτό και σας κρού­ουμε τον κώδωνα του κιν­δύ­νου. Και κάτι ευχά­ρι­στο.

Σήμερα πλη­ρο­φο­ρη­θή­καμε ότι ο Δήμος Ρόδου προ­τί­θε­ται να αξιο­ποι­ή­σει το γήπεδο μπάσκετ «ΙΒΙΣΚΟΣ». Και η απά­ντησή μας είναι «Αμήν και Πότε!».

• Όσον αφορά τις συγκε­κρι­μέ­νες ομάδες ατόμων, αυτές σίγουρα δεν έχουν σχέση με τη δική μας γει­το­νιά. Κρύ­βο­νται από γονείς και άτομα του στενού τους περι­βάλ­λο­ντος, ώστε να μην ελέγ­χο­νται και να ενερ­γούν κρυφά από τα προ­σφιλή τους πρόσωπα, μια και έρχο­νται (ενν. σε απο­μα­κρυ­σμένη γει­το­νιά) με δικά τους αυτο­κί­νητα και μηχα­νά­κια.

Οι δικές μας, κατά καιρούς, ενέρ­γειες:

• Οι επώ­νυ­μες και ανώ­νυ­μες καταγ­γε­λίες μας, έχουν να κάνουν με το θέμα αυτό. Επα­νει­λημ­μένα ενη­με­ρώ­σαμε και ενη­με­ρώ­νουμε τους αξιω­μα­τι­κούς υπη­ρε­σίας του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος Ρόδου, οι οποίοι άλλοτε αντα­πο­κρί­νο­νται στο τηλε­φω­νικό μας κάλεσμα και άλλοτε όχι. Και όσοι αστυ­νο­μι­κοί έρχο­νται, -συνήθως με φακούς-, δεν γνω­ρί­ζουμε τη στι­χο­μυ­θία τους με τα άτομα των ομάδων.

Πάντως, το σίγουρο είναι ότι ανη­συ­χούμε κι’ εμείς, ως γονείς, γι’ αυτά τα παιδιά, ερχό­με­νοι στη θέση των ανθρώ­πων του οικο­γε­νεια­κού τους περι­βάλ­λο­ντος.

• Οι επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σω­πι­κές επαφές μας με τα άτομα των ομάδων κατά καιρούς και με τον όποιο τρόπο, – όταν η κατά­σταση δεν πήγαινε άλλο-, δυστυ­χώς δεν καρ­πο­φό­ρη­σαν μέχρι σήμερα. Αυτά πλέον που συμ­βαί­νουν είναι πρω­το­φανή, το να μη μπο­ρούμε, δηλαδή, να «κλεί­σουμε μάτι» και να δημιουρ­γού­νται υποψίες για τα χει­ρό­τερα.

Κύριε Διοι­κητά,

Ανα­γκα­ζό­μα­στε πλέον εκ των πραγ­μά­των να προ­βούμε στην έγγραφη αυτή καταγ­γε­λία, ώστε να προ­στα­τευ­θεί αφενός η υγεία μας και αφε­τέ­ρου να δια­φυ­λά­ξουμε την υγεία και την ακε­ραιό­τητα αυτών των παιδιών.

Θα σας ήμασταν, ιδιαί­τερα, ευγνώ­μο­νες εάν από κοινού θα βρί­σκαμε την πλέον κατάλ­ληλη λύση, ώστε κι’ εμείς να μπο­ρούμε να κοι­μό­μα­στε τις νύχτες, και τα ίδια τα παιδιά, όχι μόνο να κατα­λά­βουν ότι μας ενο­χλούν τόσα χρόνια, αλλά ότι ενδια­φε­ρό­μα­στε πραγ­μα­τικά για το καλό τους.

Όσο για εσάς, θα μπο­ρείτε τότε και μόνο τότε να υπε­ρη­φα­νεύ­ε­σθε ότι πετύ­χατε στη συγκε­κρι­μένη απο­στολή σας, που στην περί­πτωσή μας δεν είναι άλλη από την εύρεση μιας δίκαιης λύσης επί του θέματος αυτού.

Κύριε διοι­κητά,

Οφεί­λουμε να σας ευχα­ρι­στή­σουμε εκ των προ­τέ­ρων και να σας παρα­κα­λέ­σουμε να προ­βείτε στις απαι­τού­με­νες ενέρ­γειες το ταχύ­τερο δυνατό».