Βιβή Μαγριπλή: Σάρωσε τις βαθμολογίες στις πανελλαδικές εξετάσεις

Εχο­ντας συ­γκε­ντρώ­σει 19.250 μόρια, η Βιβή Μα­γρι­πλή ση­μεί­ω­σε από τις υψη­λό­τε­ρες επι­δό­σεις στις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις στα Δω­δε­κά­νη­σα.

Η μα­θή­τρια του ΓΕΛ Ια­λυ­σού, μιλά στη «δ» για το “μυ­στι­κό της επι­τυ­χί­ας” σε μία από τις δυ­σκο­λό­τε­ρες και πιο απαι­τη­τι­κές χρο­νιές στην ιστο­ρία του θε­σμού των πα­νελ­λα­δι­κών εξε­τά­σε­ων. Δη­λώ­νει ότι η καλή προ­ε­τοι­μα­σία, η προ­σή­λω­ση στον στόχο σε συν­δυα­σμό με την ενα­σχό­λη­ση με χόμπι και εν­δια­φέ­ρο­ντα που συμ­βάλ­λουν στην εκτό­νω­ση και απο­συ­μπί­ε­ση του υπο­ψη­φί­ου, απο­τε­λούν το κλει­δί για ένα εξαι­ρε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα.

Πλέον η Βιβή βάζει πλώρη για τη Νο­μι­κή Σχολή της Θεσ­σα­λο­νί­κης και βλέ­πει τον εαυτό της μελ­λο­ντι­κά στο δι­κα­στι­κό σώμα, στο Ευ­ρω­κοι­νο­βού­λιο ενώ δεν απο­κλεί­ει την ακα­δη­μαϊ­κή κα­ριέ­ρα.

• H φε­τι­νή χρο­νιά χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε ως μία από τις πιο δύ­σκο­λες και απαι­τη­τι­κές για τις πα­νελ­λα­δι­κές εξε­τά­σεις. Πώς αι­σθά­νε­σαι για τη δική σου επι­τυ­χία και τον υψηλό βαθμό που συ­γκέ­ντρω­σες σε μία τόσο δύ­σκο­λη χρο­νιά; Πόσο εύ­κο­λα ή δύ­σκο­λα ήρθε η επι­τυ­χία αυτή;

Για τις πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις προ­ε­τοι­μά­στη­κα επαρ­κώς, χωρίς να έχω με­γά­λο άγχος. Τα θέ­μα­τα δεν φά­νη­καν σ’ εμένα προ­σω­πι­κά δύ­σκο­λα. Δεν βρήκα ανυ­πέρ­βλη­τα εμπό­δια. Θα τα χα­ρα­κτή­ρι­ζα βατά, πράγ­μα που προ­φα­νώς οφεί­λε­ται στην καλή προ­ε­τοι­μα­σία που είχα κάνει τα προη­γού­με­να χρό­νια. Προ­φα­νώς και με χα­ρο­ποιεί το απο­τέ­λε­σμα. Αι­σθά­νο­μαι ότι οι κόποι και οι θυ­σί­ες μου έπια­σαν τόπο.

• Ποιο ήταν όμως το… μυ­στι­κό της επι­τυ­χί­ας; Τι πι­στεύ­εις ότι συ­νε­τέ­λε­σε σε αυτό το εξαι­ρε­τι­κό απο­τέ­λε­σμα;

Προ­σπα­θού­σα πάντα να δια­τη­ρώ την αυ­το­κυ­ριαρ­χία μου και να είμαι συ­νε­πής ως προς το πρό­γραμ­μα της με­λέ­της μου. Κί­νη­τρό μου ήταν η ανά­γκη να απο­δεί­ξω ότι αξίζω τον τίτλο της αρι­στού­χου μα­θή­τριας. Αυτή ήταν θα έλεγα η φι­λο­δο­ξία που με κι­νη­το­ποιού­σε. Βήμα, βήμα πο­ρευό­μουν κάθε φορά. Δεν σκε­φτό­μουν μήνες πριν την ημέρα των εξε­τά­σε­ων. Πα­ρέ­με­να προ­ση­λω­μέ­νη στο στόχο μου χωρίς να αφήνω να με κυ­ριεύ­ει το… άγχος των εξε­τά­σε­ων.

• Αντι­με­τώ­πι­σες ως βάρος την αρι­στεία;

Ηταν πράγ­μα­τι βάρος ο τί­τλος της αρι­στού­χου μα­θή­τριας. Το είχα στο νου μου. Ωστό­σο κατά τη διάρ­κεια της προ­ε­τοι­μα­σί­ας αι­σθα­νό­μουν όλο και λι­γό­τε­ρο την ανά­γκη να απο­δεί­ξω τί­πο­τε σε κα­νέ­να. Εν­δε­χο­μέ­νως η ανά­γκη αυτή να οφει­λό­ταν στο ανώ­ρι­μο της ηλι­κί­ας.

• Είχες κά­ποια χόμπι τα οποία συ­νέ­χι­ζες να εξα­σκείς κατά τη διάρ­κεια της προ­ε­τοι­μα­σί­ας για τις πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις;

Πι­στεύω ότι χρειά­ζε­ται να έχει κα­νείς κά­ποια δη­μιουρ­γι­κή απα­σχό­λη­ση ή να αθλεί­ται. Βοηθά πολύ στην εκτό­νω­ση. Προ­σω­πι­κά ήθελα να συ­νε­χί­σω να αθλού­μαι, ωστό­σο δεν είχα τον απαι­τού­με­νο χρόνο. Στην αρχή της χρο­νιάς έκανα στίβο. Πα­λαιό­τε­ρα έπαι­ζα βόλεϊ και κα­τά­φε­ρα τε­λι­κά να κάνω τρέ­ξι­μο. Εκεί­νο όμως που δεν πα­ρέ­λει­πα ποτέ ήταν η επι­κοι­νω­νία και η συ­να­να­στρο­φή μου με φί­λους. Πά­ντο­τε εύ­ρι­σκα μία μέρα μέσα στην εβδο­μά­δα για να συ­να­ντη­θώ ή να συ­νο­μι­λή­σω με τους φί­λους μου. Πι­στεύω ότι η απο­μό­νω­ση δεν βοηθά. Αντί­θε­τα η συ­να­να­στρο­φή με φί­λους λει­τουρ­γεί θε­τι­κά, σε απο­φορ­τί­ζει και σε γε­μί­ζει ενέρ­γεια. Είναι ση­μα­ντι­κό να βρει κα­νείς τη δική του βαλ­βί­δα απο­συ­μπί­ε­σης.

• Ηταν πάντα στό­χος σου να ασχο­λη­θείς με τη νο­μι­κή; Πώς επέ­λε­ξες τη συ­γκε­κρι­μέ­νη σχολή και πως φα­ντά­ζε­σαι την επαγ­γελ­μα­τι­κή σου πο­ρεία;

Δεν είχα κά­ποια με­γά­λα όνει­ρα να γίνω δι­κη­γό­ρος. Ούτε και τώρα έχω. Πάντα ήμουν η αρι­στού­χος μα­θή­τρια με κλίση στη θε­ω­ρη­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση. Έθεσα τον υψη­λό­τε­ρο στόχο που θα μπο­ρού­σα να θέσω και έπει­τα συμ­φι­λιώ­θη­κα με την ιδέα. Εκ των υστέ­ρων άρ­χι­σα να κάνω σχέ­δια γύρω από τη νο­μι­κή επι­στή­μη. Αφού με το καλό πάρω το πτυ­χίο μου, σκέ­φτο­μαι να συ­νε­χί­σω σπου­δές στο εξω­τε­ρι­κό. Εν­δε­χο­μέ­νως να επι­διώ­ξω να ερ­γα­στώ στο Ευ­ρω­παϊ­κό Κοι­νο­βού­λιο. Έχω κά­ποιους γνω­στούς που το έχουν κάνει και μου άρεσε η ιδέα. Αν πάλι πα­ρα­μεί­νω στην Ελ­λά­δα, θα ήθελα να εντα­χθώ στο δι­κα­στι­κό Σώμα. Δεν απο­κλείω και την ακα­δη­μαϊ­κή μου εξέ­λι­ξη. Εν ολί­γοις θέτω στό­χους δύ­σκο­λους, όμως πι­στεύω ότι θα τα κα­τα­φέ­ρω.

-Κλεί­νο­ντας, ποιες συμ­βου­λές θα ήθε­λες να δώ­σεις στα παι­διά που ξε­κι­νούν τώρα την προ­ε­τοι­μα­σία για τις πα­νελ­λή­νιες εξε­τά­σεις;

Εκεί­νο που κατά την προ­σω­πι­κή μου άποψη έχει με­γά­λη ση­μα­σία, είναι να μένει κα­νείς προ­ση­λω­μέ­νος στον στόχο του και να μην επη­ρε­ά­ζε­ται από τον πε­ρί­γυ­ρό του. Θα πρέ­πει τις όποιες δο­κι­μα­σί­ες να τις δια­χει­ρί­ζε­ται με ωρι­μό­τη­τα και θάρ­ρος. Είναι αρ­κε­τά μο­να­χι­κή όλη αυτή η δια­δρο­μή των πα­νελ­λη­νί­ων και πρέ­πει αρ­χι­κά να στη­ρί­ζε­ται κα­νείς στις δικές του δυ­νά­μεις. Βοηθά δε πολύ το να υπάρ­χει κά­ποιο με­γά­λο κί­νη­τρο το οποίο θα σε τρο­φο­δο­τεί με ενέρ­γεια όσες δυ­σκο­λί­ες και αν υπάρ­χουν. Τέλος, δεν πρέ­πει να πα­ρα­λεί­πουν κα­θη­με­ρι­νές ασχο­λί­ες που τους ανα­ζω­ο­γο­νούν, όπως οι συ­να­να­στρο­φές με φί­λους. Όλα μπο­ρούν να συν­δυα­στούν εάν δου­λεύ­ει κα­νείς με πρό­γραμ­μα. Δεν απο­τε­λούν πο­λυ­τέ­λεια λίγες στιγ­μές χα­λά­ρω­σης.