Πενία τέχνας κατεργάζεται… Προς τον Δήμο Pόδου βλέπει ο M. Γλυνός μετά την οδυνηρή ήττα

Σε αχαρ­το­γρά­φητα νερά πλέουν μετά την οδυνηρή ήττα που υπέ­στη­σαν τόσο στον πρώτο όσο και στον δεύτερο βαθμό αυτο­διοί­κη­σης ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ αλλά και η παρά­ταξη «Συμ­μα­χία Νοτίου Αιγαίου».

Η καθο­λική επι­κρά­τηση του επι­κε­φα­λής της παρα­τά­ξεως «Μπροστά το Νότιο Αιγαίο» κ. Γιώργου Χατζη­μάρ­κου και η αδυ­να­μία του κ. Μανώλη Γλυνού, να «εμπνεύ­σει» τους νησιώ­τες, σε συν­δυα­σμό με το γεγονός ότι η απόφασή του να τεθεί στο ψηφο­δέλ­τιο επι­κρα­τείας του Κινή­μα­τος Αλλαγής, χωρίς την συγκα­τά­θεση των υπο­ψη­φίων του υπο­τι­θέ­με­νου ανε­ξάρ­τη­του ψηφο­δελ­τίου του, έχουν προ­κα­λέ­σει εύλογη ανη­συ­χία στους οπαδούς της «Συμ­μα­χίας».

Συγκλί­νου­σες πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν ότι τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όσο και στο ΚΙΝΑΛ προ­κρί­νουν ως την καλύ­τερη λύση για την «επι­βί­ωση» του… «αυτο­διοι­κη­τι­κού κινή­μα­τος» την υπο­ψη­φιό­τητα του κ. Γλυνού στον Δήμο της Ρόδου!

Ευελ­πι­στούν ειδι­κό­τερα στην απο­τυ­χία της παρα­τά­ξεως «Με Δύναμη για τη Ρόδο» με επι­κε­φα­λής τον κ. Αντώνη Καμπου­ράκη και σκο­πεύ­ουν να εργα­στούν συστη­μα­τικά την νέα 4ετία που εκκινεί από την 1η Σεπτεμ­βρίου 2019 για να εξα­σφα­λί­σουν ότι η θητεία της θα είναι «παρέν­θεση» στην διοί­κηση του Δήμου Ρόδου.

Ταυ­τό­χρονα προ­κρί­νε­ται ως η καλύ­τερη πλέον υπο­ψη­φιό­τητα για την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου αυτή του κ. Γιώργου Νικη­τιάδη, αν και ο ίδιος δεν έχει ακόμη εκδη­λω­θεί.

Ενδει­κτικό της κατα­στά­σεως που έχει δια­μορ­φω­θεί και μάλιστα πρόωρα είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικό επίπεδο δεν βλέπει με «καλό μάτι» την σύμπραξη των παρα­τά­ξεων «Με Δύναμη για τη Ρόδο» και «Ροδίων Οραμα» με επι­κε­φα­λής τον κ. Στράτο Καρίκη, που στη­ρί­χθηκε από το κόμμα, ενώ το ΚΙΝΑΛ δεν είναι σε θέση να δια­χει­ρι­στεί το γεγονός ότι στην παρά­ταξη του Φώτη Χατζη­διά­κου, λίγες μέρες μετά το απο­τέ­λε­σμα της κάλπης ξεκί­νησε γκρίνια αλλά και δηλώ­σεις στε­λε­χών που επι­θυ­μούν και επι­διώ­κουν την σύμπραξη με τον Αντώνη Καμπου­ράκη.

Το σίγουρο είναι ότι η τοπική πολι­τική σκηνή τόσο στον πρώτο όσο και στον δεύτερο βαθμό αυτο­διοί­κη­σης, μετά και την ριζική ανα­νέ­ωση σε πρόσωπα δεν θα θυμίζει τα όσα είχαν συνη­θί­σει οι ψηφο­φό­ροι τα προη­γού­μενα χρόνια.

Ο πήχης των προσ­δο­κιών έχει ανέβει ίσως και σε μη δια­χει­ρί­σιμα επίπεδα σε όλους τους τομείς και κυρίως στην καθη­με­ρι­νό­τητα και το στοί­χημα, του νέου δημάρ­χου να πετύχει εκεί, που οι προ­κά­το­χοι του απέ­τυ­χαν, πρέπει να κερ­δη­θεί.