Εγκληματική η αδιαφορία στο μεταναστευτικό πρόβλημα της Λέρου, καταγγέλει η ΤΟ ΣΥΡΙΖΑ

Κατά τους καλο­και­ρι­νούς μήνες του 2014 τα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου έχουν βρεθεί αντι­μέ­τωπα με μια δρα­μα­τική αύξηση στις αφίξεις προ­σφύ­γων. Οι φρι­κια­στι­κές εξε­λί­ξεις στη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ, Παλαι­στίνη) είναι γνωστές και η κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης στην ευρύ­τερη περιοχή διεθνώς ανα­γνω­ρι­σμένη. Ίσως τώρα όσο ποτέ άλλοτε, λοιπόν, η Ελλάδα ως χώρα-μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης είναι δεσμευ­μένη ηθικά και νομικά να εφαρ­μό­σει πλήρως και απο­λύ­τως τη συνθήκη της Γενεύης (1951) και το σύνολο των κανόνων δικαίου για την προ­στα­σία των ανθρώ­πι­νων δικαιω­μά­των και τη βοήθεια των προ­σφύ­γων που, αντι­μέ­τω­ποι με το βέβαιο αφα­νι­σμό, ανα­γκά­ζο­νται να αφήσουν πίσω τους τις βυθι­σμέ­νες στο αίμα πατρί­δες τους και φτάνουν στις χώρες της Ευρώπης, ανέ­στιοι, τρο­μαγ­μέ­νοι, εξα­θλιω­μέ­νοι και απελ­πι­σμέ­νοι. Ίσως τώρα όσο ποτέ άλλοτε η Ελλάδα πρέπει να θέσει με απο­φα­σι­στι­κό­τητα και σοβα­ρό­τητα το θέμα και στην Ευρω­παϊκή Ένωση, που αδια­φο­ρεί για την ανθρω­πι­στική κρίση που υπάρχει στα σύνορά της.

Για μια ακόμη χρονιά φέτος πάνω από 900 πρό­σφυ­γες έχουν φτάσει στο μικρό, ακρι­τικό νησί της Λέρου κατά τους καλο­και­ρι­νούς μήνες (μεταξύ Ιουνίου-Αυγούστου 2014), προ­ερ­χό­με­νοι στη συντρι­πτική τους πλειο­ψη­φία από τη σπα­ρασ­σό­μενη Συρία. Παρότι η τραγική κατά­σταση στη Μέση Ανατολή (ειδικά στη Συρία) ήταν και είναι πασι­φα­νής, η κεντρική και τοπική εξουσία δεν έλαβε και δεν λαμ­βά­νει τα προ­βλε­πό­μενα από το διεθνές και εσω­τε­ρικό δίκαιο μέτρα. Παρα­βιά­ζει έτσι κατά­φωρα τις διε­θνείς συν­θή­κες που έχει υπο­γρά­ψει η χώρα μας, την Ευρω­παϊκή νομο­θε­σία, και τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα. Δείχνει δε προ­κλη­τική ασέβεια για τη βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας όχι μόνο των προ­σφύ­γων αλλά και των αστυ­νο­μι­κών και λιμε­νι­κών υπαλ­λή­λων, που βιώνουν και αυτοί τις τρα­γι­κές συνέ­πειες της πλήρους απου­σίας στοι­χειω­δών υπο­δο­μών, καθώς και των ίδιων των κατοί­κων, οι οποίοι έχουν επω­μι­στεί εθε­λο­ντικά ολό­κληρο το βάρος αυτής της εξω­φρε­νι­κής κατά­στα­σης, ανα­ζη­τώ­ντας προ­σω­ρι­νές λύσεις.

Συγκε­κρι­μένα οι άνθρω­ποι αυτοί που φτάνουν στη Λέρο υπό άθλιες συν­θή­κες και έχοντας γλι­τώ­σει σφαγές και γενο­κτο­νίες είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να μείνουν για 2-3 μέρες βρεγ­μέ­νοι και εξα­θλιω­μέ­νοι στην αυλή του λιμε­ναρ­χείου, χωρίς τις στοι­χειώ­δεις συν­θή­κες υγιει­νής, δημιουρ­γώ­ντας εστίες μολύν­σεως για τους ίδιους, τους λιμε­νι­κούς και τους περί­οι­κους. Στη συνέ­χεια, μετα­φέ­ρο­νται για τις απα­ραί­τη­τες δια­δι­κα­σίες, στο κρα­τη­τή­ριο της αστυ­νο­μίας όπου η κατά­σταση είναι ακόμη πιο δρα­μα­τική. Σε ένα κελί χωρη­τι­κό­τη­τας 6 ατόμων συχνά στοι­βά­ζο­νται μέχρι 60 άτομα, σε συν­θή­κες που μπορούν να περι­γρα­φούν μόνο ως ένα σύγ­χρονο βασα­νι­στή­ριο.

Οι δε αστυ­νο­μι­κοί υπάλ­λη­λοι που, ανάμεσα στα άλλα καθή­κο­ντά τους, επι­φορ­τί­ζο­νται και με τη φύλαξη των προ­σφύ­γων, μοι­ρά­ζο­νται τον ίδιο τελείως ακα­τάλ­ληλο και απο­λύ­τως ανθυ­γιεινό χώρο, φτά­νο­ντας στα όρια των αντοχών τους. Παράλ­ληλα δε οι υπάλ­λη­λοι των δύο υπη­ρε­σιών πρέπει να εκτε­λέ­σουν και τα κύρια καθή­κο­ντά τους προς τους πολίτες και τους επι­σκέ­πτες του νησιού, πράγμα που καθί­στα­ται εξαι­ρε­τικά δύσκολο, ενόψει της σχεδόν καθη­με­ρι­νής άφιξης προ­σφύ­γων, της αγω­νιώ­δους προ­σπά­θειας λιμε­νι­κών και αστυ­νο­μι­κών αντι­με­τώ­πι­σης, με τη βοήθεια των εθε­λο­ντών, άμεσων αναγκών αλλά κα ενόψει της υπο­στε­λέ­χω­σης των υπη­ρε­σιών.

Το σχι­ζο­φρε­νικό για την περί­πτωση της Λέρου είναι ότι ενώ υπάρχει δημόσιο κτίριο πλήρως ανα­και­νι­σμένο, η χρήση του οποίου έχει παρα­χω­ρη­θεί από το ΚΘ Λέρου (στο οποίο ανήκε η χρήση) στο Υπουρ­γείο Δημό­σιας Τάξης, δεν παρα­χω­ρεί­ται για την προ­σω­ρινή (συνήθως τρι­ή­μερη ή τετρα­ή­μερη) παρα­μονή των προ­σφύ­γων, γεγονός που κατα­δει­κνύει την προ­κλη­τική αδια­φο­ρία ή και τη συνει­δητή επιλογή της εξα­θλί­ω­σης των προ­σφύ­γων, στα πλαίσια του δόγ­μα­τος ‘’κάντε τους το βίο αβίωτο’’, που προ­φα­νώς έχουν υιο­θε­τή­σει οι αρμό­διοι για τη χάραξη της πολι­τι­κής δια­χεί­ρι­σης του έτσι κι αλλιώς μεγάλου προ­βλή­μα­τος της μετα­νά­στευ­σης.

Αν σε άλλα νησιά η κατά­σταση είναι ανε­ξέ­λεγ­κτη, παρά τις όποιες προ­σπά­θειες των τοπικών αρχών, στην περί­πτωση της Λέρου, στην παντελή έλλειψη σχε­δια­σμού και οργά­νω­σης της υπο­δο­χής των προ­σφυ­γι­κών ρευ­μά­των, προ­στί­θε­ται και η εγκλη­μα­τική αδια­φο­ρία ή σκο­πι­μό­τητα. Παρότι οι διοι­κη­τι­κές αρχές, αστυ­νο­μίας και λιμε­ναρ­χείου, έχουν επι­ση­μά­νει πολλές φορές και εγγρά­φως το πρό­βλημα, και παρότι υπάρχει κτίριο έτοιμο, ανα­και­νι­σμένο και ικανό να φιλο­ξε­νή­σει έστω προ­σω­ρινά περίπου 40-60 πρό­σφυ­γες υπό ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες, οι αρμό­διες αρχές αδρα­νούν προ­κλη­τικά, κρα­τώ­ντας το κτίριο κλει­δω­μένο και άδειο, μη στε­λε­χώ­νο­ντας συγ­χρό­νως τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες, εμπαί­ζο­ντας έτσι τους πρό­σφυ­γες, τους κατοί­κους, τους επι­σκέ­πτες και τους αρμό­διους οργα­νι­σμούς. Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα η Ελλάδα θα συνε­χί­σει να παρα­νο­μεί και η ανθρω­πιά και ο πολι­τι­σμός θα αργο­πε­θαί­νουν στο Αιγαίο.

Κατά τους καλο­και­ρι­νούς μήνες του 2014 τα νησιά του Ανα­το­λι­κού Αιγαίου έχουν βρεθεί αντι­μέ­τωπα με μια δρα­μα­τική αύξηση στις αφίξεις προ­σφύ­γων. Οι φρι­κια­στι­κές εξε­λί­ξεις στη Μέση Ανατολή (Συρία, Ιράκ, Παλαι­στίνη) είναι γνωστές και η κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης στην ευρύ­τερη περιοχή διεθνώς ανα­γνω­ρι­σμένη. Ίσως τώρα όσο ποτέ άλλοτε, λοιπόν, η Ελλάδα ως χώρα-μέλος της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης είναι δεσμευ­μένη ηθικά και νομικά να εφαρ­μό­σει πλήρως και απο­λύ­τως τη συνθήκη της Γενεύης (1951) και το σύνολο των κανόνων δικαίου για την προ­στα­σία των ανθρώ­πι­νων δικαιω­μά­των και τη βοήθεια των προ­σφύ­γων που, αντι­μέ­τω­ποι με το βέβαιο αφα­νι­σμό, ανα­γκά­ζο­νται να αφήσουν πίσω τους τις βυθι­σμέ­νες στο αίμα πατρί­δες τους και φτάνουν στις χώρες της Ευρώπης, ανέ­στιοι, τρο­μαγ­μέ­νοι, εξα­θλιω­μέ­νοι και απελ­πι­σμέ­νοι. Ίσως τώρα όσο ποτέ άλλοτε η Ελλάδα πρέπει να θέσει με απο­φα­σι­στι­κό­τητα και σοβα­ρό­τητα το θέμα και στην Ευρω­παϊκή Ένωση, που αδια­φο­ρεί για την ανθρω­πι­στική κρίση που υπάρχει στα σύνορά της.

Για μια ακόμη χρονιά φέτος πάνω από 900 πρό­σφυ­γες έχουν φτάσει στο μικρό, ακρι­τικό νησί της Λέρου κατά τους καλο­και­ρι­νούς μήνες (μεταξύ Ιουνίου-Αυγούστου 2014), προ­ερ­χό­με­νοι στη συντρι­πτική τους πλειο­ψη­φία από τη σπα­ρασ­σό­μενη Συρία. Παρότι η τραγική κατά­σταση στη Μέση Ανατολή (ειδικά στη Συρία) ήταν και είναι πασι­φα­νής, η κεντρική και τοπική εξουσία δεν έλαβε και δεν λαμ­βά­νει τα προ­βλε­πό­μενα από το διεθνές και εσω­τε­ρικό δίκαιο μέτρα.

Παρα­βιά­ζει έτσι κατά­φωρα τις διε­θνείς συν­θή­κες που έχει υπο­γρά­ψει η χώρα μας, την Ευρω­παϊκή νομο­θε­σία, και τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα. Δείχνει δε προ­κλη­τική ασέβεια για τη βελ­τί­ωση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας όχι μόνο των προ­σφύ­γων αλλά και των αστυ­νο­μι­κών και λιμε­νι­κών υπαλ­λή­λων, που βιώνουν και αυτοί τις τρα­γι­κές συνέ­πειες της πλήρους απου­σίας στοι­χειω­δών υπο­δο­μών, καθώς και των ίδιων των κατοί­κων, οι οποίοι έχουν επω­μι­στεί εθε­λο­ντικά ολό­κληρο το βάρος αυτής της εξω­φρε­νι­κής κατά­στα­σης, ανα­ζη­τώ­ντας προ­σω­ρι­νές λύσεις. Συγκε­κρι­μένα οι άνθρω­ποι αυτοί που φτάνουν στη Λέρο υπό άθλιες συν­θή­κες και έχοντας γλι­τώ­σει σφαγές και γενο­κτο­νίες είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να μείνουν για 2-3 μέρες βρεγ­μέ­νοι και εξα­θλιω­μέ­νοι στην αυλή του λιμε­ναρ­χείου, χωρίς τις στοι­χειώ­δεις συν­θή­κες υγιει­νής, δημιουρ­γώ­ντας εστίες μολύν­σεως για τους ίδιους, τους λιμε­νι­κούς και τους περί­οι­κους. Στη συνέ­χεια, μετα­φέ­ρο­νται για τις απα­ραί­τη­τες δια­δι­κα­σίες, στο κρα­τη­τή­ριο της αστυ­νο­μίας όπου η κατά­σταση είναι ακόμη πιο δρα­μα­τική. Σε ένα κελί χωρη­τι­κό­τη­τας 6 ατόμων συχνά στοι­βά­ζο­νται μέχρι 60 άτομα, σε συν­θή­κες που μπορούν να περι­γρα­φούν μόνο ως ένα σύγ­χρονο βασα­νι­στή­ριο. Οι δε αστυ­νο­μι­κοί υπάλ­λη­λοι που, ανάμεσα στα άλλα καθή­κο­ντά τους, επι­φορ­τί­ζο­νται και με τη φύλαξη των προ­σφύ­γων, μοι­ρά­ζο­νται τον ίδιο τελείως ακα­τάλ­ληλο και απο­λύ­τως ανθυ­γιεινό χώρο, φτά­νο­ντας στα όρια των αντοχών τους. Παράλ­ληλα δε οι υπάλ­λη­λοι των δύο υπη­ρε­σιών πρέπει να εκτε­λέ­σουν και τα κύρια καθή­κο­ντά τους προς τους πολίτες και τους επι­σκέ­πτες του νησιού, πράγμα που καθί­στα­ται εξαι­ρε­τικά δύσκολο, ενόψει της σχεδόν καθη­με­ρι­νής άφιξης προ­σφύ­γων, της αγω­νιώ­δους προ­σπά­θειας λιμε­νι­κών και αστυ­νο­μι­κών αντι­με­τώ­πι­σης, με τη βοήθεια των εθε­λο­ντών, άμεσων αναγκών αλλά κα ενόψει της υπο­στε­λέ­χω­σης των υπη­ρε­σιών.

Το σχι­ζο­φρε­νικό για την περί­πτωση της Λέρου είναι ότι ενώ υπάρχει δημόσιο κτίριο πλήρως ανα­και­νι­σμένο, η χρήση του οποίου έχει παρα­χω­ρη­θεί από το ΚΘ Λέρου (στο οποίο ανήκε η χρήση) στο Υπουρ­γείο Δημό­σιας Τάξης, δεν παρα­χω­ρεί­ται για την προ­σω­ρινή (συνήθως τρι­ή­μερη ή τετρα­ή­μερη) παρα­μονή των προ­σφύ­γων, γεγονός που κατα­δει­κνύει την προ­κλη­τική αδια­φο­ρία ή και τη συνει­δητή επιλογή της εξα­θλί­ω­σης των προ­σφύ­γων, στα πλαίσια του δόγ­μα­τος ‘’κάντε τους το βίο αβίωτο’’, που προ­φα­νώς έχουν υιο­θε­τή­σει οι αρμό­διοι για τη χάραξη της πολι­τι­κής δια­χεί­ρι­σης του έτσι κι αλλιώς μεγάλου προ­βλή­μα­τος της μετα­νά­στευ­σης.

Αν σε άλλα νησιά η κατά­σταση είναι ανε­ξέ­λεγ­κτη, παρά τις όποιες προ­σπά­θειες των τοπικών αρχών, στην περί­πτωση της Λέρου, στην παντελή έλλειψη σχε­δια­σμού και οργά­νω­σης της υπο­δο­χής των προ­σφυ­γι­κών ρευ­μά­των, προ­στί­θε­ται και η εγκλη­μα­τική αδια­φο­ρία ή σκο­πι­μό­τητα. Παρότι οι διοι­κη­τι­κές αρχές, αστυ­νο­μίας και λιμε­ναρ­χείου, έχουν επι­ση­μά­νει πολλές φορές και εγγρά­φως το πρό­βλημα, και παρότι υπάρχει κτίριο έτοιμο, ανα­και­νι­σμένο και ικανό να φιλο­ξε­νή­σει έστω προ­σω­ρινά περίπου 40-60 πρό­σφυ­γες υπό ανθρώ­πι­νες συν­θή­κες, οι αρμό­διες αρχές αδρα­νούν προ­κλη­τικά, κρα­τώ­ντας το κτίριο κλει­δω­μένο και άδειο, μη στε­λε­χώ­νο­ντας συγ­χρό­νως τις αρμό­διες υπη­ρε­σίες, εμπαί­ζο­ντας έτσι τους πρό­σφυ­γες, τους κατοί­κους, τους επι­σκέ­πτες και τους αρμό­διους οργα­νι­σμούς. Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα η Ελλάδα θα συνε­χί­σει να παρα­νο­μεί και η ανθρω­πιά και ο πολι­τι­σμός θα αργο­πε­θαί­νουν στο Αιγαίο.

ΣΥΡΙΖΑ ΛΕΡΟΥ