Κωνσταντίνα Σβύνου: «Το χωροταξικό, καθορίζει το μέλλον του τουρισμού, το μέλλον των επενδύσεων και γενικότερα την αξία της περιουσίας των κατοίκων των νησιών, αλλά και όλης της χώρας»

Αντι­δρά­σεις στον του­ρι­στι­κό κλάδο έχει προ­κα­λέ­σει το νέο Ει­δι­κό Χω­ρο­τα­ξι­κό Πλαί­σιο για τον Του­ρι­σμό, που τέ­θη­κε σε δη­μό­σια δια­βού­λευ­ση έως τις 25 Ιου­νί­ου και ει­σά­γει πε­ριο­ρι­σμούς στην ανά­πτυ­ξη νέων του­ρι­στι­κών κα­τα­λυ­μά­των. Με­τα­ξύ των βα­σι­κών προ­βλέ­ψε­ων πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται ανώ­τα­το όριο έως 100 κλί­νες για νέες μο­νά­δες σε κο­ρε­σμέ­νους προ­ο­ρι­σμούς, με τους φο­ρείς της αγο­ράς και την Το­πι­κή Αυ­το­διοί­κη­ση να προει­δο­ποιούν για επεν­δυ­τι­κές στρε­βλώ­σεις και ανα­πτυ­ξια­κούς πε­ριο­ρι­σμούς.

Τι προ­βλέ­πει

το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό

Η βα­σι­κή κα­τη­γο­ριο­ποί­η­ση γί­νε­ται με βάση την έντα­ση του του­ρι­στι­κού φαι­νο­μέ­νου, λαμ­βά­νο­ντας κυ­ρί­ως υπόψη τον αριθ­μό των του­ρι­στι­κών κλι­νών σε σχέση με την έκτα­ση και τον μό­νι­μο πλη­θυ­σμό κάθε Δη­μο­τι­κής Ενό­τη­τας.

Με βάση αυτά τα στοι­χεία, οι πε­ριο­χές δια­κρί­νο­νται σε πέντε κα­τη­γο­ρί­ες:

(Α) Πε­ριο­χές Ελεγ­χό­με­νης Ανά­πτυ­ξης,

(Β) Ανα­πτυγ­μέ­νες πε­ριο­χές,

(Γ) Ανα­πτυσ­σό­με­νες πε­ριο­χές,

(Δ) Πε­ριο­χές Πρώ­ι­μης Ανά­πτυ­ξης και

(Ε) Πε­ριο­χές Ενί­σχυ­σης Ει­δι­κής Ανά­πτυ­ξης.

Στις Πε­ριο­χές Ελεγ­χό­με­νης Ανά­πτυ­ξης (Α), δη­λα­δή σε πε­ριο­χές με πολύ υψηλή του­ρι­στι­κή ανά­πτυ­ξη, όπως η Μύ­κο­νος, η Σα­ντο­ρί­νη, η Σκιά­θος, ο Λα­γα­νάς, η Ερ­μού­πο­λη, η Χερ­σό­νη­σος Ηρα­κλεί­ου, για νέα ξε­νο­δο­χεία σε εκτός σχε­δί­ου πε­ριο­χές απαι­τού­νται του­λά­χι­στον 16 στρέμ­μα­τα. Στα νησιά της κα­τη­γο­ρί­ας αυτής προ­βλέ­πε­ται ανώ­τα­το όριο έως 100 κλί­νες για νέα του­ρι­στι­κά κα­τα­λύ­μα­τα.

Στις Ανα­πτυγ­μέ­νες πε­ριο­χές (Β) δια­τη­ρεί­ται η έμ­φα­ση στην ποιο­τι­κή ανα­βάθ­μι­ση, αλλά με ηπιό­τε­ρους πε­ριο­ρι­σμούς. Το ελά­χι­στο γή­πε­δο για νέα ξε­νο­δο­χεία εκτός σχε­δί­ου αυ­ξά­νε­ται στα 12 στρέμ­μα­τα, ενώ στα νησιά της κα­τη­γο­ρί­ας αυτής επι­τρέ­πο­νται μο­νά­δες έως 350 κλί­νες. Πα­ράλ­λη­λα, ενι­σχύ­ο­νται οι ει­δι­κές μορ­φές του­ρι­σμού και η ανά­πτυ­ξη σύγ­χρο­νων του­ρι­στι­κών υπο­δο­μών.

Στις Ανα­πτυσ­σό­με­νες πε­ριο­χές (Γ) προ­βλέ­πε­ται με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τό­τη­τα ανά­πτυ­ξης νέων του­ρι­στι­κών δρα­στη­ριο­τή­των και κα­τα­λυ­μά­των, με στόχο τη στα­δια­κή ενί­σχυ­ση του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος. Στις Πε­ριο­χές Πρώ­ι­μης Ανά­πτυ­ξης (Δ) δί­νε­ται έμ­φα­ση στην ήπια ανά­πτυ­ξη νέων προ­ο­ρι­σμών και στην αξιο­ποί­η­ση των ιδιαί­τε­ρων χα­ρα­κτη­ρι­στι­κών κάθε πε­ριο­χής, ενώ οι Πε­ριο­χές Ενί­σχυ­σης Ει­δι­κής Ανά­πτυ­ξης (Ε) αφο­ρούν κυ­ρί­ως ει­δι­κές μορ­φές του­ρι­σμού, όπως ορει­νός, ια­μα­τι­κός, θα­λάσ­σιος ή κα­τα­δυ­τι­κός του­ρι­σμός.

Η Ομάδα Ι αφορά τα με­γά­λα νησιά άνω των 250 τ.χλμ., όπου προ­βλέ­πε­ται δυ­να­τό­τη­τα με­γα­λύ­τε­ρης του­ρι­στι­κής ανά­πτυ­ξης, αλλά και αυ­ξη­μέ­νες απαι­τή­σεις τεκ­μη­ρί­ω­σης φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας μέσω ει­δι­κών με­λε­τών. Για τα μι­κρό­τε­ρα νησιά των Ομά­δων ΙΙ και ΙΙΙ εφαρ­μό­ζο­νται πιο αυ­στη­ρές κα­τευ­θύν­σεις προ­στα­σί­ας του το­πί­ου και πε­ριο­ρι­σμοί στη δό­μη­ση και στη δυ­να­μι­κό­τη­τα νέων μο­νά­δων.

Ως προς τις κλί­νες, στις πιο επι­βα­ρυ­μέ­νες ή ευαί­σθη­τες νη­σιω­τι­κές πε­ριο­χές προ­βλέ­πε­ται ανώ­τα­το όριο νέων του­ρι­στι­κών κα­τα­λυ­μά­των έως 100 κλί­νες, ενώ σε με­γα­λύ­τε­ρα και λι­γό­τε­ρο επι­βα­ρυ­μέ­να νησιά μπο­ρούν να επι­τρέ­πο­νται μο­νά­δες έως 350 κλί­νες, ανά­λο­γα με την κα­τη­γο­ρία της πε­ριο­χής και τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά κάθε νη­σιού.

Το Πε­ρι­φε­ρεια­κό

Συμ­βού­λιο – Η έπαρ­χος Κω, Ντίνα Σβύ­νου

Το θέμα ήρθε προς συ­ζή­τη­ση στην πρό­σφα­τη συ­νε­δρί­α­ση του Πε­ρι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λί­ου Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, όπου το­πο­θε­τή­θη­καν εκ­πρό­σω­ποι του Ξε­νο­δο­χεια­κού Επι­με­λη­τη­ρί­ου Ελ­λά­δας, της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ξε­νο­δό­χων, των δύο επι­με­λη­τη­ρί­ων Κυ­κλά­δων και Δω­δε­κα­νή­σου, του Εμπο­ρι­κού Συλ­λό­γου Ρόδου ενώ, ξε­κά­θα­ρη ήταν η το­πο­θέ­τη­ση τόσο του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κ. Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, όσο και των επάρ­χων.

Κλη­θεί­σα από την ‘δ’ να σχο­λιά­σει το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό στον του­ρι­σμό, η έπαρ­χος Κω, κα Κων­στα­ντί­να Σβύ­νου, η οποία με τις ιδιό­τη­τες του μέ­λους των δ.σ. της ΠΟΞ και του ΞΕΕ και της αντι­προ­έ­δρου της Ένω­σης Ξε­νο­δό­χων Κω, έκανε λόγο για πλήρη απου­σία ενη­μέ­ρω­σης και δια­βού­λευ­σης, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας ότι οι ίδιοι οι φο­ρείς του του­ρι­σμού αγνο­ούν το πε­ριε­χό­με­νο των οποιον­δή­πο­τε ανα­κοι­νώ­σε­ων.

«Εί­μα­στε σε μια κα­τά­στα­ση όπου προ­σπα­θού­με να βρού­με τους κα­λο­και­ρι­νούς ρυθ­μούς μας, για την λει­τουρ­γία των επι­χει­ρή­σε­ων και γε­νι­κό­τε­ρα για το του­ρι­στι­κό μας προ­ϊ­όν, αλλά και με τις αλ­λα­γές, τις οποί­ες έχου­με μπρο­στά μας. Οι αλ­λα­γές οι οποί­ες μας ανα­κοι­νώ­νο­νται χωρίς να έχουν προη­γη­θεί οι σχε­τι­κές δια­βου­λεύ­σεις. Το νέο χω­ρο­τα­ξι­κό, μας απα­σχο­λεί όλους όπως και το κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο. Όλη την κοι­νω­νία -και τους επι­χει­ρη­μα­τί­ες, και τους κα­τοί­κους και την το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση. Το χω­ρο­τα­ξι­κό για τον του­ρι­σμό, δεν είναι απλά κάτι που θα βγει να ανα­κοι­νω­θεί. Είναι αυτό που κα­θο­ρί­ζει το μέλ­λον του του­ρι­σμού, το μέλ­λον των επεν­δύ­σε­ων και γε­νι­κό­τε­ρα την αξία της πε­ριου­σί­ας των κα­τοί­κων των νη­σιών, αλλά και όλης της χώρας. Και λέω των νη­σιών πε­ρισ­σό­τε­ρο, διότι πέραν του ότι εμείς δρα­στη­ριο­ποιού­μα­στε εδώ, το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του χω­ρο­τα­ξι­κού ανα­φέ­ρε­ται στα νησιά.

Ας μην ξε­χνά­με ότι το πρώτο όριο που βγήκε ήταν για νησιά κάτω από 300 τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα και για νησιά πάνω από 300 τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα. Εκεί εμείς, έκ­πλη­κτοι (στην Κω), με 290 τε­τρα­γω­νι­κά χι­λιό­με­τρα, βρε­θή­κα­με κα­τευ­θεί­αν στην κα­τη­γο­ρία 2, δη­λα­δή σε μία αντι­με­τώ­πι­ση όπως είναι οι λι­γό­τε­ρο ανε­πτυγ­μέ­νοι προ­ο­ρι­σμοί, όπως η Τήλος, όπως η Νή­συ­ρος κ.λπ. -δη­λα­δή νησιά, τα οποία έχουν άλλου τύπου ανά­πτυ­ξη.

Οπότε, ήδη βιώ­σα­με ένα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό το οποίο ήταν εκτός λο­γι­κής. Γι’ αυτό και πα­λέ­ψα­με για το όριο, το οποίο αντι­λή­φθη­καν κι αυτοί που προ­φα­νώς έγρα­ψαν, συ­γκρό­τη­σαν όλη αυτή τη σκέψη, ότι ήταν πέρα για πέρα λάθος και το όριο από 300 χι­λιό­με­τρα μειώ­θη­κε στα 250. Από εκεί και πέρα όμως, υπάρ­χουν κι άλλες πα­ρά­με­τροι οι οποί­ες χρή­ζουν διορ­θώ­σε­ων.

Γιατί η γε­νι­κή μας πε­ποί­θη­ση είναι ότι χρεια­ζό­μα­στε το ει­δι­κό χω­ρο­τα­ξι­κό του του­ρι­σμού. Τόσα χρό­νια, όλα τα τε­λευ­ταία χρό­νια, (η ανά­πτυ­ξη έχει γίνει χωρίς σχε­δια­σμό. Γι’ αυτό φυ­σι­κά υπάρ­χουν διά­φο­ρες στρε­βλώ­σεις, αλλά και αρ­κε­τά θέ­μα­τα τα οποία ξέ­φυ­γαν από κάθε έλεγ­χο.

Και πώς να υπάρ­χει έλεγ­χος όταν γί­νε­ται μία ανά­πτυ­ξη χωρίς να υπάρ­χει σχε­δια­σμός. Άρα, έστω και αργά, χρεια­ζό­μα­στε το χω­ρο­τα­ξι­κό για να ξέ­ρου­με πώς θα προ­χω­ρή­σου­με. Όμως, χρεια­ζό­μα­στε ένα χω­ρο­τα­ξι­κό το οποίο θα είναι προ­σαρ­μο­σμέ­νο στον κάθε τόπο, προ­σαρ­μο­σμέ­νο στις ανά­γκες οι οποί­ες δεν με­τριώ­νται μόνο με κλί­νες ανά στρέμ­μα. Με­τριώ­νται με πολ­λές πα­ρα­μέ­τρους.

Εδώ, λοι­πόν, έχου­με να κά­νου­με με ένα χω­ρο­τα­ξι­κό το οποίο χρη­σι­μο­ποιεί μία μόνο πα­ρά­με­τρο που λέ­γε­ται ‘κλί­νες’ -και μά­λι­στα μόνο στις ξε­νο­δο­χεια­κές. Εάν προ­σμε­τρού­νταν και οι κλί­νες βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης, τι θα γι­νό­ταν; Όλη η Ελ­λά­δα θα ήταν κόκ­κι­νη και δεν θα μπο­ρού­σε να ανα­πτυ­χθεί τί­πο­τα, που­θε­νά -δε­δο­μέ­νου ότι οι κλί­νες βρα­χυ­χρό­νιας μί­σθω­σης, έχουν φτά­σει και έχουν ξε­πε­ρά­σει τις ξε­νο­δο­χεια­κές κλί­νες.

Γι’ αυτό το το­νί­ζω, είναι πέρα για πέρα λαν­θα­σμέ­νος (4:19) ο τρό­πος που έχει υπο­λο­γι­στεί η φέ­ρου­σα ικα­νό­τη­τα των προ­ο­ρι­σμών. Οπότε, όταν αυτή η ίδια η βάση αμ­φι­σβη­τεί­ται, τότε κα­τα­λα­βαί­νε­τε ότι και όλο το σχέ­διο είναι λάθος…».

Η κα Σβύ­νου είπε ακόμη ότι τε­λι­κά, μετά από τις συ­νε­χείς αντι­δρά­σεις, ορί­στη­κε να γίνει δια­βού­λευ­ση ενώ, είχαν προη­γη­θεί απο­φά­σεις που πα­ρου­σιά­στη­καν σαν τε­τε­λε­σμέ­νες.

«Όλα έγι­ναν με προ­χει­ρό­τη­τα η οποία μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει κα­τα­στρο­φι­κά για την ανά­πτυ­ξη των τόπων μας. Όμως, επί­σης, μετά από τις πιέ­σεις ορί­στη­κε ένα πε­ρι­θώ­ριο δια­βού­λευ­σης. Εμείς, έχου­με κα­τα­θέ­σει τις προ­τά­σεις μας, που είναι σε μία κοινή συ­νι­στα­μέ­νη. Πρέ­πει να ξε­κα­θα­ρί­σου­με ότι δεν μπο­ρούν οι προ­ο­ρι­σμοί να λαμ­βά­νο­νται υπόψη με ορι­ζό­ντιες απο­φά­σεις.

Ορι­ζό­ντιες απο­φά­σεις δεν μπο­ρούν να εφαρ­μο­στούν γιατί είναι δια­φο­ρε­τι­κή μία πε­ριο­χή στο νησί της Κω π.χ. και δια­φο­ρε­τι­κή μία πε­ριο­χή στη Δράμα. Επι­πλέ­ον, δεν είναι τα ίδια δε­δο­μέ­να στα νησιά.

Γι’ αυτό ζη­τά­με να μην υπάρ­χει αυτή η ορι­ζό­ντια αντι­με­τώ­πι­ση σε όλους τους προ­ο­ρι­σμούς. Αυτό συ­νε­πά­γε­ται ότι δεν μπο­ρού­με να βά­ζου­με ορι­ζό­ντια όρια δυ­να­μι­κό­τη­τας σε κα­τα­λύ­μα­τα που πρό­κει­ται να χτι­στούν. Είναι λάθος. Τα όρια θα πρέ­πει πια να έρ­χε­ται το το­πι­κό χω­ρο­τα­ξι­κό και να τα κρί­νει.

Η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση, στις πε­ριο­χές όπου δεν θα ολο­κλη­ρω­θεί το το­πι­κό χω­ρο­τα­ξι­κό θα πρέ­πει να μπο­ρεί να το κάνει με δυ­να­μι­κό τρόπο με­λέ­τη φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας η οποία θα ανα­νε­ώ­νε­ται -γιατί κάθε τρία με τέσ­σε­ρα χρό­νια αλ­λά­ζουν τα δε­δο­μέ­να. Άρα, λοι­πόν, η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση θα οφεί­λει να έχει την ευ­θύ­νη να με­τρά­ει τις πα­ρα­μέ­τρους. Αλλά οι πα­ρά­με­τροι μιας με­λέ­της φέ­ρου­σας ικα­νό­τη­τας δεν είναι μόνο οι κλί­νες, είναι πολ­λές πε­ρισ­σό­τε­ρες.

Θέλω να πι­στεύω ότι ζούμε σε μία χώρα η οποία δεν τι­μω­ρεί την επι­τυ­χία, δεν τι­μω­ρεί την ανά­πτυ­ξη κι έχει τον τρόπο έτσι ώστε να μπο­ρέ­σει να κρα­τή­σει την ισορ­ρο­πία και να βάλει κα­νό­νες που θα έχου­με την ισορ­ρο­πία με­τα­ξύ πε­ρι­βάλ­λο­ντος και ανά­πτυ­ξης. Δεν είναι το ένα αντί­θε­τα με το άλλο. Δεν λει­τουρ­γεί το ένα αντί­θε­τα με το άλλο.

Πλέον οι επι­χει­ρή­σεις λει­τουρ­γούν με συ­γκε­κρι­μέ­νες προ­δια­γρα­φές και είναι επι­βε­βλη­μέ­νο να λει­τουρ­γούν, γιατί υπό­κει­νται σε κά­ποιους πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κούς κα­νό­νες, σε με­λέ­τη πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κών επι­πτώ­σε­ων. Και ξέ­ρε­τε κάτι, δεν μπο­ρεί να στα­θεί μια του­ρι­στι­κή επι­χεί­ρη­ση στην αγορά, εάν δεν ακο­λου­θεί κά­ποιους κα­νό­νες.

Άρα, λοι­πόν, δεν μπορώ να δια­νοη­θώ ότι λει­τουρ­γώ και επι­χει­ρώ σε μια κα­τά­στα­ση δη­μο­κρα­τί­ας όπου δεν λαμ­βά­νο­νται υπόψη οι κοι­νές συ­νι­στα­μέ­νες που θέ­τουν όχι μόνο οι φο­ρείς αλλά και ση­μα­ντι­κοί πα­ρά­γο­ντες της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης. Γι’ αυτό θέλω να πι­στεύω ότι κά­ποια πράγ­μα­τα θα ανα­προ­σαρ­μο­στούν…» κα­τέ­λη­ξε χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά.